Σήμερα λοιπόν η μάχη των μαχών.
Εκεί που θα κριθούν, αν όχι τα πάντα, όμως πολλά, πάρα πολλά.
Θα σταθούμε άραγε αντάξιοι των καιρών;
Ας το ελπίσουμε. Θα δούμε...
Κοίτα να δεις που, εξαίφνης, αποκτήσανε χρώμα οι ανεξάρτητοι.
Αφήσανε πίσω τους το λευκό της περιστεράς και βαφτήκανε πρασινομπλέ.
Έτσι, αφ' εαυτού τους.
«Είναι κι αυτή μια στάσις, νοιώθεται», όπως προφητικά έχει πει ο ποιητής.
Από τη στιγμή που οι Κασιδιάρηδες καταγράφονται ως πολιτικά ακμαίοι.
Ουδείς δικαιούται να πανηγυρίζει, ό,τι κι αν πέτυχε ο ίδιος.
Ας ελπίσουμε πως στην ευρωκάλπη θα είναι διαφορετικά τα πράγματα.
Ας το ελπίσουμε...
Θα μου πεις, νά 'ρθει τρίτο (στον, κατά Σταύρο, «μικρό τελικό») το Ποτάμι του απόλυτου δήθεν;
Ε, λοιπόν, ναι, ας έρθει τρίτο το Ποτάμι του απόλυτου δήθεν.
Βλέπεις, δεν πρόλαβε να στήσει το κόμμα του ο Απόστολος Γκλέτσος.
Γαμώ το...
Αν σου έλεγε κάποιος, μια εβδομάδα πριν από τον πρώτο γύρο, πως η Ρένα θα έρθει πρώτη και ο Γαβριήλ θα χτυπάει στα ίσια τον Καμίνη.
Ε, θα τον περνούσες για τρελό, χωρίς αμφιβολία.
Όπερ σημαίνει πως όλα τα μπορούμε.
Άμα σου λέω όλα, όλα...
Πάντως τώρα ξέρουμε. Η Αθήνα έχει σήμερα την ευκαιρία της.
Και η Αττική έχει σήμερα την ευκαιρία της.
Όταν ο Βενιζέλος κομπάζει για το αυτοδιοικητικό και το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ «που άντεξε».
Έχει άραγε όψη του πως οι περί ων ο λόγος δήλωναν -όλοι- ανεξάρτητοι;
Και ότι το έπαιζαν -σχεδόν όλοι- αντιμνημονιακοί;
Σε τεράστια απόσταση από το -κατά τους ίδιους- κακόφημο κόμμα του;
Ο οποίος Βενιζέλος, θα θυμάστε, φαντάζομαι, πως είχε βάλει στο 10% τον πήχη για την Ελιά.
Αλλιώς, έλεγε, θα την έκανε -με «βαριά» πηδηματάκια- από την κυβέρνηση.
Ε, λοιπόν, το άλλαξε.
Η «γενική αίσθηση» θα μετρήσει, δηλώνει τώρα.
Τώρα, πώς μετράται αυτή η «γενική αίσθηση», και τίνος ακριβώς η «γενική αίσθηση», ποιος ξέρει.
Ο ίδιος πάντως ξέρει. Ότι δεν το κουνάει από το πλευρό του Σαμαρά ούτε με βίντσι.
Αμ την καινούργια έμπνευση Βενιζέλου την προσέξατε;
Έβαλε και επιθετικόν προσδιορισμό στη «σταθερότητα» ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
«Προοδευτική σταθερότητα» την ονομάζει, αν έχεις το Θεό σου.
Την οποία «προοδευτική σταθερότητα» θα την εξασφαλίσει με τον προοδευτικό Σαμαρά, εννοείται.
Επίσης με τον Βορίδη, με τον Άδωνι, τον Μουρούτη, τον Φαήλο και τ' άλλα παιδιά.
Τι άλλο θα πρέπει να δουν (και να πάθουν) άραγε οι νεοδημοκράτες;
Για να καταλάβουν ότι προσχωρώντας στην ατζέντα της Χρυσής Αυγής.
Όχι μόνο δεν διεισδύουν στο ακροατήριό της.
Αλλά νομιμοποιούν τις επιλογές της.
Με συνέπεια ο κόσμος να επιβραβεύει το πρωτότυπο, το αυθεντικό.
Και όχι τις απομιμήσεις.
Άραγε το πάθημα του Σπηλιωτόπουλου θα είναι το τελευταίο;
Α μπα, το πνεύμα Μπαλτάκου είναι ισχυρό στη σαμαρική Νεοδεξιά.
Και ανίκητο.
Το φαινόμενο Λιάνα Κανέλλη καλύτερα να μην το σχολιάσουμε, μέρες που είναι.
Για τις χυδαιότητες που ξεστόμισε στα κανάλια, το βράδυ της περασμένης Κυριακής.
Ας ελπίσουμε πως θα το ξανασκεφτεί το ΚΚΕ, που την έχει κάνει τηλεοπτική παντιέρα του.
Αν δεν θέλει να σκύβει το κεφάλι διά βίου.
Ας είδαμε την ντροπή του Μπέου στον Βόλο.
Και την ντροπή του Μώραλη στον Πειραιά.
Ας διατηρήσουμε, παρ' όλ' αυτά, την εμπιστοσύνη μας στην κρίση του λαού μας.
Το έχουμε ανάγκη.
Και βέβαια, και η Ελλάδα έχει σήμερα την ευκαιρία της.
Στο χέρι μας είναι...
