ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Ούτε ένας, μα ούτε ένας. Ουδείς φιλοτιμήθηκε να ζητήσει δημόσια συγνώμη.
Απ' όλους εκείνους που έπαιρναν όρκο πως ο Τσίπρας έχει κρυφή ατζέντα.
Να πάει τη χώρα στη δραχμή ανυπερθέτως.
Και πως όλες του οι κινήσεις, του δημοψηφίσματος περιλαμβανομένου, εκεί αποσκοπούν.
Τελικά, το πολιτικό φιλότιμο παραμένει είδος εν πλήρει ανεπαρκεία.
Επί εσχάτη προδοσία θα κατηγορηθεί ο Τσίπρας, αν δεν πετύχει συμφωνία, απεφάνθη ο Άδωνις.
Για προδοσία (σκέτη) ομίλησαν ο Σταύρος και η Φώφη.
Πάλι καλά...
Ο δε Βενιζέλος προειδοποίησε ότι ο Τσίπρας δεν έχει, από τον λαό, εντολή εξόδου από το ευρώ.
Καλά, αυτός δεν ήταν, μαζί και άπαντες οι ομόφρονές του, που κραύγαζαν ότι το Όχι ισοδυναμεί με εντολή εξόδου;
Εντάξει, παιδιά, το γαρ πολύ της θλίψεως ... κ.τ.λ.
Τι ακριβώς δεν κατάλαβαν;
Δεν λέω για τους ξένους, εκείνοι τη δουλειά τους κάνουν.
Για τους δικούς μας λέω, που εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα προχθές.
Σαν να μην εισέπραξαν την ήττα της ζωής τους την περασμένη Κυριακή.
Τα κόμματα της «ευρωπαϊκής» αντιπολίτευσης, τρομάρα τους.
Προπάντων όμως τα κανάλια, τα γνωστά.
Από κεκτημένη ταχύτητα ίσως;
Ή ίσως αυτό μόνο ξέρουν να κάνουν.
«Ώσπου η αναξιοπιστία τους να γίνει τέλεια»...
Κι άντε τώρα εσύ να ερμηνεύσεις τη συμπεριφορά του Μεϊμαράκη.
Ενός ανθρώπου από χέρι συναινετικού ώς τα σήμερα.
Μωρέ μπας και γλυκάθηκε με την ηγεσία;
Και αποφάσισε να την διεκδικήσει;
Με τα μέτρα και τις απαιτήσεις της Δεξιάς, εννοείται.
Τι φταίμε εμείς αν όλες οι κοινωνικές ομάδες και όλοι οι παραγωγικοί φορείς είναι με το Ναι;
Πρόκειται για την απάντηση της -πάντως- συμπαθούς παρουσιάστριας του Mega.
Στην ένσταση συνομιλητή της, ότι το κανάλι προβάλλει μονάχα τις απόψεις των υποστηρικτών της μιας πλευράς.
Νά λοιπόν κάτι που δεν ξέραμε. Ότι ο ελληνικός λαός είναι, κατά 61,3%, αντιπαραγωγικός και αντικοινωνικός.
Αλήθεια, γιατί συνεχίζετε ν' ασχολείστε με τον Τζήμερο;
Έτσι θα νομίζει το άτομο ότι, ακόμη, υπάρχει.
Αφήστε τον να λέει και να κάνει ό,τι θέλει.
Δεν έχει την παραμικρή σημασία, αλλά την παραμικρή.
Κοίτα να δεις που όλα τα ζόμπι της πολιτικής βγήκαν και μας κουνούσαν το δάχτυλο.
Νομίζοντας ότι ασκούν ακόμη επιρροή, την όποια.
Μέχρι και το παιδί μίλησε, σκέψου...
Και τα 'δαμε τα καζάντια του.
Ε τώρα, ας επιστρέψει στη σιωπή του για καμιά δεκαριά χρόνια.
Το καλό που του θέλω.
Για τον Γιάννη Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ έχει να γράψει κατεβατά ολόκληρα η ιστορία του εργατικού κινήματος.
Με μαύρα, κατάμαυρα γράμματα.
Όχι μονάχα για το Ναι του.
Για την όλη στάση του στα έξι χρόνια του κοινωνικού ολοκαυτώματος.
Εκεί που, πάνω απ' όλα, κατέρρευσε κάθε έννοια εργασιακού δικαιώματος, και του ελάχιστου.
Και η ΓΣΣΕ σφύριζε κλέφτικα.
Εκεί όμως που η ιστορία έχει την περισσότερη δουλειά, είναι για τις εγγραφές της τις σχετικές με τον Κουτσούμπα.
Και το εν γένει ιερατείο του Περισσού.
Αλλά εντάξει, κάποια στιγμή το ΚΚΕ θα μετανιώσει για το λάθος.
Παλιά του τέχνη κόσκινο.
Όλοι στου Σκλαβενίτη πλέον.
Ξέρουμε γιατί.
Αλίμονο αν δεν ενισχυθούν τέτοιες εργοδοτικές συμπεριφορές, τέτοιες στάσεις.
Και ευτυχώς, ανακούφιση. Μέσα σ' όλον αυτό τον χαμό, πέρασε ο νόμος για την ιθαγένεια.
Πολύτιμο κεκτημένο.
Ως «αριστερή παρένθεση» φαντασιωνόταν ο Σαμαράς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Τελικά τα 'φερε η μοίρα και αποτέλεσε ο ίδιος παρένθεση.
Καραδεξιά παρένθεση, εννοείται.
Έχουμε κι ένα διάφορο απ' όλη αυτή τη φασαρία.
Δεν είναι κακό, καθόλου κακό.
Και, μην ξεχνιόμαστε, ούτε να μπερδευόμαστε.
Περισσότερο κι από το συνολικό ύψος του νέου πακέτου.
Σημασία έχει η πολιτική του κατεύθυνση.
Αν καλούνται να την πληρώσουν οι έχοντες, οι κάπως έχοντες ή οι μη έχοντες στον ήλιο μοίρα.
Έτσι δεν τα μετράει τα πράματα η Αριστερά, ή κάνω λάθος;
Για να εξηγούμαστε δηλαδή...
