Είναι τόσο πυκνές οι μέρες που διανύουμε, ώστε το αυριανό μας μέλλον μοιάζει μακρινό και σχετικά απρόβλεπτο. Συνεπώς, δεν γίνεται να γνωρίζεις ή με επισφαλή -έστω- εικοτολογία να προβλέψεις το τι μέλλει γενέσθαι από το απόγευμα της Τετάρτης που γράφονται αυτές οι γραμμές μέχρι το κυριακάτικο φύλλο της Αυγής. Το μόνο σίγουρο μέχρι στιγμής είναι πως η ελληνική κυβέρνηση με τη στάση της διδάσκει δημοκρατία. Και ταυτόχρονα αποδεικνύει πόσο απαίδευτες και γι' αυτό απολύτως εχθρικές προς την δημοκρατία είναι οι ευρωπαϊκές ελίτ. Συμπεριλαμβανομένων και των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά αυτό είναι μια άλλη πικρή και ταπεινωτική ιστορία. Όσον αφορά την εγχώρια πολιτική ελίτ (κατά παραχώρηση ο όρος «ελίτ», αφού πρόκειται για ένα απίστευτου επαρχιωτισμού αρπακτικό συνονθύλευμα), αρκεί να δει κανείς την πρεμούρα του Σαμαρά για την καταστροφή της χώρας η οποία τον ετίμησε διά της ψήφου των πολιτών της και τον προβίβασε στη θέση του πρωθυπουργού. Απέτυχε. Και δεν απέτυχε λόγω λανθασμένης εκτίμησης των καταστάσεων, που οδήγησαν σε λάθος πολιτικές επιλογές. Απέτυχε επειδή αποδείχτηκε ολίγιστος για το ύψος των περιστάσεων. Απέτυχε επειδή περιφρόνησε την ισχύ της ψήφου ενός εκάστου εκείνων που τον ψήφισαν, αλλά και ενός εκάστου από εκείνους που δεν τον ψήφισαν. Απέτυχε επειδή ξεγέλασε. Απέτυχε επειδή συσσωμάτωσε τη δημοκρατία στα λογιστικά μπακαλοτέφτερα των ισχυρών. Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος επίσης, απέτυχαν επειδή καταφρόνησαν την άπειρη έννοια του λαού και τη μετάλλαξαν σε πρωτογενές πλεόνασμα απελπισίας.
Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος και όλο το σκυλολόι, που κρύβονταν (και εξακολουθούν να κρύβονται) από γραφείου εις γραφείον, κρυπτόμενοι βεβαίως από τον ζωντανό αέρα της δημοκρατίας. Ας θυμηθούμε: πότε ο Σαμαράς ξεμύτισε από τη φύλαξη; Πότε ο Βενιζέλος ξεμύτισε από τις λιμουζίνες του (που εμείς πληρώσαμε); Πότε νιώσαμε ότι κυκλοφορούν. Ότι κυκλοφορούν δίπλα μας, που να πάρει και να σηκώσει. Πότε νιώσαμε ότι δεν είμαστε οι αριθμοί τους, αλλά άνθρωποι, πολίτες, υλικό ελευθερίας; Ποτέ δεν συνέβη και γι' αυτό απέτυχαν. Και αιφνιδιάστηκαν. Και είναι θλιβερό για κάθε πολίτη που αγαπάει τη δημοκρατία να βλέπει τον προηγούμενο πρωθυπουργό της χώρας του να τρέχει πότε από δω (εγχωρίως) και πότε από κει (εξωχωρίως), ως ανόητο στρουθίο, προκειμένου βιαστικά, αντιαισθητικά και παράλογα να επενδύσει το προσωπικό του πολιτικό μέλλον στην καταστροφή της χώρας. Αδυνατώντας να αντιληφθεί ότι ο άξονας φιλμικής απεικόνισης άλλαξε. Είναι αλλού. Στη δημοκρατία. Αδυνατώντας να αντιληφθεί ότι αυτό που συμβαίνει τούτες τις πυκνές μέρες δεν είναι αναβράζον δισκίο ενθουσιασμού που προκαλεί η όξυνση της «αριστερής παρένθεσης», οπότε στην πρώτη στραβή η κεφαλαλγία τού συστήματος θα περάσει. Ώστε ναι. Απέτυχαν. Και το χειρότερο είναι ότι εξακολουθούν να αποτυγχάνουν. Εις βάρος της χώρας. Τι να κάνουμε; Τα έχει αυτά η ταξική δημοκρατία. Και το σκυλολόι που την υπηρετεί. Ένας πολτός χωρίς διλήμματα, όπως ας πούμε εκείνα τα αρχαία «διεθνή», «με την τάξη ή με το έθνος», όπου η βασανισμένη και αγριότατη έσω σύγκρουση εκείνης της πρωτόλειας κομμουνιστικής συνθήκης απάντησε «με το έθνος», συναριθμούμενη ιστορικά με τις προϋποθέσεις που οδήγησαν στο μεγαλύτερο σφαγείο του 20ού αιώνα, το οποίο ονομάζεται Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Όχι. Αυτοί δεν έχουν διλήμματα.
Πώς λοιπόν να συμβιβαστούν με την ιδέα (οι άνθρωποι που αδυνατούν να κατανοήσουν ότι ο υπαρκτός κόσμος είναι το εργώδες και αιματοβαμμένο αποκύημα της φαντασίας του) ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια κυβέρνηση η οποία συμβαίνει να υφίσταται ως πραγματικότητα. Δηλαδή να υπάρχει επειδή υπάρχει ο πληθυσμός εκείνος που την εμπιστεύτηκε. Αυτό το πράγμα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, ο Σόιμπλε, αδυνατεί να το κατανοήσει. Και γι' αυτό εκστόμισε την αγριότητα της σκέψης του, του συναισθήματός του και του αυθορμησιακού εαυτού του, ότι λυπάται τον ελληνικό λαό για την κυβέρνηση που εξέλεξε. Τι κρίμα! Ο κύριος Σόιμπλε καλύτερα θα έκανε να λυπάται τον εαυτό του για την αβάσταχτη ελαφρότητα της προσωπικής του ερημίας και της κρατικής του αλαζονείας προς της δημοκρατία. Ο κύριος Σόιμπλε, ως εκπρόσωπος μιας ακίνητης εκδοχής της Ιστορίας (η οποία ωστόσο εμπεριέχει την ταξική εκδοχή της δημοκρατίας), έβγαλε φιρμάνι: Η δημοκρατία δεν υπάρχει. Δημοκρατία υπάρχει όταν πω εγώ ότι υπάρχει. Και παρακάτω: Η δημοκρατία είναι ακριβό πολίτευμα. Πληρώνεις ακριβά, πληρώνεις με τη ζωή σου για να έχεις δημοκρατία, λέει ο κύριος Σόιμπλε.
Ε, ναι. Κι εμείς αυτό λέμε: να πληρώσουμε με τη ζωή μας. Το θέμα είναι για ποια ζωή μιλάμε; Τη ζωή που επιλέγει ο Σόιμπλε ή τη ζωή που επιλέγουμε εμείς; Τη ζωή που επέλεξε ο Σαμαράς ή τη ζωή που επιλέγουμε εμείς; Σε έναν διαρκή ενεστώτα.
Εμείς λοιπόν επιλέγουμε να είμαστε εμείς. Στις τραπεζικές θυρίδες, στα όρη στ' άγρια βουνά, στα καρνάγια, στα ανώνυμα απογεύματα, στα λίγα, ναι, στα λίγα, στα ολιγότερα σώματα της ζωής μας. Εμείς επιλέγουμε να είμαστε εμείς και να εργαζόμαστε γι' αυτό. Δηλαδή επιλέγουμε να μην έχουμε μια πατρίδα που βυθίζεται, ούτε όμως και μια πατρίδα που αναψύχεται ως λέξη ανείπωτη.
Με λίγα λόγια: πρέπει να πασχίσουμε να κάνουμε κτήμα δικό μας την ερημία του Σόιμπλε. Πρέπει να εντάξουμε την έπαρση της ιστορικής στιγμής στη μηχανή της ταξικής ονειροπραξίας. Αυτοί είναι αριθμοί με όνομα. Εμείς είμαστε ονόματα αναρίθμητης έγερσης. Εδώ που φτάσαμε, θα συγκρουστούμε. Λέξη προς λέξη. Νόημα προς νόημα. Έννοια προς έννοια. Θα συγκρουστούμε. Συγκρουόμαστε. Αλλά οι αριθμοί δεν το ξέρουν. Οι αριθμοί νομίζουν ότι είναι άνθρωποι. Ε, ναι. Οι αριθμοί είναι άνθρωποι. Και είναι δύσκολο να αφαιρέσεις ανθρώπους από ανθρώπους.
Υπολείπονται του αθροίσματος.
Κώστας Καναβούρης
