Του Βασίλη Πάικου
Δύο φορές όλες κι όλες «παρενέβη» ο Καραμανλής στα δημόσια πράγματα από το 2009.
Την πρώτη άμεσα, με το Ναι στο δημοψήφισμα.
Και τη δεύτερη έμμεσα, πλην σαφέστατα, υπέρ του Μεϊμαράκη.
Ε, και τις δύο διέπρεψε, έσκισε, πώς το λένε.
Να δεις που την επόμενη θα διεκδικήσει, με αξιώσεις, τον τίτλο του γκαντέμη από τον άλλον, ξέρετε.
«Αστέρα μου, τα καταφέραμε». Το ενθουσιαστικό επιφώνημα του νέου αρχηγού.
Ναι, καλά καταλάβατε, στον Άδωνι απευθυνόμενο.
Ακούστηκε και «στον αέρα» ολοκάθαρα.
Ε, βγάλτε τα συμπεράσματά σας, τα όποια.
Ωρύονταν για μέρες τα κανάλια ότι «η 'Αυγή' έγραψε άρθρο υπέρ της εκλογής Μεϊμαράκη».
Το ίδιο και στο Internet, ένα σωρό καλοθελητές.
Και μιας και οι περισσότεροι είναι «της δουλειάς», το έκαναν εν πλήρει επιγνώσει ότι ψεύδονται.
Ε, λοιπόν, η "Αυγή" δεν έγραψε τίποτα.
Μια συνεργάτις - αρθρογράφος διετύπωσε τη συγκεκριμένη άποψη.
Όπως θα μπορούσε άλλος συνεργάτης - αρθρογράφος να γράψει, επίσης στην "Αυγή", τα εντελώς αντίθετα.
Η οποία "Αυγή" και επισήμως (διά του «κύριου άρθρου» της) αλλά και αρθρογραφικώς, έχει περάσει, επανειλημμένως, τον Μεϊμαράκη γενεές δεκατέσσερις.
Έως προχθές άλλωστε.
Αλλά, εντάξει, άμα θέλεις να κατασκευάσεις «θέμα» εκ του μη όντος, το κάνεις.
Τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα και για την αλήθεια.
Από τους πρώτους - πρώτους είδε ο Κυριάκος τον εκπρόσωπο της Eldorado φυσικά.
Και βέβαια κατηγόρησε την κυβέρνηση για «ιδεοληπτική τακτική» έναντι των επενδυτών.
Διότι, όπως όλοι καταλαβαίνουμε, αυτό σημαίνει ιδεοληπτική τακτική.
Και όχι η αποδοχή των όποιων επενδύσεων, αβλεπί.
Ανεξαρτήτως του κοινωνικού και του περιβαλλοντικού κόστους, συγκεκριμένα.
Τώρα, αν η Eldorado εννοεί να εκβιάζει, βάζοντας μάλιστα μπροστά τους δυστυχείς εργαζομένους, ας το κάνει.
Το βέβαιο είναι πως δεν πρόκειται να της περάσει.
Εννοείται πως τα κανάλια προβάλλουν κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, το δράμα των εργαζομένων.
Γιατί, τι περιμένατε;
Και, φυσικά, ούτε λέξη για τις 21 βεβαιωμένες περιβαλλοντικές «παραλείψεις» και παρατυπίες της εταιρείας, με τα αντίστοιχα πρόστιμα.
Ούτε λέξη για τις δεκάδες επιστημονικές εκθέσεις περί της άγριας ρυπογόνου συμπεριφοράς της.
Ούτε λέξη για την άρνησή της να συμμορφωθεί με τους πάγιους κανόνες περιβαλλοντικής προστασίας.
Ούτε λέξη, κουβέντα, τσιμουδιά, πώς το λένε.
«Ο Κυριάκος είναι το δεξί χέρι του Τσίπρα» απεφάνθη ο Λαφαζάνης.
Τι να σχολιάσεις; Τίποτα.
Διαπιστώνεις, απλώς, για άλλη μια φορά, πως ο κατήφορος δεν έχει πάτο.
Αν δεν τα ακούσατε, ο Παπαμιμίκος παραμένει ακλόνητος στη θέση του γραμματέα.
Robocop το παλικάρι.
Ουδείς εκ των πέντε Ελλήνων φοιτητών εκδίδεται στις ιταλικές αρχές.
Έτσι, για να ξέρουμε.
Κι επειδή τόνοι μελάνης καταναλώθηκαν περί του αντιθέτου.
Κι ακόμη περισσότεροι τόνοι λάσπης.
Αυτές οι 111 ημέρες του Κυριάκου, τι μου θυμίζουν, τι μου θυμίζουν;
Α ναι, τους 1.101 του Βαρουφάκη.
Όχι, δεν υπαινίσσομαι κάτι.
Ναι, ο Καμμένος υπερασπίστηκε τον Σεραφείμ Πειραιώς.
Δηλαδή τι υπερασπίστηκε, ταυτίστηκε στην εντέλεια.
Να τονε χαιρόμαστε και να τονε καμαρώνουμε.
Παραληρούν από ενθουσιασμό κάποιοι ξένοι, πολύ συγκεκριμένοι «κάποιοι», για τον Κυριάκο.
Και προβλέπουν, για λογαριασμό του, τα βέλτιστα.
Ότι, ας πούμε, τρέχα Τσίπρα να κρυφτείς.
Εντάξει, παιδιά, είπαμε, αλλά μην καρφώνεστε τόσο.
«Από τη Ν.Δ. μας χωρίζει άβυσσος» δηλώνει η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Ό,τι πεις Φώφη, αλλά ο Βενιζέλος το ξέρει;
Να μη σε ρωτήσω για τον Γρηγοράκο και το ρίξουμε ντιπ το επίπεδο.
Το ίδιο είναι; Πού να ξέρω 'γω, εσύ ξέρεις.
Και, για να 'χουμε καλό ρώτημα, μπορείς μήπως να μας πεις κάτι συγκεκριμένο;
Ένα πεδίο, ας πούμε, της τρέχουσας πολιτικής, που να έχει το ΠΑΣΟΚ διαφορά στάσης με τη Ν.Δ.;
Όχι αβυσσαλέα διαφορά ντε και καλά, απλώς διαφορά.
Ας το 'λεγε από την αρχή ο σύζυγος Καφαντάρη πως θα είναι άμισθη η θέση του.
Όχι κατόπιν εορτής και μετά τον κακό χαμό.
Με το «άμισθο», πάντως, κάπως λειαίνεται το πράμα.
Κάπως...
Εννοείται πως διαφωνώ πλήρως, οριζοντίως και καθέτως, με τις απόψεις Τριανταφυλλίδη για τα δίδακτρα στα δημόσια σχολεία.
Για σκέψου, όμως, κάθε φορά που τολμάει κάποιος να καταθέσει στον δημόσιο διάλογο μια ιδέα.
Μια σκέψη, μια πρόταση, την όσο αιρετική, την όσο παράδοξη, την όσο «εκτός γραμμής».
Να πέφτουνε όλοι πάνω του να τον ξεσκίσουν.
Μήπως, έτσι, περιοριστεί ο δημόσιος λόγος στην ασφυκτική περιχαράκωση των «επίσημων γραμμών»;
Μήπως οδηγηθούμε, έτσι, σε σιωπή νεκροταφείου;
Εν τέλει αυτό θέλουμε;
Αν αυτό θέλουμε, εντάξει, πάσο...
