Στο θέατρο Skrow, η ομάδα Ντουθ ανεβάζει τη διασκευασμένη εκδοχή του μυθιστορήματος Ο Ανύπαρκτος ιππότης του Ίταλο Καλβίνο. Ο Ανύπαρκτος ιππότης, (σε σκηνοθεσία Βάσιας Ατταριάν, κείμενο: Β. Ατταριάν - Ι. Ραμπαούνη) μάς μεταφέρει ανάμεσα στους παλατιανούς, τους ιππότες και τους ακόλουθους του Καρλομάγνου, σε μια μεσαιωνική εποχή ασαφή και άχρονη. Η παράσταση, ακολουθώντας τη δομή του μυθιστορήματος του Καλβίνο, μας παρουσιάζει με το ύφος των ιπποτικών ερωτικών επών τις περιπέτειες ενός ιππότη με το όνομα Ατζιλούλφο, που δεν υπάρχει αλλά ωστόσο κινείται, νιώθει, μάχεται και παρακινεί τους συμπολεμιστές του σε πράξεις ηρωισμού. Αναδεικνύεται σκηνικά ο στοχασμός του Καλβίνο περί της ηθικής, του ρομαντικού έρωτα και ηρωισμού, της ανθρωπιάς, ενώ παράλληλα με την περιπέτεια του Ατζιλούλφο ξεδιπλώνονται οι χαρακτήρες και οι πράξεις του ακόλουθού του Γκουρντουλού, της περήφανης πολεμίστριας Μπρανταμάντε, του νεαρού ιππότη Ραμπάλντο, αλλά και άλλων χαρακτήρων που τον συνοδεύουν στο ταξίδι του.
Η παράσταση αρμολογείται με αναφορά στη φαντασία, το έξυπνο χιούμορ, τους γρήγορους διαλόγους, τη συνεχή κίνηση, την εναλλαγή αφήγησης και σκηνικής δράσης. Στο χώρο του θεάτρου Skrow, όπου η γυμνή πέτρα και η εσωτερική αρχιτεκτονική αποτελούν ήδη υπάρχον σκηνικό, συχνά ηγεμονεύον οποιασδήποτε σκηνογραφικής επιλογής, η παράσταση παίζεται πάνω σε μια τετράγωνη κατασκευή σαν πλαίσιο, που θυμίζει τις μεσαιωνικές κατασκευές - τύπου booth, όπου παρουσιάζονταν σύντομες παραστάσεις και έπαιζαν ποικίλοι διασκεδαστές. Συμπληρωματικά, ο χώρος - καταβύθιση εντός του υπερυψωμένου τετράγωνου πλαισίου χρησιμοποιείται επίσης, δίνοντας διέξοδο στην πολυτοπικότητα που απαιτεί η αφήγηση και η αναπαράσταση σκηνών που εκτυλίσσονται στον χώρο και τον χρόνο (σκην. - κοστ.: Αλεξία Χρυσοχοΐδου).
Η παράσταση, πέρα από την καλή διαχείριση του πρωτογενούς υλικού της, έχει να επιδείξει μερικά ιδιαίτερα σημεία. Η καλή διαχείριση του χρόνου, η χρήση του στοπ - καρέ και του μοντάζ που χρησιμοποιούνται καταλλήλως στη θεατρική τους εκφορά, τα χωροχρονικά αλλά και τα αφηγηματικά διακείμενα, τα παιχνίδια - εναλλαγές φύλου και προσώπων, οι απλές, αλλά στοχευμένες ενδυματολογικές λύσεις και η χρωματολογική αντίστιξη σκηνικού, κοστουμιών και αξεσουάρ, η υφέρπουσα οπερατική δομή, συνιστούν ένα σκηνικό γεγονός με σφρίγος και πρωτοτυπία. Η μουσική που ενσωματώνει διάφορα στιλ (μουσική και εκτέλεση: Δημήτρης Τάσαινας), η κίνηση που σχολιάζει την αφήγηση, πότε σε συμφωνία και πότε σε αντίστιξη (κίνηση: Έλενα Γεροδήμου), η μείξη λέξεων και εκφράσεων από διάφορες γλώσσες και εποχές, ενδυναμώνουν το παριστώμενο γεγονός και βοηθούν τα παιδιά, αλλά και τους μεγαλύτερους σε ηλικία θεατές, να παρακολουθήσουν αβίαστα όσα συμβαίνουν επί σκηνής.
Στέκομαι ιδιαίτερα στον τρόπο που ο αφηγητής - βασιλιάς Καρλομάγνος (Μαρία Φιλίνη) «ζεσταίνει» παντομιμικά το κοινό, ενώ στη συνέχεια, και πάντα με διττό ρόλο, σχολιάζει τις σκηνές, χωρίς όμως να στέκεται έξω από αυτές.
Η ομάδα των ηθοποιών (Ρ. Καλοκύρης, Πρ. Nerattini Δοκιμάκης, Μ. Μακρίδη, Ι. Ραμπαούνη, Μ. Φιλίνη) έχει καλή χημεία και τα μέλη της βρίσκονται σε συνεχή επικοινωνία μεταξύ τους, αφήνοντας παράλληλα περιθώρια για αυτοσχεδιασμό, όταν κάτι μη εξαρχής σκηνοθετημένο, μπορεί να παρεισφρήσει στην παράσταση.
Ο Ανύπαρκτος ιππότης είναι μια παράσταση που, ναι μεν έχει ως αναφορά τα παιδιά, αλλά και οι ενήλικες θα τη βρουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και κυρίως αβίαστα μετανεωτερική. Πάνω από όλα όμως, είναι μια παράσταση που έχει φτιαχτεί έξυπνα, με στιλ, ρυθμό και στόχο.
