Δεν υπάρχει δημοσιογραφικό κλισέ που να μην ταιριάζει στις εξελίξεις στη Γερμανία αυτές τις ταραγμένες μέρες. Και για πολιτικούς μετασεισμούς μπορεί να μιλήσει κανείς και για πολιτικές καταιγίδες, ειδικά χθες που σάρωνε η “Ζαμπίνε” τη χώρα με ανέμους που έφταναν και τα 140 χιλιόμετρα την ώρα, παραλύοντας σε πολλές περιοχές την κυκλοφορία.
Η είδηση της χθεσινής μέρας, που έσκασε ως... καταιγίδα, αν και την είχαν προβλέψει οι πολιτικοί μετεωρολόγοι, ήταν η δήλωση της Άνεγκρετ Κραμπ Κάρενμπαουερ ότι δεν θα είναι υποψήφια για το χρίσμα των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) στις επόμενες εκλογές κι ότι θα παραμείνει στην προεδρία του κόμματος μέχρι να εκλεγεί ο αντικαταστάτης της. Συνειδητά χρησιμοποιούμε μόνο το αρσενικό, καθώς στη λίστα των δελφίνων, που υπάρχει από την ημέρα που κέρδισε τις εσωκομματικές εκλογές η ΑΚΚ, δεν φιγουράρει πλέον καμία γυναίκα.
Όμως, ο λόγος που η διάδοχος της Μέρκελ παραιτείται δεν είναι η έντονη αμφισβήτηση που είχε από επίδοξους δελφίνους. Είναι η ανικανότητά της να διατηρήσει αδιάτρητη την “υγειονομική ζώνη” γύρω από την Ακροδεξιά, να πείσει -κι αν χρειαστεί να επιβάλει- στο κόμμα της ότι δεν μπορεί να κάνει παιχνίδι με την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) ούτε να υποχωρεί στην ατζέντα της. Γι’ αυτό φεύγει.
Με αυτή την έννοια η AfD κατάφερε σχεδόν για μια ολόκληρη εβδομάδα -από την ημέρα που ψήφισε έναν αχυράνθρωπο των Φιλελευθέρων ως πρωθυπουργό της Θουριγγίας, ο οποίος σε 24 ώρες αναγκάστηκε να παραιτηθεί- να γίνει ο πρωταγωνιστής στο γερμανικό πολιτικό σύστημα. Να ταρακουνήσει τα θεμέλια των δύο κεντροδεξιών κομμάτων, της CDU και του FDP, κάποια στελέχη των οποίων απέδειξαν ότι αλληθωρίζουν προς την Ακροδεξιά.
Ωστόσο οι καταιγιστικές εξελίξεις τόσο στη Θουριγγία όσο και -κυρίως- στην κεντρική πολιτική σκηνή, μετά το φιάσκο στην εκλογή πρωθυπουργού από τη Βουλή της Ερφούρτης, μπορούν να διαβαστούν και θετικά. Ότι δηλαδή τα δημοκρατικά ανακλαστικά στη Γερμανία του 2020 -σε αντίθεση με το 1930- είναι ισχυρά.
Ότι οι άνθρωποι κατέβηκαν αμέσως στον δρόμο να διαμαρτυρηθούν για το “ασυγχώρητο” -κατά Μέρκελ- λάθος των Φιλελευθέρων και των Χριστιανοδημοκρατών να επιτραπεί στην AfD να καθορίσει ποιος θα κυβερνήσει.
Ότι η Αριστερά, οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι έβαλαν αμέσως τις φωνές και κάλεσαν τα κεντροδεξιά κόμματα να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Ότι η συντριπτική πλειονότητα των Χριστιανοδημοκρατών -και των ακόμη πιο συντηρητικών Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας- βγήκε στα κάγκελα αμέσως και απαίτησε από τους ομοϊδεάτες της στη Θουριγγία την άμεση επαναφορά της “υγειονομικής ζώνης”.
Βέβαια, μένει να φανεί εάν αυτά τα ανακλαστικά θα αποδειχθούν ανθεκτικά. Και μένει να φανεί εάν η γερμανική Χριστιανοδημοκρατία, μετά το τέλος της εποχής Μέρκελ, θα κάνει τη μεγάλη στροφή προς τα δεξιά ελπίζοντας ότι έτσι θα καταφέρει να πάρει πίσω τους ψηφοφόρους που έχασε προς την AfD. Ή εάν θα καταλάβει ότι κάθε υποχώρηση προς την Ακροδεξιά ενισχύει την Ακροδεξιά.
