1949. Το NATO δημιουργήθηκε από 12 χώρες της Ευρώπης και της Βορείου Αμερικής τον Απρίλιο του 1949: από το Βέλγιο, τη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Δανία, τις ΗΠΑ, την Ισλανδία, την Ιταλία, τον Καναδά, το Λουξεμβούργο, τη Νορβηγία, την Ολλανδία και την Πορτογαλία του φασιστικού κράτους του Σαλαζάρ.
1952. Προσχώρηση Ελλάδας - Τουρκίας.
1955. Προσχώρηση Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Η είσοδος της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ οδήγησε την ΕΣΣΔ και τον Στάλιν στη δημιουργία του Συμφώνου της Βαρσοβίας, έξι χρόνια μετά τη δημιουργία του ΝΑΤΟ.
1982. Ένταξη της Ισπανίας μετά από δημοψήφισμα.
1999. Ένταξη Ουγγαρίας, Πολωνίας και Τσεχίας.
2004. Ένταξη Βουλγαρίας, Εσθονίας, Λετονίας, Λιθουανίας, Ρουμανίας, Σλοβακίας και Σλοβενίας.
2009. Ένταξη Αλβανίας και Κροατίας.
2017. Ένταξη Μαυροβουνίου.
2020. Ένταξη Βόρειας Μακεδονίας.
Επίσης το ΝΑΤΟ δημιούργησε το πρόγραμμα Συνεργασία για την Ειρήνη (PfP), το 1994, με τη συμμετοχή άλλων 21 χωρών, με άξονα τις διμερείς σχέσεις κάθε χώρας με το ΝΑΤΟ, με την κάθε χώρα να επιλέγει τον βαθμό συνεργασίας της, αλλά και με το συνολικό πρόγραμμα να θεωρείται ως λειτουργική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.
Στο πρόγραμμα Συνεργασία για την Ειρήνη συμμετέχουν 12 πρώην σοβιετικές δημοκρατίες (Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Λευκορωσία, Γεωργία, Καζακστάν, Κιργιζία, Μολδαβία, Ρωσία, Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, Ουκρανία και Ουζμπεκιστάν), 5 χώρες της δυτικής Ευρώπης (Αυστρία, Φινλανδία, Ιρλανδία, Ελβετία και Σουηδία), 2 χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας (Βοσνία Ερζεγοβίνη και Σερβία) και η Μάλτα, η οποία απεχώρησε το 1996 και δεν συμμετέχει στις δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Πολιτικής για την Ασφάλεια και την Άμυνα (ESDP), που επιτρέπει στις χώρες που συμμετέχουν να κάνουν χρήση των πληροφοριών του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία αντιτίθεται στην ένταξη της Κύπρου στο πρόγραμμα Συνεργασία για την Ειρήνη.
«Τίποτα δεν μπορεί να συντηρήσει αμετάβλητη μια συνθήκη που δεν ανταποκρίνεται στις επικρατούσες συνθήκες», δήλωσε μπροστά σε χίλιους περίπου δημοσιογράφους ο Σαρλ ντε Γκωλ στις 21 Φεβρουαρίου του 1966, παγώνοντας τη διεθνή κοινή γνώμη με την αποχώρηση της Γαλλίας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. «Αλλιώς, τέτοιες συνθήκες, απογυμνωμένες από κάθε ουσία, δεν θα είναι, όταν έρθει η ώρα να εφαρμοστούν, τίποτα παραπάνω από χαρτιά για τα αρχεία... Οι δυτικές χώρες δεν απειλούνται σήμερα από τις ανατολικές, όπως συνέβαινε στα πρώτα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οργανώθηκε μια Ευρώπη αμερικανικό προτεκτοράτο κάτω από τον μανδύα του ΝΑΤΟ. Από την άλλη πλευρά, οι συγκρούσεις στις οποίες εμπλέκονται οι ΗΠΑ -προχθές στην Κορέα, χθες στην Κούβα, αύριο στο Βιετνάμ-, χάρη στην περίφημη αρχή της κλιμάκωσης, κινδυνεύουν να πάρουν διαστάσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε γενική σύγκρουση. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Γαλλία, της οποίας η ΝΑΤΟϊκή στρατηγική συμπίπτει αναγκαστικά με εκείνη των ΗΠΑ, θα εμπλεκόταν σε μια σύγκρουση την οποία η ίδια δεν θα είχε επιδιώξει... Πάνω απ' όλα, η απόφαση της Γαλλίας να είναι υπεύθυνη για το πεπρωμένο της είναι ασυμβίβαστη με έναν αμυντικό οργανισμό στον οποίο η χώρα έχει θέση υποτακτικού», κατέληξε τότε ο Ντε Γκωλ, ενώ ο Νικολά Σαρκοζί ανακοίνωσε την επιστροφή της χώρας του στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ στις 11 Μαρτίου του 2009.
