Ρεπορτάζ: ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
Ταφόπετρα στη δεξιά κυβέρνηση του Ραχόι και της λιτότητας έβαλε ο ηγέτης των Ισπανών Σοσιαλιστών Σάντσεθ από τη Λισσαβόνα, ενώ το Podemos και κινηματικά ψηφοδέλτια συνεργασίας προσπαθούν να διευκολύνουν τον διάλογο με τους Σοσιαλιστές για το σχηματισμό προοδευτικής και αριστερής κυβέρνησης μετά τα μέσα Φεβρουαρίου.
Μια προοδευτική και αριστερή κυβέρνηση στη Μαδρίτη δήλωσε πως θέλει ο ηγέτης των Ισπανών Σοσιαλιστών Πέδρο Σάντσεθ κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον Αντόνιο Κόστα, τον Πορτογάλο πρωθυπουργό και γενικό γραμματέα των Σοσιαλιστών στα γραφεία του «αδελφού» κόμματος στη Λισσαβώνα.
«Εάν αποτύχει ο Ραχόι, το Σοσιαλιστικό Κόμμα θα στηρίξει τη δημιουργία ενός συνασπισμού προοδευτικών δυνάμεων για να κυβερνήσει... Δεν θα υπάρξει ένας 'μεγάλος συνασπισμός'... γιατί εάν αποτύχει το Λαϊκό Κόμμα να σχηματίσει κυβέρνηση..., το Σοσιαλιστικό Κόμμα θα ηγηθεί της κυβέρνησης της αλλαγής» τόνισε ο Πέδρο Σάντσεθ, την Πέμπτη το απόγευμα λίγο μετά τη συνάντησή του με το Κόστα, χωρίς όμως να ανοίξει τα χαρτιά του για τη διαδικασία σχηματισμού του προοδευτικού συνασπισμού της αλλαγής.
Ο Σάντσεθ επανέλαβε στην ουσία την απόφαση της Ομοσπονδιακής Επιτροπής, της αντίστοιχης Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του ότι «η Ισπανία χρειάζεται μια ισχυρή, προοδευτική και ικανή για διάλογο κυβέρνηση», συμπληρώνοντας ότι «όπως ο Αντόνιο Κόστα, θέλω να αυξήσω τις συντάξεις, να αυξήσω τον Ελάχιστο Διεπαγγελματικό Μισθό, να συμφωνήσουμε σε μια πιο δίκαιη δημοσιονομική και φορολογική πολιτική και να αυξήσουμε τις επενδύσεις στην ανανέωση και την τεχνολογία». Απόφαση που ψηφίστηκε από τουλάχιστον το 90% των μελών της Ομοσπονδιακής Επιτροπής, αλλά και που μετατράπηκε σε κουρελόχαρτο από τον πρώην Ισπανό πρωθυπουργό Φελίπε Γκονθάλεθ και άλλα ηγετικά τοπικά στελέχη, που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπέρ ενός «μεγάλου συνασπισμού» με τη Δεξιά.
Ο Σάντσεθ δεν παραδίδεται στους εσωτερικούς αντιπάλους του, υποστηρίζοντας την προοπτική μιας συμφωνίας στα αριστερά, που θα έχει μια «κοινωνική ατζέντα», αυτή που κατά τη γνώμη του ζήτησαν με την ετυμηγορία τους στις κάλπες οι πολίτες, αλλά χωρίς τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Καταλωνία και ασφαλώς χωρίς νέες εκλογές, ενώ την ίδια στιγμή εμμέσως διεκδικεί την πρωθυπουργία της χώρας.
Η προοπτική νέων εκλογών τρομοκρατεί τους πάντες πλην Podemos
Η αλήθεια είναι ότι το φάντασμα των εκλογών τρομοκρατεί όλους εκτός από το Podemos. O Ραχόι, με το ισπανικό και ευρωπαϊκό κατεστημένο, υποστηρίζουν τη δημιουργία ενός «μεγάλου συνασπισμού» Δεξιάς, Σοσιαλιστών και Πολιτών ή μιας μειοψηφικής κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος με τον Ισπανό πρωθυπουργό να μην κουράζεται να υπενθυμίζει στον Σάντσεθ ότι «Το Podemos περνά μια χρυσή εποχή». Μπροστά στην αναμενόμενη απώλεια της εξουσίας, ο Ραχόι φαίνεται να προετοιμάζεται για εκλογές την άνοιξη, ελπίζοντας σαν καλός καθολικός, στο «θαύμα» της αφαίμαξης των συντηρητικών ψήφων των Πολιτών, παρόλο που γνωρίζει ότι δεν θα έχει καμιά πιθανότητα να σχηματίσει πλειοψηφία.
Ο Ραχόι προτείνει στους Σοσιαλιστές και μια «συνταγματική μεταρρύθμιση», αλλά στην ουσία στοιχηματίζει στην εκρηκτική άνοδο του Podemos και στην αλλαγή της ηγεσίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος σε ένα έκτακτο συνέδριο, που θα μπορούσε πραγματοποιηθεί τον Φεβρουάριο, την εκδίωξη του Σάντσεθ και την αναρρίχηση στην ηγεσία του κόμματος της συντηρητικής προέδρου της τοπικής κυβέρνησης της Ανδαλουσίας Σουζάνα Ντίαθ, που, με αιχμή το μίσος της για το Podemos και τον αντικομμουνισμό της, θα μπορούσε να διευκολύνει τη διατήρηση μιας κυβέρνησης μειοψηφίας του Λαϊκού Κόμματος για να σώσει την ακεραιότητα της χώρας από τον διάολο - Ιγκλέσιας και την προοπτική απόσχισης της Καταλωνίας. Οι Σοσιαλιστές θα πλήρωσαν σε αυτή την περίπτωση ένα βαρύ τίμημα, αλλά θα «διέσωζαν» τη χώρα, τον ισπανικό εθνικισμό, το κατεστημένο και, γιατί όχι, την ίδια τη βασιλεία.
«Πασοκοποίηση», ο εφιάλτης του Σάντσεθ
Ο Σάντσεθ φοβάται ότι στην περίπτωση νέων εκλογών ένα νέο μεγάλο τμήμα των προοδευτικών ψηφοφόρων του θα αναζητήσουν στο Podemos τον εγγυητή για την αλλαγή πολιτικής, την εγκατάλειψη της λιτότητας και της υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους. Μια διαδικασία που εδώ και ενάμιση χρόνο ο Πάπλο Ιγκλέσιας αποκαλεί «πασοκοποίηση» και η οποία αποτέλεσε τον εφιάλτη των Πορτογάλων Σοσιαλιστιών για να αποδεχθούν τη συνεργασία τους με την Αριστερά.
Η πρόβα τζενεράλε για τον σχηματισμό προοδευτικής αριστερής κυβέρνησης θα πραγματοποιηθεί με την έναρξη των εργασιών του Κοινοβουλίου στις 13 Φεβρουαρίου, όπου οι Σοσιαλιστές, το Podemos, η Ενωμένη Αριστερά και οι άλλες δυνάμεις που αντιπαρατίθενται στο Λαϊκό Κόμμα του Ραχόι και στη λιτότητα θα πρέπει να αποδείξουν ότι μπορούν να συνεργαστούν και να εκλέξουν τον νέο πρόεδρο της Βουλής που να εκφράζει τη νέα προοδευτική πλειοψηφία της χώρας στα πρότυπα του «πορτογαλικού μοντέλου", που οδήγησε αρχικά στην εκλογή Σοσιαλιστή προέδρου Βουλής στη Λισσαβώνα.
Στην περίπτωση αυτή, θα ανοίξει με μεγαλύτερη ευκολία ο δρόμος της συνεργασίας των σοσιαλιστών με την Αριστερά διαμέσου του «προγράμματος έκτακτης ανάγκης», δηλαδή μιας σειράς τεσσάρων νομοθετικών πρωτοβουλιών που θα μπορεί να ψηφιστούν μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου, όταν ο βασιλιάς Φελίπε ο 6ος θα δώσει την ετολή σχηματισμού κυβέρνησης στον... Ραχόι.
Τέσσερις νομοθετικές πρωτοβουλίες
Οι τέσσερις νομοθετικές αυτές πρωτοβουλίες θα αφορούν την υπεράσπιση της δημόσιας Παιδείας, την κατάργηση της αντιεργατικής νομοθεσίας της Δεξιάς, την κατάργηση του ανελεύθερου «νόμου φίμωτρο» και την ψήφιση ενός νόμου «κοινωνικής ανάγκης», που θα μοιάζει σε πολλά σημεία με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Οι νομοθετικές αυτές πρωτοβουλίες μπορεί να ψηφιστούν από τους Σοσιαλιστές, το Podemos και ίσως την Ενωμένη Αριστερά και άλλες δυνάμεις, μεταξύ των οποίων οι Πολίτες, τουλάχιστον για το θέμα της Παιδείας. Η απερχόμενη κυβέρνηση δεν θα είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει τις αλλαγές που μπορεί να ψηφίσουν οι Σοσιαλιστές, το Podemos και η Ενωμένη Αριστερά. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές θα πρέπει να εφαρμοστούν όμως από την επόμενη κυβέρνηση, που θα σχηματιστεί με μόνη προϋπόθεση τις δεσμεύσεις του συμφώνου σταθερότητας που έχει μετατραπεί σε άρθρο του ισπανικού Συντάγματος και προβλέπει την υιοθέτηση νόμων που δεν αυξάνουν τις δημόσιες δαπάνες και δεν μειώνουν τα δημόσια έσοδα!
Αριστερό «μαρκάρισμα» από το Podemos
Το Podemos, που είναι στην ουσία το μόνο κόμμα που έχει κάνει μια συγκεκριμένη πρόταση για υπερκομματικό προοδευτικό πρωθυπουργό, συνεχίζει να πιέζει σκληρά τους Σοσιαλιστές να αποδεχθούν το ταχύτερο δυνατόν ένα πλαίσιο συνεργασίας με την Αριστερά, προσπαθώντας να παρακάμψουν προς στιγμή το θέμα του δημοψηφίσματος στην Καταλωνία, που τους χωρίζει από το Podemos.
Ο Ινίχο Ερεχόν, το δεξί χέρι του Πάμπλο Ιγκλέσιας, πέταξε το γάντι στους Σοσιαλιστές ζητώντας τους «να μην κρύβονται πίσω από το θέμα της Καταλωνίας και να κάτσουν στο τραπέζι του διαλόγου». «Μπορούμε να μιλάμε για τα πάντα και με όλους και δεν είναι ανάγκη να είμαστε σύμφωνοι ως προϋπόθεση για το διάλογο», δήλωσε προκαλώντας τους Σοσιαλιστές να δρομολογήσουν έναν διάλογο με την Αριστερά για το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.
«Να εκφραστεί ο πλουραλισμός που βγήκε από τις κάλπες»
Ο Ιγκλέσιας και ο Ερεχόν δεν έχουν αποκλείσει μάλιστα την εκλογή ενός Σοσιαλιστή στη θέση του προέδρου της Βουλής, με την προϋπόθεση το Podemos να πάρει το πράσινο φως για τον σχηματισμό τεσσάρων κοινοβουλευτικών ομάδων, μία του Podemos και τρεις των ενωτικών ψηφοδελτίων συνεργασίας της Καταλωνίας, της Βαλένθια και της Γαλικίας, γιατί θα πρέπει «να εκφραστεί ο πλουραλισμός που βγήκε από τις κάλπες», όπως συμπλήρωσε ο Ερεχόν.
Το Λαϊκό Κόμμα και οι Πολίτες έχουν ξεκινήσει σταυροφορία εναντίον του Podemos, αρνούμενοι οποιοδήποτε θέμα δημοκρατίας και πλουραλισμού και υποστηρίζοντας ότι το Podemos θέλει να έχει τέσσερις κοινοβουλευτικές ομάδες για να έχει μεγαλύτερους πόρους, ενώ την ίδια στιγμή φοβούνται ότι το Podemos θα πολλαπλασιάσει τους χρόνους της κοινοβουλευτικής του παρουσίας στους θεσμούς και στην κοινωνία ικανοποιώντας και διευρύνοντας την εκλογική του βάση.
