H Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR) επανέλαβε την έκκλησή της στις γειτονικές με το Αφγανιστάν χώρες να κρατήσουν ανοικτά τα σύνορά τους για να μπορέσουν να ζητήσουν άσυλο όσοι εγκαταλείπουν τη χώρα.
Στο αεροδρόμιο της Καμπούλ τουλάχιστον δέκα χιλιάδες άνθρωποι περιμένουν να επιβιβαστούν σε μια πτήση για τη Δύση, ενώ μεγάλα στρατιωτικά αεροσκάφη απογειώνονται σχεδόν άδεια καθιστώντας σαφείς τις προτεραιότητες ή την ανικανότητα των διαχειριστών της εκκένωσης της Καμπούλ από τους Δυτικούς και όσους συνεργάστηκαν μαζί τους.
Η Σαμπία Μαντού από την έδρα της UNCHR στη Γενεύη προειδοποίησε ότι οι περισσότεροι Αφγανοί δεν μπορούν να διαφύγουν μέσω συνηθισμένων διαύλων, με το Πακιστάν και το Ιράν να φιλοξενούν ήδη το 90% των 2,6 εκατομμυρίων Αφγανών προσφύγων της τελευταίας εικοσαετίας.
Αξιωματούχος του ΝΑΤΟ ανακοίνωσε ότι έχουν απομακρυνθεί τουλάχιστον 18.000 άτομα από την Καμπούλ από τη στιγμή της κατάληψης της πόλης από τους Ταλιμπάν υποστηρίζοντας ότι το ΝΑΤΟ θα διπλασιάσει τις προσπάθειές του για την απομάκρυνση των ατόμων από το αεροδρόμιο. Την ίδια στιγμή μητέρες πετούν στην κυριολεξία τα παιδιά τους πάνω από τα συρματοπλέγματα για να τα πάρει κάποιος Αμερικανός ή Δυτικός στρατιώτης ή τα παραδίδουν σε κάποιον με στολή για να τα βάλει σε ένα αεροσκάφος.
Πρώην Βρετανός στρατιωτικός ανάρτησε φωτογραφίες με ένα τεράστιο C-17 Globemaster να κατευθύνεται στη Νορβηγία με ελάχιστα άτομα, λίγες ημέρες μετά την αποκάλυψη ότι γερμανικό αεροσκάφος απογειώθηκε με μόλις 7 άτομα. Και δεν ήταν οι μόνες πτήσεις.
H βίαιη διάλυση μιας συγκέντρωσης 200 ατόμων έξω από το προεδρικό μέγαρο είναι ενδεικτική της κατάστασης στην οποία μπορεί να οδηγήσει σε μια γενικευμένη καταστολή εάν συνεχιστούν οι αντιδράσεις, τορπιλίζοντας στην πράξη της διαβουλεύσεις του πρώην Προέδρου Χαμίντ Καρζάι με τους Ταλιμπάν για τον σχηματισμό κυβέρνησης που να συμπεριλαμβάνει και πρώην αντιπάλους τους.
Την ίδια στιγμή οι Ταλιμπάν έχουν να διαχειριστούν μια ολόκληρη χώρα σε μεγάλο τμήμα της οποίας έχει καταρρεύσει προς στιγμήν κάθε έννοια διοίκησης και οργανωμένης υποδομής δημιουργώντας τεράστια προβλήματα ακόμη και για τον επισιτισμό μεγάλων πόλεων εάν κερδίσει ο τρόμος και ο φόβος στην κοινωνία, στους δρόμους και στα χωράφια.
Οι Ταλιμπάν μπορεί να αύξησαν κατά 37% την καλλιέργεια παπαρούνας και να εξαρτούσαν το ένα τρίτο (1/3) των εσόδων τους από τις εξαγωγές ορυκτών, αλλά τα έσοδα από το όπιο και το ορυκτά δεν μπορούν να στηρίξουν την οικονομία μιας χώρας σχεδόν 40 εκατομμυρίων.
Ο Καρζάι τα γνωρίζει πολύ καλά όλα αυτά και ίσως για τον λόγο αυτόν ζήτησε να δοθεί κάποια εμπιστοσύνη στους Ταλιμπάν, μια πίστωση χρόνου, για να παραμείνει ανοικτός ο δρόμος του σχηματισμού μιας περισσότερο ανοικτής κυβέρνησης, που θα μπορέσει μέσα σε τεράστιες εντάσεις να αρχίσει να κλείνει τις πληγές του εικοσαετούς πολέμου.
Οι Ταλιμπάν, που αποδεικνύεται ότι είναι ειδικοί στη διαχείριση των μέσων ενημέρωσης, διέρρευσαν ότι ο επικεφαλής των διαπραγματευτών τους Ανάς Χακάνι ενημέρωσε τον Καρζάι και τους άλλους αξιωματούχους της προηγούμενης κυβέρνησης με τους οποίους βρίσκεται σε επαφή ότι οι Ταλιμπάν δεσμεύονται από τη συμφωνία τους με τους Αμερικανούς «να μην κάνουν τίποτα» μέχρι τις 31 Αυγούστου, που αποτελεί την ημερομηνία της πλήρους αποχώρησης των Αμερικανών από το Αφγανιστάν.
Οι δέκα αυτές ημέρες μέχρι τις 31 Αυγούστου φαντάζουν μια αιωνιότητα για το σημερινό Αφγανιστάν, ενώ κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι θα συμβεί στη χώρα όταν μέσα στην ασφάλεια ενός τεράστιου C-17 o τελευταίος Αμερικανός πεζοναύτης θα το έχει βάλει στα πόδια.
Εκστρατεία φόβου
O φόβος για τους Ταλιμπάν είναι πολύ μεγαλύτερος από τις πράξεις βίας και τις δολοφονίες που έχουν συμβεί στη Καμπούλ και στην υπόλοιπη χώρα από την κατάληψη της πρωτεύουσάς της την Κυριακή, ενώ τα έστω και λίγα, αναλογικά, αιματηρά γεγονότα αυξάνουν περισσότερο την απόγνωση και την απελπισία οδηγώντας σε ανεξέλεγκτες αντιδράσεις.
Μπορεί οι Ταλιμπάν να μην έχουν εξαπολύσει μαζικές προγραφές, αλλά ακόμη και οι λίγες αναζητήσεις ατόμων στα σπίτια τους, αυτές που φθάνουν στα δυτικά μέσα ενημέρωσης, είναι αρκετές για να ενισχύσουν τον φόβο και τον τρόμο για το τι θα επακολουθήσει όταν εδραιωθούν πραγματικά στην εξουσία.
