Η αλήθεια είναι ότι μας έπεσε κάπως... βαριά η ήττα από τη Σερβία και ο αποκλεισμός από τους "8" του Μουντομπάσκετ, αλλά η συνέχεια απέδειξε ότι δεν ήταν δα και καμία καταστροφή. Οι Σέρβοι έδειξαν ότι είναι άξιοι διάδοχοι της μεγάλης των "πλάβι" σχολής και συνέτριψαν με 84-56 τη Βραζιλία, με τους επτά παίκτες του ΝΒΑ στη σύνθεσή της. Αποδείχτηκε δηλαδή ότι δεν χάσαμε από κάποιον "τυχαίο" αντίπαλο, αλλά από μια ομάδα πολύ καλά προετοιμασμένη, που φρόντισε να μην ανοίξει όλα τα χαρτιά της στην πρώτη φάση της διοργάνωσης, όταν έκανε 2 νίκες και 3 ήττες.
Από την άλλη, αν θεωρείται αποτυχία ο αποκλεισμός της Εθνικής μας στη φάση των "16", τι να πει κανείς για τον αποκλεισμό της Ισπανίας, της ομάδας που πολλοί θεωρούσαν ικανή ακόμη και για την πρώτη θέση της διοργάνωσης, να χάνει 65-52 από τη Γαλλία μέσα στο "σπίτι" της και να μην φθάνει ούτε μέχρι τους ημιτελικούς. Οι εμφανίσεις και τα αποτελέσματα της Σερβίας και της Γαλλίας απέδειξαν για μια ακόμη φορά ότι στον αθλητισμό και δη στο μπάσκετ δεν είναι τίποτα δεδομένο και δεν μπορείς να κάνεις - από του ασφαλούς - "σχέδια επί χάρτου" χωρίς να κινδυνεύεις να γελοιοποιηθείς...
Κάνοντας... ταμείο για την Εθνική μας ομάδα μπορούμε να πούμε ότι το πρώτο δείγμα, υπό την καθοδήγηση για πρώτη φορά του Φώτη Κατσικάρη, ήταν θετικό. Θα μπορούσαμε να είχαμε καλύτερο πλασάρισμα από την 9η θέση, αν η διασταύρωση του ομίλου μας δεν γινόταν με τον 1ο όμιλο, που αποδείχθηκε ότι ήταν μακράν ο πιο δυνατός. Παίκτες και προπονητής έδειξαν αιφνιδιασμένοι από την απόδοση της Σερβίας, αλλά ακόμη κι αν είχαν "μετρήσει" καλύτερα τον Μίλος Τεόντοσιτς και την παρέα του, πολύ δύσκολα θα τη νικούσαν. Είδατε τι έπαθαν οι Βραζιλιάνοι, που είχαν και πρόσφατη την εμφάνιση της Σερβίας κόντρα στην Ελλάδα...
Η Εθνική μας για πρώτη φορά μετά από χρόνια έπαιξε γρήγορο και θεαματικό μπάσκετ. Η έλλειψη δεύτερου καλού "ψηλού" μετά τον Μπουρούση φάνηκε μόνο στην ήττα από τη Σερβία, καθώς υπήρξε γενική συμμετοχή στα ριμπάουντ. Ο Βουγιούκας δεν βοήθησε. Τα 3 φάουλ του σε 3' συμμετοχής στην πρώτη περίοδο με τη Σερβία ήταν "καταστροφή", ενώ ο Γλυνιαδάκης "αναγκαστικά" συμπλήρωσε τη δωδεκάδα.
Οι Έλληνες παίκτες, που έπαιξαν σύμφωνα με τις δυνατότητες τους και όπως μας έχουν συνηθίσει στις ομάδες που αγωνίζονται, ήταν οι Μπουρούσης, Ζήσης, Πρίντεζης και Καϊμακόγλου. Ο Καλάθης "ανέβαινε" από αγώνα σε αγώνα, ενώ κατώτερος του αναμενομένου ήταν ο Κώστας Παπανικολάου, που δεν βοήθησε στα σουτ από την περιφέρεια. Το ίδιο πρόβλημα είχε κι ο 19χρονος Γιάννης Αντετοκούνμπο, που ήταν όμως πολύ καλός σε όλους τους άλλους τομείς.
Η απουσία του Βασίλη Σπανούλη έδωσε δυνατότητες για περισσότερες προσπάθειες στους Σλούκα και Μάντζαρη, αλλά οι συμπαίκτες του στον Ολυμπιακό δεν εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία. Η μόνη "αστοχία" του Κατσικάρη ήταν η εμπιστοσύνη που έδειξε στον Βασιλειάδη (τον ξεκινούσε και στην πρώτη πεντάδα), επιλογή που δεν δικαιώθηκε...
Του χρόνου θα πραγματοποιηθεί το "Eυρωμπάσκετ 2015" (η τελική φάση στη Γαλλία) και η ομάδα αυτή κρατώντας τον προπονητή, τον κορμό και τη φιλοσοφία (της Σεβίλλης), μπορεί να εμφανιστεί πολύ καλύτερη, κάνοντας βέβαια και τις ανάλογες προσθαφαιρέσεις. Καλό θα ήταν να μιλήσει κανένας για "μετάλλιο", όταν υπάρχουν η Γαλλία (θα επιστρέψει και ο Πάρκερ), η Σερβία, η Ισπανία, η Λιθουανία και η Σλοβενία, που είναι σταθερά από πάνω μας τα τελευταία χρόνια...
