Σε μια απόφαση - κόλαφο για τις ακολουθούμενες πρακτικές στο θέμα χορήγησης ασύλου, Ελλάδα και Ιταλία καταδικάστηκαν χθες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε σχέση με τις μαζικές απελάσεις μεταναστών και αιτούντων άσυλο την περίοδο 2008-2009.
Η προσφυγή κατά της Ελλάδας και της Ιταλίας που εκδίκασε το ΕΔΑΔ αφορούσε την περιπέτεια 35 συνολικά μεταναστών (32 Αφγανών, 2 Σουδανών και ενός από την Ερυθραία) οι οποίοι εγκατέλειψαν τις χώρες τους που πλήττονταν από ένοπλες συγκρούσεις, εισήλθαν παράνομα στην Ελλάδα και κατόπιν πέρασαν στην Ιταλία.
Οι ιταλικές αρχές τους εντόπισαν και, με βάση τη συνθήκη «Δουβλίνο ΙΙ», τους έστειλαν πάλι πίσω στην Ελλάδα, όπου, παρά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (άρθρο 39 του Κανονισμού) ν' ανασταλεί η απέλασή τους στις χώρες καταγωγής τους, οι ελληνικές αρχές εξέδωσαν διαταγές απέλασης για δέκα απ' αυτούς.
Το Δικαστήριο έκρινε κατά πλειοψηφία ότι η Ελλάδα παραβίασε το άρθρο 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 3 που απαγορεύει την απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση ατόμων εξαιτίας του αποκλεισμού τεσσάρων μεταναστών από τη διαδικασία χορήγησης ασύλου.
Κατά πλειοψηφία, το Δικαστήριο έκρινε επίσης ένοχη την Ιταλία για παραβίαση του άρθρου 4 της Σύμβασης με βάση το οποίο απαγορεύεται η μαζική απέλαση αλλοδαπών. Την έκρινε, επίσης, ένοχη για παραβίαση του άρθρου 3 της ίδια Σύμβασης με το οποίο απαγορεύεται η απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση, δεδομένου ότι, με την ομαδική απέλασή τους στην Ελλάδα, εξέθεσε τους πρόσφυγες σε κινδύνους σχετικούς με τις ελλείψεις στη διαδικασία παροχής ασύλου από τη χώρα μας.
Τέλος, έκρινε ένοχη την Ιταλία για το γεγονός ότι δεν επέτρεψε στους μετανάστες να υποβάλουν αιτήσεις χορήγησης ασύλου στις ιταλικές αρχές.
Στην απόφασή του το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι οι διατάξεις της συμφωνίας «Δουβλίνο ΙΙ», με βάση τις οποίες προβλέπεται οι αιτήσεις ασύλου να υποβάλλονται στην πρώτη ευρωπαϊκή χώρα εισόδου, θα πρέπει να εφαρμόζονται με τρόπο συμβατό με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Καμία μορφή συλλογικής απέλασης μεταναστών δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί με βάση τα προβλεπόμενα από το «Δουβλίνο ΙΙ», αν δεν έχει διασφαλιστεί ότι η χώρα προορισμού των μεταναστών προσφέρει επαρκείς εγγυήσεις για την εφαρμογή της πολιτικής ασύλου, καταλήγει η απόφαση του Δικαστηρίου.
