ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Πάει, το τερμάτισε ο Καμμένος.
Ο καμηλιέρης...
Θα μου πεις, αν αισθάνεται άνετα ο Τσίπρας, εμάς μας περισσεύει.
Μας περισσεύει; Όχι βέβαια.
Υπάρχει και φιλότιμο.
Υπάρχει;
Για δεύτερη φορά το ΔΝΤ παραδέχεται λάθος στο ελληνικό πρόγραμμα, από το 2010 ήδη.
Την πρώτη ήταν με τον πολλαπλασιαστή, θυμάστε.
Τώρα με το χρέος.
Συγγνώμη λάθος, σου λέει, άνθρωποι είμαστε, σφάλματα κάνουμε.
Και πάλι φίλοι.
Για το λάθος εντάξει, για τη συγγνώμη ούτε με σφαίρες.
Κοίτα να δεις που δίνουμε και αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους.
Το περίμενες;
Μικρές αυξήσεις, πενιχρές, ίσως ασήμαντες, όμως αυξήσεις.
Ε, ας κρατήσουμε το συμβολικό του πράγματος.
Ότι για πρώτη φορά εδώ και έξι χρόνια υπάρχουν αυξήσεις και όχι μειώσεις.
Όχι άλλα κοινοβουλευτικά «κατεπείγοντα».
Νισάφι πια.
Εντάξει, κατανοητά έως ένα βαθμό.
Λόγω των προθεσμιών των δεσμευτικών.
Όχι όμως σκοινί - κορδόνι, έλεος.
Τελικά, κάτι γίνεται με τις λίστες.
Η λίστα Ρηνανίας - Βεστφαλίας της UBS το καινούργιο φρούτο, το φρέσκο.
Όπου τα εκατομμύρια πάνε κι έρχονται.
Δηλαδή, προς το παρόν, μονάχα πάνε.
Όταν αρχίσουν νάρχονται κιόλας, κάτι θα γίνεται.
Θα πρέπει εν τέλει να το παραδεχτούμε, είχε δίκιο ο ΓΑΠ.
Λεφτά υπήρχαν.
Ο Άδωνις προσπαθεί να πλακωθεί με τον Λαζόπουλο.
Ο Μεϊμαράκης προστρέχει στον Ιερώνυμο για την ευχή του.
Ενώ ο Τζιτζικώστας στον Σεραφείμ Πειραιώς.
Ο καθείς και τα όπλα του.
Όχι, για τον Κυριάκο δεν άκουσα τίποτα.
Περισσεύουν όμως ο Αμβρόσιος και ο Άνθιμος.
Ε, δεν κάνει να μείνουνε στην απ' έξω.
Απόψε πάντως καλά θα περάσουμε.
Πίτσες, μπύρες και τα σχετικά εν αναμονή.
Εκτός κι αν γίνει πάλι καμιά στραβή.
Μ' αυτούς ποτέ δεν ξέρεις.
Το μόνο βέβαιο ότι στην καθ' ημάς «Κεντροδεξιά» μην το ψάχνεις.
Η σοβαρότης αποτελεί είδος εν απολύτω ανεπαρκεία.
Φυσικά και δεν τίθεται πολιτικό ζήτημα με τις ζεϊμπεκιές της Όλγας Γεροβασίλη.
Ζήτημα αισθητικής τίθεται.
Αμελητέο; Όπως το βλέπει κανείς.
Να τους χαίρεται η Ν.Δ. τους δημάρχους της των νοτίων προαστίων.
Εκείνους που δεν ανέχονται πρόσφυγα ζωγραφιστό στη γειτονιά τους.
«Μένουν Ευρώπη» πάντως, α, όλα κι όλα.
Όπως «μένουν Ευρώπη» και οι νεοδημοκράτες που ούτε ν' ακούσουν για το σύμφωνο συμβίωσης.
Πολύ νωρίς το θυμήθηκε ο Γκάμπριελ ότι η πολιτική της Μέρκελ ευθύνεται που ξεφυτρώνουν Λεπέν στην Ευρώπη.
Με την οποία Μέρκελ συγκυβερνά πάντως εδώ και καιρό.
Αλλά μάλλον δεν του το έχουνε πει.
Κι εκεί που νομίζεις ότι κάτι πάει να γίνει με τους ευρωσοσιαλιστές, με κάτι τέτοια ξενερώνεις.
Με ιδιαίτερη έφεση προς τη λογοτεχνία μάς προκύπτουν, ξαφνικά, οι γυναίκες του Ανδρέα.
Μετά τη Μαργαρίτα, βγάζει βιβλίο και η Δήμητρα.
Φωτοδότης εμπνευστής τελικά ο αείμνηστος.
Ελπίζω να μην αληθεύει η είδηση η απεχθής, η αποκρουστική.
Ότι στη Δανία κατάσχουν τα κοσμήματα των προσφύγων.
Έναντι των δαπανών συντήρησής τους!
Για τα χρυσά δόντια των προσφύγων δεν ακούσαμε τίποτα.
Λάθος μέγα.
Υπάρχει εξάλλου πλούσια τεχνογνωσία από τον Χίτλερ.
Ε, λοιπόν, αν είναι έτσι, ας μη γίνουμε ποτέ Δανία του Νότου, ποτέ.
Η οριστική κατάργηση του «γκέτο» των Εξαρχείων συνιστά στοίχημα τιμής για την Πολιτεία.
Και για την κοινωνία επίσης.
Επιτέλους, ας ενσωματωθούν κάποτε και τα Εξάρχεια στο ελληνικό κράτος.
Δεν πρόκειται για τον Οικονόμου, για τον κάθε Οικονόμου.
Για την αξιοπρέπειά μας πρόκειται.
«Αν θέλει να πει κάτι ο Καραμανλής, το λέει από μόνος του» μας είπε κατάμουτρα ο Τζιτζικώστας.
Εντάξει, τ' ακούσαμε κι αυτό.
Δηλαδή πότε είπε τι ο Καραμανλής από μόνος του τα τελευταία έξι χρόνια;
Μονάχα στο δημοψήφισμα βγήκε και προπαγάνδισε το ΝΑΙ.
Και είδαμε πόσο μετράει το ειδικό του βάρος.
Το πολιτικό του βάρος, για να εξηγούμαστε.
Δίκιο ώς τον ουρανό έχει η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ για την πρωινή σχολική προσευχή.
Αν θέλουμε στην τελική να ξεφύγουμε από τους Ιρανούς μουλάδες.
Αν πάλι δεν θέλουμε, τι να πεις, περί ορέξεως...
Ο Τσίπρας πάντως υποφέρει από λουμπάγκο.
Την παραδοσιακή ασθένεια των μεγάλων ηγετών.
Ε, σε καλό δρόμο είμαστε...
