ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Ε, ναι, το ξέρουμε. Οι διασπάσεις στην αριστερά ήταν πάντοτε ιδιαιτέρως σκληρές και βίαιες.
Επώδυνες και συχνά αιματηρές.
Όπως όλες οι εμφύλιες συγκρούσεις άλλωστε.
Για να δούμε. Μπορούμε αυτή τη φορά να σπάσουμε την παράδοση;
Αξίζει να το επιχειρήσουμε.
Έστω και μονομερώς.
Φαντάζομαι ότι τώρα θα επικρατήσει περισσότερη υπευθυνότητα στον καταρτισμό των ψηφοδελτίων.
Ότι θ' αποφευχθούν τα εξόφθαλμα λάθη του Γενάρη.
Δεν θα δούμε -ελπίζω- τύπου Μητρόπουλου υποψηφιότητες.
Που αποκαθήλωναν συστηματικά την ηγεσία επί καθημερινής βάσεως.
Που μηδένιζαν κάθε προσπάθεια, σχεδόν από την πρώτη μέρα.
Δεν θα δούμε -ελπίζω- υποψηφιότητες τύπου Μιχελογιαννάκη.
Που προσέβαλαν την ίδια την αισθητική της αριστεράς.
Κι ας ψήφισαν τα χίλια «ναι» στη συμφωνία.
Δεν θα δούμε -ελπίζω- υποψηφιότητες τύπου Ραχήλ ή και Λαπαβίτσα.
Από χέρι μη συμβατές με την εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ.
Επιτέλους, δεν συγχωρούνται πλέον ερασιτεχνισμοί.
Ούτε η απειρία υφίσταται ως άλλοθι.
Άσε που οι ευθύνες τώρα παραείναι μεγάλες.
Και μας περιμένει ανήφορος.
Καλά, για την ανάθεση κυβερνητικών ευθυνών θα τα πούμε στην ώρα τους.
Κι αν έχουμε να πούμε...
Η Κυβέρνηση της αριστεράς έπεσε ή την έριξαν;
Ας δώσει ο καθένας την απάντηση που του ταιριάζει.
Κι ας λειτουργήσει αναλόγως.
Τα πάντα όλα κατά συνείδηση στην τελική.
Πολύ σπέκουλα πέφτει με τις αποχωρήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εκεί όπου κάποια μέσα, προπάντων ηλεκτρονικά, γουστάρουν να παρουσιάζουν εικόνα εγκατάλειψης του Τσίπρα.
Ε, λοιπόν, ένα κι ένα κάνουν δύο. Η πλατφόρμα του Λαφαζάνη διέθετε εδώ και χρόνια το 25%-30% του κομματικού κορμού σε πανελλαδική βάση.
Και σύμφωνα με τα καταστατικά θέσμια, αντιπροσωπευόταν αναλόγως σε όλα τα κομματικά όργανα.
Τοπικά και κεντρικά.
Αυτός λοιπόν ο κόσμος αποχωρεί και πάει με τον Λαφαζάνη.
Και όχι όλος.
Τόσο απλά.
Το ζήτημα και το ερώτημα είναι τώρα πώς αισθάνεται και πώς συμπεριφέρεται το εκλογικό σώμα.
Ή, αν θέλετε, αυτό που λέμε ο «κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ».
Ε, όσο γι' αυτό, άσε να το δούμε.
Στην κάλπη...
Να πιστεύεις, λέει, ότι οι πάντες συνωμοτούν εναντίον σου.
Προκειμένου να σε απομονώσουν.
Όλα τα κόμματα, όλοι οι θεσμοί, όλοι οι ειδικοί επιστήμονες.
Ότι έχουν όλοι άδικο και όλα τα δίκια τα 'χεις του λόγου σου.
Ε, κάπως λέγεται αυτό επιστημονικά, αλλά δεν θυμάμαι πώς.
Στράβωσε βλέπεις κι αυτή η βίαιη προσαγωγή του Στουρνάρα.
Έπρεπε να προσαχθούν πρώτα βιαίως οι βουλευτές.
Ώστε να το αποφασίσουν.
Ε, και όσο να 'ναι, κομματάκι δύσκολο.
Α, ναι, εκείνες τις εναλλακτικές λύσεις χρηματοδότησης, τις αξιόπιστες.
Ακόμη τις περιμένουμε.
Εντάξει, εδώ είμαστε, δεν χανόμαστε.
Όλο και λιγότερες συνεντεύξεις δίνει τελευταία ο Βαρουφάκης.
Ανησυχώ.
Άσε που έχει καιρό να διαψεύσεις δηλώσεις του.
Να το κοιτάξει.
Όμως στήνει, μάθαμε, πανευρωπαϊκό κόμμα.
Οπότε χαλάλι του.
Τέρατα λέει, κάθε τόσο, ο Καμμένος.
Για την Αριστερά, για τον στρατό, για τους μετανάστες, για την Εκκλησία.
Μήπως θα πρέπει να λάβει την πληρωμένη απάντηση;
Και, γενικώς, να το ξαναδούμε το πράμα.
Όσο για τις συμμαχίες τις μετεκλογικές, ας μη βιαζόμαστε.
Αυτά τα πράγματα τα δείχνει η ζωή.
Πολύ φυσικό να δίνουν και πάλι ρέστα οι καναλάρχες.
Στο τσακ τη γλιτώσανε, για την ώρα.
Σου λέει, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε μπας και...
Καμάρι για τον 20χρονο Ζιλιέν από τη Αφρική, που πρώτευσε στις πανελλαδικές.
Ακόμη μεγαλύτερο και επιτακτικότερο το χρέος μας να σώσουμε τους άλλους.
Τους χιλιάδες Ζιλιέν που θαλασσοπνίγονται.
Και που δεν ζητούν, παρά την ευκαιρία τους...
