Του Βασίλη Πάικου
Τον ίδιον εχθρό έχουμε κι εμείς κι εκείνοι, οι πρόσφυγες.
Τον ίδιον ακριβώς.
Από τον ίδιον εχθρό πασχίζουν να ξεφύγουν.
Γι' αυτό ξεσπιτώνονται, γι' αυτό ξενιτεύονται.
Κι εκείνο το προσφυγάκι στην Ειδομένη.
Που αισθάνθηκε την ανάγκη να σηκώσει πλακάτ με συγγνώμη για τις Βρυξέλλες.
Λες και θα μπορούσε να φταίει το παιδί.
Ή λες και δεν φταίμε εμείς όλοι μας περισσότερο από κείνο.
Η έξαρση λοιπόν της ξενοφοβίας και του αντι-προσφυγικού παροξυσμού, μετά το μακελειό των Βρυξελλών, είναι, τουλάχιστον, βλακώδης.
Αν όχι εκ του πονηρού, ως ευκαιρία για περισσότερους «φράχτες».
Εντάξει, ύστερα από τέτοιες καταστάσεις, η διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην ασφάλεια και την ελευθερία δοκιμάζεται πάντα σκληρά.
Κι άντε εσύ να βρεις και να βγάλεις άκρη.
Ας θυμηθούμε μονάχα ότι όλα ξεκίνησαν μετά τους Δίδυμους Πύργους.
Και την «αντι-τρομοκρατική» πανστρατιά του Μπους του μικρού.
Αν βγάζαμε και τα σωστά συμπεράσματα, τι καλύτερα που θάτανε.
Αλλά, σιγά τώρα...
Επί του προσφυγικού, για μια ακόμη φορά, οι μεγάλοι της Ευρώπης αποδείχθηκαν τόσο μικροί.
Βρέθηκαν πολλά μέτρα, χιλιόμετρα πες καλύτερα, πίσω από το μέγεθος του προβλήματος.
Από τις διαστάσεις, από την έκταση, από το ειδικό βάρος και, προπάντων, από το βάθος του.
Άσε που στην αναμέτρησή τους με τις ιδρυτικές αξίες της Ευρώπης.
Μετρήθηκαν ως τραγικά ελλιποβαρείς.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, δίχως να μπορούν να ελπίζουν σε θαύμα.
Και βέβαια, ακόμη και στη μιζέρια των τωρινών αποφάσεών τους, είναι βέβαιο πως θ' αποδειχθούν ασυνεπείς.
Δεν μένει τότε παρά να βάλουν λουκέτο στο μαγαζί.
Και να πετάξουν τα κλειδιά στη θάλασσα.
Μ' αρέσει που η Φώφη, ο Σταύρος και ο ΓΑΠ τσακώνονται για το αν θα πρέπει να μετάσχει και ο ΣΥΡΙΖΑ στις διεργασίες της Κεντροαριστεράς.
Φαίνεται ότι κάποιος φαρσέρ τους είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρεται για τις διεργασίες της Κεντροαριστεράς.
Για να τους κάνει πλάκα, προφανώς.
Όσο για τη συμμετοχή του Τσίπρα, ως παρατηρητή, στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, καμία σχέση.
Εδώ πρόκειται για τη στοιχειώδη (και απολύτως αναγκαία) προσπάθεια δημιουργίας αναχώματος.
Απέναντι στην επιθετικότητα της Ευρωδεξιάς.
Όλα τ' άλλα, παραμύθια για αγρίους.
Για αφελείς μάλλον, για ασυγχώρητα αφελείς.
Κοίτα να δεις που κάποιοι (και όχι μονάχα ο Καμμένος) εξακολουθούν να αποκαλούν «εθνικά» τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής.
Και μόνο...
Λες και είναι περισσότερο «εθνικό» θέμα το μακεδονικό, ας πούμε, απ' ό,τι τα ζητήματα της Παιδείας ή της Υγείας.
Αλλά εντάξει, εθνομηδενιστές είμαστε, τι περιμένεις να λέμε...
Ε, ναι, είδαμε και φέτος, την 25η, μαθητικές παρελάσεις.
Να περιμένουμε άραγε την «ανατροπή» ή μήπως να το πάρουμε απόφαση;
Ως αθεράπευτα αισιόδοξοι, θα περιμένουμε.
Και αιθεροβάμονες να μας πεις, μέσα είσαι.
Αχ ρε Γαβριήλ, αχ ρε Γαβριήλ!!!
Αυτό, τίποτ' άλλο...
Ελπίζω να μην είχε ιδέα η κυβέρνηση, και ο Τόσκας προσωπικά, για τις χειροπέδες στους μετανάστες.
Ελπίζω επίσης να ζήτησαν τον λόγο όπου δει.
Ελπίζω...
Δεν βαρεθήκανε άραγε οι ρεπόρτερ και οι σχολιαστές των ιδιωτικών καναλιών να μιλούν ακαταπαύστως για φοροκαταιγίδες και για φοροεπιδρομές;
Τάχουμε ακούσει και ξανακούσει τα σχετικά, και μηδέν εις το πηλίκον.
Τουλάχιστον ν' άλλαζαν τους επιθετικούς προσδιορισμούς.
Έτσι για μια ποικιλία βρ' αδερφέ.
Εντάξει, η σωτηρία έρχεται, φτάνει όπου νάναι, μαζί με το κόμμα Καρατζαφέρη - Μπαλτάκου.
Να βάλει πλάτη στα ιερά και στα όσια του γένους.
Αν μάλιστα αναγκαστεί, εξ αυτού, ο Κυριάκος να στραφεί, επιτέλους, προς το Κέντρο.
Τότε άξιος ο μισθός τους.
Αν και η Ιστορία τα αντίθετα δείχνει, αλλά λέμε τώρα.
Πάμε για «βρόμικο '16» οσμίζονται "Τα Νέα".
Όπου στη θέση του Ανδρέα Παπανδρέου (του '89) ο Σταύρος Ψυχάρης.
Έτσι μπράβο, αφού αναγορεύτηκε σε «ιστορικόν εκδότη», τώρα ενδύεται και τον ρόλο του «ιστορικού ηγέτη».
Του λαοπρόβλητου δε.
Λέτε ν' αναγκαστεί να μιλήσει, επιτέλους, ο Κυριάκος για τον Μαυρίκο μεθαύριο στην προ ημερησίας;
Παρόντος του Σαμαρά, πλάκα θάχει.
«Ο Μουζάλας ομολογεί ότι μπορεί και να πεθάνουν παιδιά στην Ειδομένη».
Έτσι ακριβώς μεταδόθηκε η «είδηση».
Ότι ο Μουζάλας «ομολογεί».
Λες και σκοπεύει να τα σκοτώσει τα παιδιά ο ίδιος ο Μουζάλας, με τα χέρια του.
Ή λες και υπάρχει λογικός άνθρωπος που θα μπορούσε να το αποκλείσει.
Σκέψου δηλαδή και να μην συμπλήρωνε πως "κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το προλάβουμε".
Με τις χειροπέδες και με τα αλεξίσφαιρα θα τον έσουρναν στον ανακριτή.
Ναι, καλά καταλάβατε, ο Ρουπακιάς βρίσκεται ήδη στο σπίτι του.
Μπορούμε τώρα όλοι, ως κοινωνία, να ντραπούμε με την άνεσή μας...
