ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Δεν ξέρω, αλλά έχω την υποψία ότι κάποιοι κύκλοι της ευρωπαϊκής ελίτ δεν στεναχωρήθηκαν και πάρα πολύ με τη γαλλική επέλαση της Ακροδεξιάς.
Όχι, τουλάχιστον, όσο με τον Τσίπρα.
Ή με την Κεντροαριστερά της Πορτογαλίας.
Αλλά πάλι, μπορεί να κάνω και λάθος...
Επικυρώθηκε από το ΣτΕ το πρόστιμο των 50,6 εκατομμυρίων στη Vodafon.
Για τις υποκλοπές, επί Καραμανλή, θυμάστε.
Οπότε, να γιατί την επέλεξε η Ν.Δ. να της διεξαγάγει την εκλογή αρχηγού.
Παλιοί συγγενικοί δεσμοί, στενοί, ακατάλυτοι.
Ήταν άδικο, εντέλει, για τον Μηνά Χατζησάββα.
Ότι η όλη συζήτηση επικεντρώθηκε στο σύμφωνο συμβίωσης και στο αποτεφρωτήριο.
Όχι στο μεγάλο του ταλέντο και στην προσφορά του στο θέατρο.
Πέρα από τις επιπέδου Φαήλου χυδαιότητες βέβαια.
Ήταν άδικο.
Πολύ, πολύ άδικο.
Α, ναι, ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος ξεπέρασε και τον Φαήλο σε χυδαιότητα.
Γίνεται; Κι όμως...
Σκέψου, λέει, και να μην είχαμε προοδευτικούς δημάρχους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Πόσο περισσότερο θα καθυστερούσε το αποτεφρωτήριο;
Αν έχεις ακούσει τη θέση του Πατούλη, του και προέδρου της ΚΕΔΕ παρακαλώ, θα κατάλαβες.
Με δυο λόγια, ό,τι πει η Εκκλησία.
Είπαμε, ο Διαφωτισμός δεν έχει περάσει την πόρτα της ελληνικής Δεξιάς.
Ή, μάλλον, πέρασε, δεν είδε φως και δεν μπήκε.
Όσο για το σύμφωνο συμβίωσης, ευτυχώς, με τούτη την κυβέρνηση νομοθετείται.
Αφού το σαμποτάρησαν συστηματικά οι προηγούμενοι.
Και, για να 'χουμε καλό ρώτημα, με το τζαμί τι γίνεται;
Κόκκαλα έχει;
Και να σκεφτείς ότι ο Κοστέλο είναι ο εκπρόσωπος της Κομισιόν.
Ο Κοστέλο, ναι, αυτός που μας κάνει τα τσαλίμια τα πολλά και τα ζόρικα.
Της Κομισιόν, του Γιούνκερ παναπεί, του αυτοπροβαλλόμενου ως φλογερού φίλου της Ελλάδας.
Παίρνει δε εντολές από τον Μοσκοβισί, τον ακόμη πιο φίλο μας, τον γκαρδιακό.
Άμα έχεις τέτοιους φίλους, γαϊδουρόδεσες, δικέ μου.
Δηλαδή, τι δεν έπρεπε να δουν, τι δεν έπρεπε να καταγράψουν οι δημοσιογράφοι στην Ειδομένη;
Τι δεν έπρεπε να διαπιστώσουν τα μέλη των ανθρωπιστικών οργανώσεων;
Και γιατί ακριβώς, με ποιο πολιτικό, με ποιο ηθικό δικαίωμα τίνος, απομακρύνθηκαν βιαίως;
Και εξήγηση δεν δόθηκε.
Και αυτή που δόθηκε δεν ήταν, στο ελάχιστο, πειστική.
Της πλάκας, μη σου πω για τα πανηγύρια.
Σκέψου, λέει, να έλεγε ο Τσίπρας δημόσια ότι είναι ισχνή και ασταθής η κυβερνητική πλειοψηφία της Μέρκελ.
Διπλωματικό επεισόδιο από τα χειρότερα, δικαίως δε.
Ε, λοιπόν, ο Σόιμπλε δεν χαμπαριάζει με τίποτα.
Και η Ευρώπη μένει παγερά αδιάφορη φυσικά.
Αν δεν χειροκροτεί κιόλας.
Όπως έμεινε παγερά αδιάφορη η Ευρώπη και όταν η Μέρκελ υπεδείκνυε στον Πορτογάλο πρόεδρο, τι είδους κυβέρνηση να φτιάξει στη χώρα του.
Καμιά δικαιολογία, απολύτως καμιά, για τη συνεχιζόμενη αθλιότητα του νοσοκομείου των φυλακών Κορυδαλλού.
Εκεί (και εκεί μάλλον, γιατί παραέχουμε ανοιχτά μέτωπα) δοκιμάζεται το μέτρο του πολιτισμού μας.
Το χειρότερο δεν είναι ότι εκείνος ο απίθανος ο Ντόναλντ Τραμπ είπε αυτά που είπε.
Ότι θα πρέπει να απαγορευτεί η είσοδος στην Αμερική όλων των μουσουλμάνων.
Το χειρότερο είναι που από κάτω παραληρούσαν οι οπαδοί του.
«Ω, τι κόσμος, μπαμπά» κατά το παλιό δημοφιλές θεατρικό!
Και να δεις που αυτό το «ιδιαίτερο» γλωσσικό ιδίωμα του Τσακαλώτου, αρχίζει να μου αρέσει.
Διαστροφή; Μπορεί.
Ιδίως εκεί, κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού, έγραψε ο Ευκλείδης.
Πειστικός, ορμητικός, ηγετικός. Πάντα τέτοια.
Ας μελετήσει ο Σταύρος τα αποτελέσματα του εσωτερικού δημοψηφίσματος του Ποταμιού.
Και θα καταλάβει.
Τι ακριβώς κόμμα έχει στήσει.
Στέφανε Μάνο, ζεις, εσύ τους οδηγείς.
Οι θαλασσοπνιγμένοι του Αιγαίου και οι απελπισμένοι της Ειδομένης, δυο βαθιές πληγές στο σώμα της Ελλάδας.
Δυο βαθιές πληγές στις ψυχές των Ελλήνων...
