ΤΟΥ ΣΑΜΙ ΑΜΠΙΝΤ*
Σπάνια μοιράζομαι τις μύχιες σκέψεις μου, αλλά σήμερα αποφάσισα να το κάνω γιατί όπως όλοι εσείς, υπέφερα βλέποντας τους ποιητές και τους αθώους του Charlie Ηebdo να πληρώνουν με τη ζωή τους, όχι μόνο τη βαρβαρότητα της θρησκείας αλλά και του άγριου καπιταλισμού και των ξεπερασμένων δογμάτων που επέφεραν τον όλεθρο! Έτσι λοιπόν, φίλοι μου, θα σας διηγηθώ μια ιστορία που ίσως μια μέρα την κάνω βιβλίο. Προς το παρόν, δεν έχω χρόνο. Πριν από λίγα χρόνια, καθώς έτρωγα στο Evian μαζί με τη γυναίκα μου και τον γιο μου που ήταν μετά βίας 6 μηνών, μια κυρία της «πολύ καλής κοινωνίας» μου έθεσε μια ερώτηση, πάνω στην οποία θα βασίσω τη μελλοντική μου ιστορία που θα σας διηγηθώ αμέσως:
Η κυρία: Θα θέλατε ο γιος σας να γίνει ψυχίατρος όπως εσείς;
Εγώ: Καθόλου. Δεν θα ήθελα να γίνει αποτυχημένος όπως ο μπαμπάς του! (αστειευόμενος.)
Η κυρία: Μάλιστα, και τι θα θέλατε να κάνει;
Εγώ: Να γίνει πρόεδρος της ομοσπονδίας της Ελβετίας!
Και να 'σου ένας ανόητος ο οποίος επεμβαίνει στην κουβέντα για να μας πει: Κάτι τέτοιο δεν θα είναι ποτέ δυνατόν!
Ωχ, ευχήθηκα μέσα μου, ας μη ρωτήσει η κυρία το γιατί. Δυστυχώς το έκανε!
Η κυρία: Γιατί;
Ο ανόητος: Γιατί είναι μουσουλμάνος!
Εκείνη τη μέρα δεν σκότωσα κανέναν, αλλά με πόνεσε βαθιά.
Με άγγιξε βαθύτατα ότι ο γιος μου θα μπορούσε να θεωρηθεί, αν και Ελβετός πολίτης, πολίτης δεύτερης κατηγορίας για τον απλό λόγο ότι είναι μουσουλμάνος!
Σήμερα μου σέρβιραν την ιστορία διαφορετικά, εξηγώντας μου ότι το νέο βιβλίο του Μισέλ Ουελμπέκ είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί στο μυθιστόρημά του μιλάει για μια υπόθεση αδιανόητη, ασύλληπτη και εξαιρετικά ρομαντική, για έναν μουσουλμάνο πρωθυπουργό στη Γαλλία.
Όχι, συγχωρήστε με, αλλά δεν μπορούμε να κρίνουμε τους ανθρώπους από το γένος τους, την καταγωγή τους, το χρώμα του δέρματος ή την πίστη τους. Οφείλουμε να τους κρίνουμε σε σχέση με το αξιακό τους σύστημα.
Καθημερινά συναντώ ανθρώπους κάθε φυλής, χρώματος, κουλτούρας και πεποιθήσεων και δεν αναρωτιέμαι καν γι' αυτά, τους σέβομαι, όπως εκείνοι.
Λίγο θα πρέπει να μας ενδιαφέρει αν είναι κάποιος καθολικός, προτεστάντης, ορθόδοξος, Εβραίος, βουδιστής, μουσουλμάνος... Ας είμαστε πρώτα ανθρωπιστές και ας σεβαστούμε τις πεποιθήσεις του κάθε ανθρώπου και όλα θα πάνε καλά!
Αλλά όχι. Σήμερα, η μόνη θρησκεία που κυριαρχεί είναι αυτή του χρήματος, του κέρδους, του κεφαλαίου. Έχουμε χάσει όλες τις αξίες μας ή σχεδόν όλες. Μας μένει η δύναμη του λόγου!
Θα μου άρεσε πολύ αν αυτή την πορεία της Κυριακής στο Παρίσι (11.01.2015) δεν την αφιερώναμε μόνο στα θύματα της βαρβαρότητας του Charlie Hebdo αλλά και στην ελευθερία, όπου υπάρχουν καταπιεσμένοι!
Η τρομοκρατία δεν είναι μόνο επακόλουθο του προσηλυτισμού, αλλά επίσης και κυρίως ο καρπός της καταστολής που έχουν βιώσει ολόκληρες γενιές.
Ο εξτρεμισμός γεννιέται εκεί όπου τρέφεται το μίσος από κάθε είδους αποκλεισμό.
Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε τους άλλους, αλλά πρέπει επίσης να γνωρίζουμε πώς να κάνουμε αυτοκριτική.
Απόψε, διηγούμενος αυτή την ιστορία από η ζωή μου δεν μπόρεσα παρά να σκεφτώ όλους αυτούς τους Ευρωπαίους ηγέτες που βρίσκονταν στην πορεία της 11.01 στο Παρίσι- θα λέγαμε πως απαρτίζουν ένα Δείπνο Ηλιθίων (Dîner des consi)...
Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια διαδικασία αγώνα και αυτά τα ίδια τα αφεντικά της Ευρώπης προσπαθούν να τον τερματίσουν προδιαγράφοντας το τέλος του! Με μπλοκάρισμα των πιστώσεων του ΔΝΤ και με άλλες ελάχιστα συγκαλυμμένες απειλές...
Η οικονομική τρομοκρατία συνεχίζει να εξαθλιώνει, να βασανίζει και να σκοτώνει ανενόχλητη.
Αυτό είναι επίσης τρομοκρατία... Ολόκληρες οικογένειες είναι αποδεκατισμένες, ζωές θυσιασμένες σε μια χώρα που αγωνιά!
Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, θα ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της γιατί ο λαός της έχει απελευθερωθεί από τους φόβους που μεταδίδουν τα ΜΜΕ στο όνομα του καπιταλισμού.
Ευχαριστούμε τον ΣΥΡΙΖΑ που μας ξαναδίνει ελπίδα!
"Je suis Charlie" και, αν μου το επιτρέπετε, είμαι και μουσουλμάνος, και αριστερός!
Αλλά κυρίως "Je suis Sami Abid".
* O Sami Abid είναι Τυνήσιος, από το 1999 ζει στην Ελβετία και εργάζεται ως ψυχίατρος Επιμελητής Διευθυντής του Τομέα των Εξαρτήσεων στην κλινική "Thalassa'' στο Γενικό Ψυχιατρικό Νοσοκομείο του Fribourg. Δεν μπορεί να επιστρέψει στη χώρα του λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων.
i Στμ: Γαλλική δημοφιλής ταινία του 1998
Διεύθυνση facebook:
