Του Βασίλη Πάικου
Μην ακούς που λένε ότι τους πάτησε το τραίνο.
Υπάρχουν ακόμη και παραϋπάρχουν.
Πάντως πρέπει να το παραδεχθείς, στον Μεϊμαράκη είναι έμφυτη η μαγκιά.
Εγγενής, για να σου το πω και περί διά γραμμάτων.
Άσε που του ταιριάζει και στο φυζίκ, το 'χει ο άνθρωπος, πώς να το κάνουμε.
Ενώ του Σαμαρά (αν θυμάστε) επίκτητη και κακοκατασκευασμένη.
Εξ ου και η γελοιότης του πράγματος.
Αλήθεια, τι να γίνεται αυτή η ψυχή, μας λείπει.
Όμως ο -έτσι κι αλλιώς συμπαθής- Βαγγέλης να το προσέξει λίγο το πράμα.
Ακροβατεί ήδη επικίνδυνα στα όρια του κουτσαβακισμού.
Ιδίως εκεί με τον αυτοφωράκια, το τερμάτισε.
Κι έχουμε και καμιά δεκαπενταριά μέρες μπροστά μας.
Καλά, είναι σοβαροί;
Για τη Φώφη και τον Θεοχαρόπουλο λέω.
Που είπαν να ενώσουν τις δυνάμεις (!) τους.
Δεν τους προειδοποίησε κανείς ότι έτσι μπορεί να χάσουν το μπόνους των 50 εδρών;
Καμιά θέση δεν έχουν σε ψηφοδέλτια της Αριστεράς οι τύποι με το υπερτροφικό εγώ.
Δίχως την ελάχιστη συνείδηση συλλογικότητας.
Που εννοούσαν να «σολάρουν» επιδεικτικά επί καθημερινής βάσεως.
Παντελώς αδιάφοροι δε για τις άκρως ζημιογόνες παρενέργειες της συμπεριφοράς τους.
Κι αν είδαμε τέτοιους στο επτάμηνο.
Ε, ήρθε η ώρα τους, νομίζω.
Ώρα και για τον Τσίπρα, να συμμαζέψει κομμάτι την απεριόριστη ανοχή του.
Απεριόριστη, ακατανόητη και άκρως επιβλαβή.
Δεν θα τονε πούνε δα λιγότερο αριστερό ηγέτη αν τραβάει και κανά αυτί πού και πού.
Αλλιώς, χαιρετίσματα.
Άλλες δυο - τρεις δηλώσεις στήριξης του Μεϊμαράκη να κάνει ο Πάγκαλος
Και εντάξει, έδεσε ο Βαγγέλης.
Ο οποίος Πάγκαλος δήλωσε νεόπτωχος, με μόλις 1.800 ευρώ σύνταξη.
Και με καμιά 55αριά ακίνητα βεβαίως.
Αλλά τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του.
Για τον Θόδωρο ούτε για προσφάι.
Για πρώτη φορά μετά από 31 χρόνια, εκλογές χωρίς Παπανδρέου.
Ε, ναι, τώρα είναι όντως το τέλος της μεταπολίτευσης.
Άντε να ξεμπερδεύουμε με το καλό από τις δυναστείες.
Δύο μάς μείνανε.
Πρόσεξε πώς αντιμετωπίζει το άπαν σύμπαν της Ν.Δ. το προσφυγικό και το μεταναστευτικό.
Ακόμη και οι κομπάζοντες ως φιλελεύθεροι.
Όλοι αυτοί που φαντασιώνονται μια περίκλειστη Ελλάδα σε μια περίκλειστη Ευρώπη.
Πρόσεξέ το και θα καταλάβεις τα πάντα.
Αν δεν έχεις ήδη καταλάβει τα πάντα, από τη στιγμή που ο Μεϊμαράκης χαρακτήρισε άχρηστους όλους τους επαναπροσληφθέντες από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Τις καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ, τους σχολικούς φύλακες, τους καθηγητές, τους απολυμένους της ΕΡΤ.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεσκονίζει ήδη τα κομπιουτεράκια του.
Μωρέ καημός για τα ιδιωτικά σχολεία.
(Προσοχή, δεν μιλάμε για τα φροντιστήρια, δεν μιλάμε για τα ΙΕΚ, μονάχα για τα σχολεία).
Εκεί που στέλνουν τα παιδιά τους οι τέλος πάντων κάτι παραπάνω έχοντες.
Τέτοιον καημό και τέτοιον θρήνο δεν είδαμε ποτέ για τις αμοιβές πείνας των καθηγητών στα περί ων ο λόγος σχολεία.
Δεν τον είδαμε ούτε κι όταν συγχωνεύονταν μαζικά δημόσια σχολεία.
Ούτε όταν τα παιδιά των δημοσίων τουρτούριζαν από το κρύο.
Ούτε όταν λιποθυμούσαν από την πείνα μέσα στις αίθουσες.
Α, ναι, για να μην ξεχνιόμαστε.
Ακόμη τις περιμένουμε εκείνες τις «αξιόπιστες εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης της χώρας».
Αυτή η φωτογραφία, η σπαρακτική.
Με το πνιγμένο τρίχρονο προσφυγόπουλο, σε κάποια ακτή του Αιγαίου.
Αυτή από μόνη της αρκεί για να συγκλονίσει καρδιές, για να ξεσηκώσει συνειδήσεις.
Αν υπάρχουν ακόμη καρδιές και συνειδήσεις.
Είναι εκεί ακριβώς που δοκιμάζεται η ίδια η τιμή της Ευρώπης...
