Του Τζιουζέπε ντι Λέλο*
O Σίλβιο Μπρελουσκόνι καταδικάστηκε με αμετάκλητη δικαστική απόφαση σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης για φοροδιαφυγή, και παραπέμφθηκε στο εφετείο για τον επαναπροσδιορισμό μόνο της συμπληρωματικής ποινής για αποκλεισμό του από τα δημόσια αξιώματα, που λανθασμένα υπολογίζεται σε πέντε χρόνια.
Το Ανώτατο Δικαστήριο, χωρίς να παρασυρθεί μέσα στις μεγάλες συμμαχίες, που παρακαλούσαν από αρκετές πλευρές, έκανε τη δουλειά του ως δικαστής της νομιμότητας επιβεβαιώνοντας την ορθότητα των δικαστικών αποφάσεων, που είναι σύμφωνες με την ουσία του νόμου. Αυτή την φορά δεν υπήρχαν «κόκκινοι δικαστές» για να τους εξορκίζουν. Οι δικαστές του Μιλάνου απέδειξαν με στοιχεία ότι ο Καβαλιέρε, παρόλο που αρνιόταν με αγανάκτηση την υφιστάμενη σύγκρουση συμφερόντων, είχε πάντα τη διεύθυνση της Mediaset και δεν πρέπει να επιλύσουμε πολλά αινίγματα για να κατανοήσουμε πως επανειλημμένα τα έβγαζε πέρα από πριν, ψηφίζοντας προσωπικούς νόμους ad personam, την ταχύτητα παραγραφή των αδικημάτων, τη διαγραφή των αδικημάτων για πλαστούς ισολογισμούς και άλλα παρόμοια εκτρώματα.
Με ένα δικαστικό βιογραφικού αυτού του είδους, ιδιαίτερα μετά το σκάνδαλο της δικαστικής απόφασης για την Mondadori και την παραγραφή για διαφθορά στην Οικονομική Αστυνομία, σε μια άλλη χώρα θα είχε ήδη εξαφανιστεί πολιτικά εδώ και πολύ καιρό, ενώ εδώ άντεξε ακόμη και χάρη σε μια ενάρετη και φαινομενική αντιπολίτευση, που υποστήριξε την τηλεοπτική αυτοκρατορία του, με το νόμο για τη σύγκρουση συμφερόντων να χρησιμοποιείται πάντα σαν μπαμπούλας και χωρίς να μεταφραστεί ποτέ σε νόμο.
Ασφαλώς σε μια κανονική χώρα, θα ήταν επιθυμητό να υπάρξει μια πολιτική ήττα, αλλά σε ένα κράτος δικαίου, όπου ο διαχωρισμός των εξουσιών αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατίας, ακόμα και οι δικαστικές αποφάσεις διενεργούν τον εποπτικό ρόλο της νομιμότητας και που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Δεν αποτελεί έκπληξη, ότι σε αυτό ακριβώς το σημείο ο Λαός της Ελευθερίας, πάντα έτοιμος να επιτεθεί εναντίον της πολιτικοποίησης της δικαστικής εξουσίας, τον τελευταίο καιρό είχε επικαλεστεί μια πράξη ευθύνης από την πλευρά του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δηλαδή, μια απόφαση πολιτικής αθώωσης, που θα έβαζε στην άκρη τα νομικά ζητήματα που αναδείχθηκαν στις πρώτες δικές και να υπερασπιστεί το θεσμικό πλαίσιο στο οποίο σήμερα στηρίζεται η αρκετά παράξενη κυβερνητική πλειοψηφία. Όταν θα έρθει η «επανακαθορισμένη» συμπληρωματική ποινή θα τεθεί το πρόβλημα της πτώσης του Καβαλιέρε από το καθεστώτος του γερουσιαστή με απόφαση της Γερουσίας, αφού με βάση το άρθρο 66 του Συντάγματος είναι αυτή που θα κρίνει τις αιτίες για την μη επανεκλογή και το ασυμβίβαστο ενός εκ των μελών της. Πιστεύω ότι η Γερουσία θα πρέπει να λάβει υπόψη της τη δικαστική απόφαση, γιατί η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων αποτελεί προϋπόθεση του εκλέγεσθαι και να συνεχίσει κανείς να συμμετέχει στο Κοινοβούλιο. Τουλάχιστον εάν δεν θέλουν να μας επαναπροτείνουν, αυτή τη φορά σε καταστροφικές συνέπειες για τα θεσμικά όργανα, την φάρσα της ψηφοφορίας για την ανιψιά του Μουμπάρακ.
Σε αυτό το σημείο τα διλήμματα του Δημοκρατικού Κόμματος αυξάνονται και, μπροστά, σε μια 20ετή παράδοση διάσωσης του Καβαλιέρε και μιας ένθερμης άμυνας της κυβέρνησης Λέττα, οι διαβεβαιώσεις που προέρχονται από το Δημοκρατικό Κόμμα δεν είναι καθόλου καθησυχαστικές. Αποτελεί ένα στοιχείο η παράξενη συνέντευξη που έδωσε χθες στη «Ρεπούμπλικα» ο Ντάριο Στέφανο, ο πρώην χριστιανοδημοκράτης που δανείστηκε η Αριστερά Οικολογία Ελευθερία για να προεδρεύει την Επιτροπή της Γερουσίας για την άδεια στις δικαστικές αρχές να ερευνούν ή να καταδικάζουν τα μέλη της Γερουσίας, και στην οποία προβλέπει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα για τη λήψη της απόφασης, με το πιθανό "άνοιγμα μιας σύνθετης, και πιστεύω όχι ταχύτατης, φάσης εμβάθυνσης της ανακριτικής έρευνας ακόμη και με την ενεργοποίηση μιας πιθανής ειδικής επιτροπής διερεύνησης». Με τόσο χρόνια κοινοβουλευτικής νομικής εμπειρίας στους ώμους μας, με το Σύνταγμα και τους νόμους στο χέρι μας, υπάρχει πράγματι η ανάγκη να δημιουργηθεί μια «Εξεταστική Επιτροπή» για να καθορίσει ότι όποιος δεν διαθέτει πλέον πολιτικά δικαιώματα δεν μπορεί να καθίσει στο κοινοβούλιο;
Εάν αφήσουμε κατά μέρος τις συμπληρωματικές ποινές και την απαγόρευση ανάληψης δημοσίων αξιωμάτων είναι δύσκολο να τι θα συμβεί τώρα στην κυβέρνηση και τη θητεία της βουλής, γιατί παρόλο που το σενάριο είναι ασυνήθιστο οι καλές Σαμαρείτες της κεντροαριστεράς δεν μπορούν πλέον να προσποιούνται ότι δεν έχει συμβεί τίποτα μπροστά στον ηγέτη της δεξιάς που καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή μέσα στο πλαίσιο μιας πλήρους σύγκρουσης συμφερόντων, που πέρασε μάλιστα και με τελεσίδικη δικαστική απόφαση. Υπάρχει το υλικό για να προσπαθήσουμε να αναγεννηθούμε, αλλά και για να συνεχίσουμε να κατρακυλούμε από την έλξη της αβύσσου της κυβερνητικής διαχείρισης.
*O Τζουζέπε ντι Λέλο είναι συνεργάτης της καθημερινής κομμουνιστικής εφημερίδας "Ιλ Μανιφέστο". Το άρθρο του δημοσιεύτηκε την Κυριακή 4/08/2013.
Μετάφραση: Αργ. Παναγόπουλος
