«Η μεσογειακή πολιτική που υιοθετεί η ελληνική κυβέρνηση είναι πολύ σημαντική. Η συνάντηση των ηγετών των επτά χωρών του ευρωπαϊκού Νότου αποτελεί την προσπάθεια δημιουργίας ενός συνασπισμού ανάμεσα στις χώρες που είναι θύματα της λιτότητας. Η ελληνική κυβέρνηση έχει μια μεγάλη πολιτική ιδέα και πολύ υψηλού επιπέδου. Το θετικό είναι ότι στην Αθήνα θα ανοίξει ένα πολιτικό περιθώριο για τη μεσογειακή Ευρώπη και τη Μεσόγειο, μέσα στο οποίο όποιος έχει ισχυρές και ξεκάθαρες απόψεις μπορεί να κερδίσει συναίνεση, γιατί η πολιτική των άλλων είναι φθαρμένη» τόνισε στην «Αυγή» ο Μάρκο Ρεβέλι, Ιταλός πανεπιστημιακός της Αριστεράς και πρωταγωνιστής στη δημιουργία της «Άλλης Ευρώπης».
* Πώς βλέπετε τη συνάντηση των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου στην Αθήνα και μάλιστα μετά την πρόσφατη συνάντηση στο Βεντοτένε και τις εκλογές στο κρατίδιο Μακλεμβούργου - Δυτικής Πομερανίας;
Η μεσογειακή πολιτική που υιοθετεί η ελληνική κυβέρνηση είναι πολύ σημαντική. Η συνάντηση των ηγετών των επτά χωρών του ευρωπαϊκού Νότου αποτελεί την προσπάθεια δημιουργίας ενός συνασπισμού ανάμεσα στις χώρες που είναι θύματα της λιτότητας. Η πολιτική αυτή πρέπει να ανατραπεί και δεν φτάνουν μικρές βελτιώσεις της. Πρέπει να δημιουργηθεί μια εναλλακτική προοπτική απέναντι στο εγωιστικό κέντρο που επέβαλε τη λιτότητα από την Πορτογαλία μέχρι την Ελλάδα και την Κύπρο. Από τις χώρες που έχουν τουλάχιστον ξεκάθαρες τις ιδέες για το πώς μπορούμε να οικοδομήσουμε μια εναλλακτική πρόταση.
Σε αυτό το πλαίσιο η Ιταλία αποτελεί ένα μεγάλο ερωτηματικό. Είχε την αυταπάτη ότι θα μπορούσε να ζήσει με ψίχουλα, με μικροπονηριές και χαμόγελα προς τη φίλη Μέρκελ, παίζοντας ακόμη και με τις καταστροφές μας, όπως τον πρόσφατο σεισμό, για να κερδίσει μικρά περιθώρια χαλάρωσης του δημοσιονομικού συμφώνου, τη δυνατότητα δηλαδή να ξεφεύγεις από τον στενό κορσέ της λιτότητας για κάνα δισεκατομμύριο ευρώ. Αυτή η αντίφαση δεν μπορεί να διατηρηθεί στο άπειρο χωρίς ρήξεις και γενναίες αποφάσεις.
Στην Αθήνα, στις 9 Σεπτεμβρίου θα έχουμε ένα σημαντικό γεγονός, γιατί θα γίνει μια προσπάθεια να σπρώξουμε τη ζυγαριά προς μια άλλη πλευρά. Η ελληνική κυβέρνηση έχει μια μεγάλη πολιτική ιδέα και πολύ υψηλού επιπέδου. Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε την κυβέρνηση Τσίπρα. Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στον πρωθυπουργό σας και ελάχιστη στους δύο ηγέτες των μεγαλύτερων χωρών της συνάντησης. Ο Ολάντ απέδειξε ήδη πέρσι τον Ιούλιο ότι δεν έχει ιδέες για την Ευρώπη και σήμερα πιθανώς δεν έχει ούτε κόμμα εξαιτίας της άγονης πολιτικής του και της έλλειψης θάρρους. Η Γαλλία είχε μια εξαιρετική ευκαιρία να ασκήσει πολιτική τον Ιούλιο του 2015. Αποτέλεσε ένα τεστ αληθείας. Μπορούσε να σηκώσει τη σημαία της κοινωνικής πολιτικής στην Ευρώπη. O Ρέντζι προσπαθεί να κάνει τον θαυματοποιό, μιλά με σλόγκαν, φράσεις και συνθήματα και μέχρι σήμερα ακολουθεί μια πολιτική που του τη γράφουν άλλοι.
Το θετικό είναι ότι στην Αθήνα θα ανοίξει ένα πολιτικό περιθώριο για τη μεσογειακή Ευρώπη και τη Μεσόγειο, μέσα στο οποίο όποιος έχει ισχυρές και ξεκάθαρες απόψεις μπορεί να κερδίσει συναίνεση, γιατί η πολιτική των άλλων είναι φθαρμένη. Η ελπίδα της Γαλλίας να διασωθεί διαμέσου του γαλλογερμανικού άξονα και μάλιστα προσκολλημένη στη γερμανική ατμομηχανή βρίσκεται σε κρίση εξαιτίας της πολιτικής κρίσης της Μέρκελ. Η ελπίδα του Ρέντζι να επιβιώσει με τις ελεημοσύνες δεν αρκεί, γιατί η ελεημοσύνη δεν αρκεί. Ο κόσμος έχει παντού απαιτήσεις και περιμένει τη βελτίωση μιας κατάστασης που δεν έρχεται. Εάν ο ευρωπαϊκός Νότος εμφανίσει μια κινητικότητα τους επόμενους μήνες, δεδομένης και της προοπτικής κάποιας αλλαγής και στην Ισπανία, μπορεί να αρχίσουμε να βλέπουμε την αλλαγή των συσχετισμών και στην Ευρώπη. Η ελληνική και η πορτογαλική κυβέρνηση κάνουν καλή δουλειά, στη Βρετανία ο Κόρμπιν πάει καλά στο εσωτερικό του Εργατικού Κόμματος. Πρέπει να κάνουμε πολιτική.
Η Ευρώπη απέδειξε ότι έχει τάσεις αυτοδιάλυσης τον Ιούλιο του προηγούμενου έτους, και όχι με το Brexit. H Ευρώπη αυτοκτόνησε τη στιγμή που επέβαλε στην Ελλάδα τη συμφωνία του Ιουλίου, γιατί έδειξε τα δύο τεράστια λάθη της, το δόγμα της λιτότητας και την έλλειψη αλληλεγγύης. Δύο αρρώστιες που την οδήγησαν σε φυγόκεντρες τάσεις. Το Brexit ήταν εμβληματικό. Η κρίση της Μέρκελ μέσα στην ίδια τη χώρα της αποτελεί ένα άλλο παράδειγμα. Από αυτή την κρίση μπορεί να έχουμε μια Μέρκελ πιο αδύναμη και περισσότερο «Γερμανίδα».
* Σε λίγες εβδομάδες θα ψηφίσετε στην Ιταλία για τη συνταγματική μεταρρύθμιση...
Η μεταρρύθμιση προτείνει την αλλαγή 40 άρθρων του Συντάγματος, μετατρέποντας ένα καλό και δημοκρατικό Σύνταγμα σε είδος θεσμικού χάος, γιατί οι καλύτεροι συνταγματολόγοι προειδοποίησαν ότι η μεταρρύθμιση είναι αντιφατική και ότι θα εφαρμοστεί πολύ δύσκολα. Η μεταρρύθμιση προωθεί στην ουσία τις προτάσεις τού διεθνούς χρηματοοικονομικού τομέα, που με άξονα τη JP Morgan θέλει το τέλος των ευρωπαϊκών Συνταγμάτων που βγήκαν από τον αντιφασιστικό αγώνα γιατί προστατεύουν τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Εάν κερδίσει το «όχι» στη μεταρρύθμιση, θα δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στην κυβέρνηση. Το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο, με άξονα τους "Financial Times", για να κερδίσουν το δημοψήφισμα, στηρίζονται στον φόβο υποστηρίζοντας ότι θα χάσουμε την εμπιστοσύνη των επενδυτών και θα καταρρεύσουμε. Καταστάσεις που τις ζήσατε στην Ελλάδα με το δημοψήφισμα εναντίον του τότε σχεδίου Γιούνκερ. Εσείς τα καταφέρατε και είσαστε ακόμη στα πόδια σας ασκώντας κριτική σε αυτές τις πολιτικές. Ελπίζουμε οι Ιταλοί ψηφοφόροι να δείξουν την ίδια περηφάνια που δείξατε πέρσι τον Ιούλιο. Το «όχι» πρέπει να είναι τόσο πιο κατανοητό όσο περισσότερο καταλαβαίνουμε τι λένε και τι θέλουν τα «ναι» της ολιγαρχίας και του ευρωπαϊκού χρηματοοικονομικού τομέα.
Πρέπει να εξεγερθούμε όχι εναντίον της Ευρώπης, αλλά εναντίον αυτής της ιδέας για την Ευρώπη και εναντίον της ηγεσίας της. Το είδαμε ξεκάθαρα στη συνάντηση του Ρέντζι με τη Μέρκελ και τον Ολάντ στο Βεντοτένε, που έκαναν μια σκανδαλώδη χρήση του συμβολικού νησιού που γράφτηκε το διάσημο πλέον ευρωπαϊκό μανιφέστο για μια ενωμένη, δημοκρατική, αλληλέγγυα και κοινωνικά δίκαιη Ευρώπη. Ο Ρέντζι παρουσιάστηκε στο Βεντοτένε σαν τον αδύναμο κρίκο του ευρωπαϊκού άξονα που επέβαλε τη λιτότητα που μας οδηγεί στην καταστροφή ελπίζοντας να πάρει κάποια ψίχουλα. Δυστυχώς, ο Ολάντ και ο Ρέντζι πήγαν σε ένα τόσο συμβολικό για την Ευρώπη μέρος για να κρατήσουν το χέρι της Μέρκελ και να διατυπώσουν ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που έγραφε το «Μανιφέστο του Βεντοτένε». Κατέστρεψαν χώρες ολόκληρες και το ξέρετε πρώτοι και καλύτερα από όλους.
* Η Μέρκελ φαίνεται όμως και αυτή εξασθενισμένη...
Σήμερα δεν είναι η βασίλισσα της Ευρώπης. Την Κυριακή δέχθηκε μια μεγάλη ήττα. Η καγκελάριος εξασθένισε στη χώρα της όχι γιατί ήταν πολύ γενναιόδωρη έναντι των άλλων λαών ή των προσφύγων, αλλά γιατί δεν κατάφερε να υπερασπίσει τις συνθήκες ζωής ενός μεγάλου τμήματος του ίδιου του εκλογικού της σώματος. Στην ψήφο αυτή εκφράστηκε η αντίδραση για τη μεταναστευτική της πολιτική, αλλά και αυτή για τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, με την οποία οι επιχειρήσεις της περιοχής είχαν σημαντικές δραστηριότητες. Εκφράστηκε ο θυμός από τους νέους ανέργους και το πρεκαριάτο των νέων εργασιακών σχέσεων.
Η Μέρκελ μετά την Κυριακή είναι περισσότερο αδύναμη και έναντι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών και θα της είναι πιο δύσκολο να αποτελεί το επίκεντρο της Γηραιάς Ηπείρου, ενώ θα πρέπει να είναι διαρκώς και περισσότερο «Γερμανίδα» και να επιζητά τα συμφέροντα του λαού της έναντι των άλλων ευρωπαϊκών λαών. Ίσως βρισκόμαστε μπροστά στην επιτάχυνση των φυγόκεντρων δυνάμεων και της προοδευτικής αύξησης της αυτονομίας ορισμένων χωρών. Από αυτές της δεξιάς Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία, ή της βόρειας ή της πλούσιας Ευρώπης, όπως η Ολλανδία.
