Του Βασίλη Πάικου
Σκέψου, λέει, να γίνει καμιά στραβή και να μας προκύψει πλανητάρχης ο Ντόναλντ Τραμπ.
Μην το γελάς καθόλου και, προπάντων, μην το αποκλείεις.
Φίδι που μας έφαγε, γενικώς.
Τον κόσμο ολόκληρο δηλαδή.
Κι άντε τώρα εσύ να 'χεις εμπιστοσύνη στο πολιτικό κριτήριο των Aμερικανών.
Και στο μυαλό τους, στην τελική.
Εποποιΐα πραγματική ο εθελοντισμός στον τόπο μας, τούτες τις περίεργες μέρες.
Φορείς, οργανώσεις, κόσμος απλός, πολύς κόσμος.
Διορθώνουν καταστάσεις, βουλώνουν τρύπες, σώζουν ζωές.
Συγκίνηση και υπερηφάνεια.
Κάποια στιγμή θα πρέπει να γραφτούν όλ' αυτά, με λεπτομέρειες.
Για τους επερχομένους.
Απ' αυτό όμως το σημείο ώς τις αθλιότητες των καναλιών, υπάρχει απόσταση, πολύ μεγάλη απόσταση.
Εκεί που κραυγάζουν και ωρύονται, on air, για «παντελή απουσία της Πολιτείας».
Μιλάμε για τον ορισμό του λαϊκισμού, στην πιο χυδαία μορφή του.
Όταν, μέσα σ' όλον αυτό τον κακό χαμό, το κράτος πασχίζει να βρίσκεται παντού.
Να σώζει, να στεγάζει, να διατρέφει, να περιθάλπει.
Όπου και όσο μπορεί.
Και περισσότερο, πολύ περισσότερο απ' όσο μπορεί.
Ένα κράτος καθημαγμένο, με έξι χρόνια μνημονιακή λιτότητα στην πλάτη του.
Και επιτέλους, αν ξέρει κανείς ένα κράτος, μια κυβέρνηση την οποιαδήποτε, οπουδήποτε, και την πιο εύρωστη.
Που θα μπορούσε να είναι επαρκώς προετοιμασμένη για τέτοια λαίλαπα.
Που να μπορεί να βρίσκεται, εν πλήρει εξαρτύσει, παντού.
Και στην Ειδομένη, και στη Βικτώρια, και στον Πειραιά, και στο Ελληνικό, και στο Σχιστό, και στον Ελαιώνα, και στα νησιά όλα, και στα Διαβατά, και στην Κοζάνη και στο Κιλκίς, και στα καραβάνια των εθνικών οδών, παντού τέλος πάντων.
Ε, όποιος ξέρει αυτό το κράτος κι αυτή την κυβέρνηση.
Ας βάλει το χέρι στην καρδιά κι ας μας το πει.
Αλλά εντάξει, για τα κανάλια μιλάμε.
Πού καρδιά και πού μυαλό;
Άσε που διάλεξαν ετούτη δω την ώρα για να στήσουν «τουριστικά» ρεπορτάζ.
Για το πόσο πλήττεται ο νησιωτικός τουρισμός από τους πρόσφυγες, συγκεκριμένα.
Ρίχνουν σύνθημα μ' άλλα λόγια στους νησιώτες: «Παιδιά, σηκωθείτε να βγείτε στους δρόμους».
Ή μήπως όχι;
Όσο για τη Ν.Δ., τα βλέπετε και τ' ακούτε.
Επιστρέφει πλησίστια στο ένδοξο σαμαρικό παρελθόν της.
«Κλειστές» δομές, τύπου Αμυγδαλέζας, προτείνει για τους πρόσφυγες.
Και κάτεργα να το πεις, μέσα είσαι.
Προς αποθάρρυνση, λέει, των νέων κυμάτων.
Εμ, βλέπεις, ο Άδωνις κι ο Πλεύρης τα 'λεγαν αυτά εδώ και χρόνια και δεν τους ακούγαμε.
Ναι, καλά καταλάβατε, για τη Ν.Δ. του Μητσοτάκη μιλάμε.
Του φιλελεύθερου, του μεταρρυθμιστή, του εκσυγχρονιστή.
Ο οποίος, προς επιβράβευση των ιδεών Άδωνι, τον έχρισε αντιπρόεδρο, μην ξεχνιόμαστε.
Άσε που τον αντιπροσωπεύει και εκφραστικά και ποιοτικά και αισθητικά ο Άδωνις τον Κυριάκο, προφανώς.
Όπως ακριβώς εκφράστηκε στους Δελφούς.
Εικόνα του είναι και του μοιάζει.
Κι έχεις, παρ' όλ' αυτά, κάτι τύπους «κεντροαριστερούς», να αναζητούν, λέει, στη Ν.Δ. τον πολιτικό «ορθολογισμό».
Εντάξει, περί ορέξεως...
Εκείνον κει τον Χάρη Θεοχάρη, γιατί τον είχα εγώ, παλιά, για σοβαρό άνθρωπο;
Ο οποίος, πλην των ηγετικών του φιλοδοξιών(!) μετά συγχωρήσεως.
Έχει εξελιχθεί σε σκανδαλοθήρα περιωπής.
Που τύφλα να 'χουν ο Καρχιμάκης κι ο Αυγενάκης.
Με όλη τους την άνεση κάτι στελέχη της ΛΑΕ εμφανίζονται, πρώτο τραπέζι, στην «Ανατροπή» του Πρετεντέρη.
Έχουν ξεχάσει, άραγε, τον λόγο για τον οποίο αποφάσισε ο ΣΥΡΙΖΑ το εμπάργκο;
Ας τους τον θυμίσουμε λοιπόν.
Ήταν επειδή ο περί ου ο λόγος αναλυτής έγραψε άρθρο με τίτλο «Ζωή Κασιδιάρη».
Και, αν τους λέει κάτι, ο ΣΥΡΙΖΑ το κρατάει ακόμη το εμπάργκο.
Καμιά απάντηση ακόμη από τον Κυριάκο για το γεγονός ότι ο Μαυρίκος ήταν, πλουσιοπάροχα δε, στο payroll της Ν.Δ.
Εντάξει, εδώ είμαστε, δεν θα χαθούμε, περιμένουμε.
Πανηγύριζαν κάποιοι (πολλοί) σχολιαστές, ότι η Κομισιόν δεν δίνει την έκτακτη βοήθεια των 700 εκατομμυρίων για τους πρόσφυγες στην κυβέρνηση, αλλά στις ανθρωπιστικές οργανώσεις.
Επειδή, συνεπέραναν, δεν την εμπιστεύεται, φοβάται μην τα σπαταλήσει.
Ε, λοιπόν, ήρθε ο αρμόδιος επίτροπος, ο Κύπριος Χρήστος Στυλιανίδης, να εξηγήσει τα αυτονόητα.
Ότι τούτο αποτελεί πάγια πρακτική της Κομισιόν, παντού στον κόσμο, προκειμένου για ανθρωπιστική βοήθεια.
Και ούτε μια συγνώμη, ούτε μια διόρθωση από κανέναν, εννοείται.
Το μέτρο της πολιτικής (και της δημοσιογραφικής) αλητείας, της απόλυτης...
