Η Βασιλική Κωνσταντινοπούλου είναι μια αθλήτρια του στίβου. Είναι η περσινή νικήτρια του Μαραθώνιου, τρία μόλις χρόνια μετά τη μάχη της με τον καρκίνο, ο οποίος της εκδηλώθηκε λίγους μήνες μετά τη γέννηση του γιου της. Η Β. Κωνσταντινοπούλου έτρεξε και στον φετινό Μαραθώνιο κρατώντας την παλαιστινιακή σημαία. Η Β. Κωνσταντινοπούλου, που μέχρι και πριν λίγες ημέρες έδινε συνεντεύξεις για τον μεγάλο αγώνα της ζωής στον οποίο είχε βγει νικήτρια και όλοι την αποθέωναν τόσο για τις αθλητικές όσο και για τις προσωπικές επιτυχίες της, αίφνης εξαφανίστηκε από την επικαιρότητα ωσάν και οι μέχρι πρότινος υμνητές της να την τιμωρούσαν για την πολιτική της πράξη να ανεμίσει την παλαιστινιακή σημαία λίγο πριν τερματίσει στο Καλλιμάρμαρο.
Η Β. Κωνσταντινοπούλου είχε το θάρρος να τοποθετηθεί σε ένα ζήτημα που δεν χωράει ουδετερότητες και πολύ πιθανόν αυτή της την πράξη να την πληρώσει ακριβά. Δεν είναι λίγοι αυτοί που την κατηγορούν και τη «μαλώνουν» για την απόφασή της να τρέξει κάποια μέτρα του Μαραθώνιου με τη σημαία της Παλαιστίνης, θεωρώντας ότι βεβηλώνει τα εθνικά σύμβολα, και ζητούν να τεθεί εκτός Εθνικής. Είναι όλοι αυτοί που ξεχνούν τον Γρηγόρη Λαμπράκη και τον δικό του Μαραθώνιο. Είναι όλοι αυτοί που θέλουν τους αθλητές ξεκομμένους από την κοινωνία και πολιτικά άνευρους. Είναι όλοι αυτοί οι οπαδοί του no politica και της συνένοχης σιωπής είτε πρόκειται για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα είτε για τη δολοφονία χιλιάδων άμαχων παιδιών στην Παλαιστίνη.
Και δεν είναι ελληνικό φαινόμενο όλοι αυτοί οι φανατικοί της πολιτικής υποκρισίας που με κάθε επισημότητα ζητούν στα γήπεδα της Ευρώπης «ειρήνη» στην Ουκρανία, αλλά επιβάλλουν διά ροπάλου τη σιωπή για τη σφαγή στη Γάζα. Γι’ αυτό, λοιπόν, κι εμείς θέλουμε αθλητές σαν την Βασιλική και όχι απρόσωπες και βουβές φιγούρες.
