Ανακλήσεις - αποσπάσεις εκπαιδευτικών ανακοίνωσε ο υπουργός Παιδείας από διάφορους φορείς. Μεταξύ των φορέων εκ των οποίων οι αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί θα φύγουν για τις σχολικές τάξεις είναι η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, υπηρεσίες των Γενικών Αρχείων και δημόσιες βιβλιοθήκες. Έντονες οι αντιδράσεις εκ μέρους των εκπαιδευτικών. Λογικό. Θα κλείσουν βιβλιοθήκες και αρχεία, μας λένε. Λογικό επίσης από τη στιγμή που αυτές οι υπηρεσίες στελεχώνονται χρόνια τώρα με αποσπασμένους εκπαιδευτικούς. Και άλλα πολλά ειπώθηκαν από τους εκπαιδευτικούς.
Αν σταματήσουμε λίγο όμως και δούμε ψύχραιμα την κατάσταση, θα συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και την αξία που έχουν για την ελληνική πολιτεία βιβλιοθήκες και αρχεία για πολλά χρόνια τώρα. Ναι, κινδυνεύουν να κλείσουν οι βιβλιοθήκες μας με τις ανακλήσεις προσωπικού, κινδυνεύουν να μην μπορούν να προσφέρουν υπηρεσίες στις πόλεις τους, κινδυνεύουν να αχρηστευτούν. Το πρόβλημα όμως δεν είναι οι αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί.
Βιβλιοθήκες χωρίς βιβλιοθηκονόμους, αρχεία χωρίς αρχειονόμους και μουσεία χωρίς μουσειολόγους είναι μισές υπηρεσίες. Όταν η ίδια η πολιτεία αναγνωρίζει ότι χρειάζεται εξειδικευμένο προσωπικό και επιστήμονες για να λειτουργήσουν οι βιβλιοθήκες της, ιδρύοντας τρεις σχολές Βιβλιοθηκονομίας σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κέρκυρα, είναι απορίας άξιο γιατί τόσα χρόνια δεν τους έχει απορροφήσει σε υπηρεσίες. Αγγίζει τα όρια της παράνοιας η παραγωγή εκπαιδευμένων στελεχών και επιστημόνων και η μη χρησιμοποίησή τους. Και σαν σκέψη ακόμα και από τα συνδικαλιστικά όργανα των εκπαιδευτικών, οι οποίοι θεωρούν ότι, ας μου επιτραπεί η χρήση των ειδικοτήτων, ένας γυμναστής, ένας μουσικός ή ένας θεολόγος είναι ταυτόχρονα ικανοί να εργαστούν σε μια βιβλιοθήκη. Συγγραφική αδεία, θα είχε ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε βιβλιοθηκονόμους να εκγυμνάζουν τους μαθητές μας...
Και το πρόβλημα δεν είναι σημερινό. Μια σοβαρή προσπάθεια που έγινε με τη δημιουργία σχολικών βιβλιοθηκών στην ουσία της ακυρώθηκε όταν ευθύς εξαρχής ανέλαβαν οι εκπαιδευτικοί τον ρόλο των βιβλιοθηκονόμων. Και αυτοί έχουν επιστρέψει στην τάξη. Κάποιοι με πλούσιο έργο στις σχολικές βιβλιοθήκες. Κάποιοι απλώς περαστικοί. Αν είχαν προσληφθεί τότε βιβλιοθηκονόμοι, ακόμα εκεί θα ήταν. Και αυτοί και οι σχολικές βιβλιοθήκες. Θεωρώ απίθανο να τους τοποθετούσαν σήμερα στις τάξεις.
Έχουμε ξαναγράψει εδώ ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία ή κόπο για να λειτουργούν οι βιβλιοθήκες. Αν μας ενδιαφέρει, βέβαια. Απλά τα πράγματα. Οι γιατροί στα νοσοκομεία, οι δικαστές στα δικαστήρια, οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία και οι βιβλιοθηκονόμοι στις βιβλιοθήκες. Μεμονωμένες περιπτώσεις εκπαιδευτικών και άλλων εργαζομένων που έδωσαν και δίνουν πολλά πράγματα, ξεπερνώντας ακόμα και βιβλιοθηκονόμους, κάνουν πιο έντονο το πρόβλημα αντί να το λύνουν. Εκτός αν τελικά δεν μας ενδιαφέρει να λειτουργούν οι βιβλιοθήκες μας.
Καλλίμαχος
