ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΑΚΗ ΜΠΑΛΗ
Η πρώτη ανάγνωση του «ιστορικού» επενδυτικού σχεδίου του νέου προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, που υπόσχεται ώθηση στην ανάπτυξη της Ευρώπης και τη δημιουργία τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου θέσεων εργασίας μέχρι το 2017, προκαλεί γέλια - αν και η κατάσταση είναι μάλλον για κλάματα.
Με έναν μαγικό υπολογισμό ο Γιούνκερ υπόσχεται ότι με 21 χειροπιαστά δισεκατομμύρια ευρώ, από λιμνάζοντα κοινοτικά κονδύλια κι από τα κεφάλαια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, θα καταφέρει να κινητοποιήσει τουλάχιστον 315 δισεκατομμύρια, που θα επενδυθούν σε όλη την Ευρώπη και θα κάνουν το όραμά του πραγματικότητα: «να μπαίνουν π.χ. τα παιδιά της Θεσσαλονίκης σε καινούργια σχολεία, εξοπλισμένα με υπολογιστές».
Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Γιούνκερ ξέρει να κάνει πολλαπλασιασμό, με τρόπο ώστε να καθησυχάζει τους Βόρειους υπέρμαχους της λιτότητας, και να ρίχνει ένα ψίχουλο ελπίδας στους Νότιους που έχουν στεγνώσει από επενδύσεις.
Η δεύτερη ανάγνωση του επενδυτικού σχεδίου Γιούνκερ, όμως, προκαλεί οργή. Κι αυτό διότι ουσιαστικά στοχεύει στο να προσελκύσει επενδυτές με δέλεαρ σίγουρες αποδόσεις και το ρίσκο των ενδεχόμενων ζημιών καλυμμένο από τους Ευρωπαίους πολίτες. Πώς θα λειτουργήσει αυτό το «Ευρωπαϊκό Ταμείο για στρατηγικές επενδύσεις»; Θα εκδίδει δομημένα ομόλογα. Σας θυμίζει κάτι;
Αυτά τα δομημένα ομόλογα θα έχουν πολλές στρώσεις ρίσκου. Μια στρώση θα είναι ιδιαίτερα ασφαλής, μια άλλη θα υπάρχει για να λειτουργεί ως «ανάρτηση» στις πιθανές ζημίες. Η λογική του Γιούνκερ είναι να αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση τη δεύτερη, ενώ οι ιδιώτες επενδυτές θα βάλουν τα λεφτά τους στην πρώτη. Με δυο λόγια, τα κράτη θα αναλάβουν το ρίσκο, ενώ οι ιδιώτες επενδυτές θα μπορούν να απολαμβάνουν εγγυημένες αποδόσεις.
Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Γιατί η Ε.Ε. να μην αναλάβει το ρίσκο και να προσδοκά τις αποδόσεις, δανειζόμενη η ίδια λεφτά από τις αγορές για να κάνει τις επενδύσεις που χρειάζεται; Αφού η Κομισιόν είναι σίγουρη ότι το επενδυτικό της σχέδιο θα προσθέσει έως και 410 δισεκατομμύρια ευρώ στο κοινοτικό ΑΕΠ μέχρι το 2017, γιατί να εκχωρήσει το περιθώριο κέρδους στους ιδιώτες και να μην το κρατήσει για να ξεπληρώσει τα δάνεια που θα πάρει για να επενδύσει η ίδια -και δη με πολύ χαμηλά επιτόκια;
Χαζοί είναι οι Αμερικανοί ή οι Ιάπωνες που το κάνουν ή λιγότερο καπιταλιστές;
