Η εντυπωσιακή άνοδος της ξενοφοβικής Aκροδεξιάς στη Γερμανία, με τη μορφή του κόμματος -διαμαρτυρίας, σύμφωνα με τις δηλώσεις του 70% των ψηφοφόρων του- Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), επιδρά καταλυτικά στα δύο μεγάλα λαϊκά κόμματα, τη Χριστιανική Ένωση (CDU/CSU) και τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD), τα οποία μέχρι πρότινος λειτουργούσαν περίπου με αυτόματο πιλότο, «νανουρισμένα» από την ευρύτατη πλειοψηφία του μεγάλου συνασπισμού. Στη μεν παραδοσιακή Δεξιά η άνοδος του AfD -άνω του 15% σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση- έχει φέρει μια εσωτερική σύγκρουση άνευ προηγουμένου, στη δε Σοσιαλδημοκρατία έχει ανοίξει μια συζήτηση αναπροσανατολισμού.
Ένα χρόνο πριν από τις επόμενες ομοσπονδιακές εκλογές μαίνεται ένας πόλεμος ανάμεσα στα δύο “αδελφά” κόμματα της συντηρητικής παράταξης, σε βαθμό που οι Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας να εμφανίζονται ως η πιο σκληρή αντιπολίτευση στην Άνγκελα Μέρκελ, με την οποία συγκυβερνούν. Αιχμή του δόρατος της σύγκρουσης είναι η “υπερβολικά φιλόξενη” μεταναστευτική πολιτική της καγκελαρίου -μια πολιτική που επί της ουσίας έχει αναιρεθεί από καιρό- ενώ μια σειρά στελέχη και των δύο κομμάτων απειλούν ξεκάθαρα με διάσπαση. Χαρακτηριστική ήταν η παρέμβαση του Χριστιανοδημοκράτη πρωθυπουργού της Έσσης Φόλκερ Μπουφιέ που πρότεινε να ιδρυθεί τοπικό κόμμα της CDU στη Βαυαρία, ανταγωνιστικό στην CSU - κάτι που δεν υπήρξε ποτέ από ιδρύσεως της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Υπενθυμίζεται ότι εδώ και μήνες ηγετικά στελέχη της CSU αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην αποδεχθούν στις προσεχείς εκλογές για υποψήφια καγκελάριο την Μέρκελ. Σ' αυτό το εκρηκτικό σκηνικό παρενέβη την εβδομάδα που πέρασε ως... γεφυροποιός ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υπερασπιζόμενος, έστω με κάποιες αιχμές, τόσο τον πρόεδρο της CSU Χορστ Ζέχοφερ, όσο την πρόεδρο της CDU Μέρκελ και προειδοποιώντας ότι αυτή η έντονη φαγωμάρα κάνει κακό στο κόμμα. “Τι νόημα έχει να απειλούμε με το τέλος της CDU/CSU, κάθε φορά που διαφωνούμε για ένα ζήτημα”, είπε, καλώντας ουσιαστικά τους πάντες, με το κύρος του παλαίμαχου εγγυητή της ενότητας, να ρίξουν τους τόνους.
Στο στρατόπεδο των Σοσιαλδημοκρατών, τώρα, που έχει καθηλωθεί εδώ και καιρό δημοσκοπικά γύρω στο 20%, και είναι ο μεγάλος χαμένος του μεγάλου συνασπισμού, όσο κι αν ουσιαστικά η δική του πολιτική σφραγίζει τις περισσότερες κινήσεις της κυβέρνησης Μέρκελ, αρχίζουν δειλά να αναζητούν νέες συμμαχίες. Καθώς δε κάθε νέα συμμαχία σε ομοσπονδιακό επίπεδο δοκιμάζεται πρώτη φορά σε τοπικό, έχει πολύ ενδιαφέρον η εξέλιξη, την οποία ουσιαστικά επέβαλαν οι ψηφοφόροι, στο κρατίδιο του Βερολίνου. Εκτός απροόπτου, ο μοναδικός βιώσιμος κυβερνητικός συνασπισμός, βάσει των ποσοστών που έλαβαν τα κόμματα στη γερμανική πρωτεύουσα, είναι μεταξύ SPD, Πράσινων και Αριστεράς. Και κατά τα φαινόμενα και τα τρία κόμματα είναι διατεθειμένα να διαπραγματευτούν με ανοιχτό μυαλό για να τον σχηματίσουν. Βέβαια, σε ομοσπονδιακό επίπεδο ένας τέτοιος συνασπισμός είναι πολύ πιο δύσκολος, εξαιτίας κυρίως των τεράστιων αποκλίσεων που έχουν SPD και Αριστερά στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Πλην όμως, για πρώτη φορά οι Σοσιαλδημοκράτες πιέζονται να το παλέψουν στ’ αλήθεια καθώς, εάν συμμετάσχουν άλλη μια φορά σε κυβέρνηση με τη CDU, κινδυνεύουν με εξαφάνιση.
Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια οι πολιτικές διεργασίες στη Γερμανία έχουν ενδιαφέρον - και μπορούν να κάνουν την έκπληξη.
