ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Λοιπόν, να μου το θυμηθείτε, ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ κινδυνεύει από αγωνιστική υπερκόπωση.
Να το προσέξει.
Εμ, βέβαια, έξι χρόνια απραξία και τώρα να μην κρατιέται;
Πού τονε χάνεις, πού τονε βρίσκεις, στο μετερίζι με τα λάβαρα.
Και στ' άρματα - στ' άρματα.
Με ρέγουλα, πρόεδρε, όπως μετά από δίαιτα, σιγά - σιγά, με το μαλακό.
Θα πάθεις τίποτα και θα σε τρέχουμε.
Νομίζω πως είχε να κατέβει στο πεζοδρόμιο από το καλοκαίρι.
Τότε που διαδήλωνε υπέρ του Ναι, «μένουμε Ευρώπη».
Από τις πολύ ευτυχείς «στιγμές» του νεοελληνικού θεάτρου ο Μηνάς Χατζησάββας.
Λείπει ήδη. Πολύ.
Όσο για την αποτέφρωσή του στο εξωτερικό.
Είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Και μην τα ρίχνουμε όλα στους παπάδες.
Είναι κάτι δεξιά (και κεντρώα!) πολιτικά μπουμπούκια, που τους ξεπερνούν.
Ντροπή μόνο.
Τι το 'θελε και ανέλαβε επικεφαλής της Επιτροπής Διαλόγου για την Παιδεία ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος;
Θα πρέπει τώρα να προσκομίσει, επειγόντως, πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων.
Πιστοποιητικό υγειών εθνικών φρονημάτων συγκεκριμένα.
Μετά τη Ρεπούση, μετά τη Σία Αναγνωστοπούλου, μετά τον Φίλη, τώρα η σειρά του.
Ε, αφού δεν καθότανε στ' αυγά του, καλά να πάθει.
Δεν επρόκειτο περί δωροδοκίας, δήλωσε ο Τάσος Μαντέλης.
Για τα λεφτά που τσέπωσε από τη Siemens.
Περί εκλογικής χορηγίας επρόκειτο!
Εντελώς προσωπική του χορηγία πάντως, και εκλογικό μπαξίσι το λες.
Ε, λοιπόν, η κ. Φώφη Γεννηματά θα πρέπει να καταλάβει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν ξεκίνησε επί των ημερών της.
Σέρνει στην καμπούρα του κόσμο και ντουνιά, μπουμπούκια.
Από Μένιους και Τσοχατζόπουλους, μέχρι Γιάννους και Μαντέληδες, και Τσουκάτους, και πάει λέγοντας.
Γι' αυτό να σκέφτεται δύο και τρεις φορές πριν μιλήσει για οτιδήποτε και για οποιονδήποτε.
Λοιπόν, για να εξηγούμαστε. Ο Λεβέντης, όπως και οποιοσδήποτε άλλος, μπορεί να υπερψηφίσει ή να καταψηφίσει όποιο κυβερνητικό νομοθέτημα επιθυμεί.
Ώς εκεί όμως, ώς εκεί και μη παρέκει.
Σε κάθε άλλη κουβέντα για κάτι «περισσότερο» υπάρχει κόκκινη (κατακόκκινη) γραμμή.
Επιτέλους, ας μη διανοηθεί κανείς να δοκιμάσει κι άλλο τις αντοχές του κόσμου της Αριστεράς.
Των οποίων αντοχών τα όρια στο τσακ βρίσκονται.
Πώς τόλμησε ο Τσίπρας να πάει να κουβεντιάσει με τον Νετανιάχου;
Πώς διανοήθηκε να πάει στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων και να δεχτεί το παράσημο που εκείνος του προσέφερε;
Από πού κι ώς πού συνεργάζεται με τον Στουρνάρα, σε γεύμα εργασίας μάλιστα;
Κάποια από τα «καυτά» αντιπολιτευτικά ερωτήματα των ημερών.
Μήπως επειδή ο Τσίπρας είναι σήμερα πρωθυπουργός, ας πούμε;
Και έχει, ως εκ τούτου, θεσμικού χαρακτήρα υποχρεώσεις;
Ανεξάρτητες μάλιστα από τα προσωπικά και από τα κομματικά του γούστα;
Λέμε τώρα.
Αλλά, τι τα θες, φίλε μου, αν χρειάζεται να εξηγείς τα αυτονόητα, χαιρετίσματα.
Δεν μπορεί να το χωνέψει ο Πανούσης ότι ήδη πέρασε στα αζήτητα της επικαιρότητας.
Και προσπαθεί ο καημένος, προσπαθεί όσο μπορεί.
Όπου του ζητάνε τρέχει, μπας και φρεσκάρει τη μνήμη μας.
Εις μάτην όμως. Πού θα πάει, θα το καταλάβει.
Όσο για τον Κουμουτσάκο, που κι εκείνου ξεχάστηκε το σκισμένο σακάκι, κι αυτός κάνει ό,τι μπορεί.
Μέχρι καυγά με τη Γεροβασίλη στο Προεδρικό έστησε εκ του μη όντως.
Μπας και παίξει στα παραπολιτικά.
Άλλη περίπτωση όμως αυτός.
Αυτός ανάγεται στη στιχουργική του Βάρναλη.
Για τη νιότη που έδειχνε πως θα γινόταν άλλος.
Κοίτα να δεις που ο Σταύρος προτιμάει, λέει, το όριο εισόδου στη Βουλή στο 5%!
Εντάξει, αρχηγέ, σε καλό δρόμο βρίσκεσαι.
Μπορείς και να μας τρελάνεις όπου να ναι.
Εκτός κι αν δεν τον ενημέρωσαν για το ποσοστό που πήρε τον Σεπτέμβρη, τι να πω.
«Το ΠΑΣΟΚ έχει κλείσει τον κύκλο του, βρίσκεται πλέον στο λυκόφως» δηλώνει ο βουλευτής του Γρηγοράκος.
Ε, δεν το λέει και στην πρόεδρό του, μπας και ηρεμήσει κομματάκι;
Χριστουγεννιάτικα θα ψηφίσουν στη Ν.Δ.
Και μπορεί (μπορεί...) να βγάλουν αρχηγό εκεί κατά τις 10 Ιανουαρίου.
Δηλαδή ένα μήναν ακόμη Πλακιωτάκης.
Τρέμε Τσίπρα...
