Η Εποχή
Οβολός και «χορηγίες»
(...) Η Αριστερά μέχρι σήμερα έχει υποστηρίξει ότι η διαφανής και ελεγχόμενη, και λογιστικά, χρηματοδότηση των κομμάτων ορθό είναι να γίνεται με δύο τρόπους: από το βαλάντιο του ελληνικού λαού έτσι κι αλλιώς, μέσω εθελοντικών προσφορών των μελών, οπαδών και συμπαθούντων, και μέσω του κρατικού προϋπολογισμού. Ο δεύτερος τρόπος δεν είναι πανάκεια. Είναι απαραίτητος, όμως, για την κατ' αρχήν προφύλαξη, ιδίως των νέων και μικρότερων κομμάτων, από τις ορέξεις των οικονομικά ισχυρών, καθώς τους εξασφαλίζει στοιχειωδώς τα προς το ζην. Αν χρειάζονται περισσότερα για την ανάπτυξη της δράσης και της επιρροής τους, μπορούν να απευθυνθούν απ' ευθείας στους πολίτες.
Το νεοφιλελεύθερο δόγμα δεν ενισχύει αυτή την αντίληψη. Οδηγεί σταδιακά στην κατάργηση της δημόσιας χρηματοδότησης και ωθεί στη διαπλοκή. Υπερβάλλουμε; Καθόλου. Δείτε τι θα μπορούσαν να νομοθετήσουν οι κυβερνώντες, αν ήθελαν να αποφύγουν την άμεση εξάρτηση από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.
Θα μπορούσαν να ιδρύσουν ένα δημόσιο ταμείο, στο οποίο όσοι έχοντες θέλουν να προσφέρουν «κάτι» παραπάνω από έναν οβολό, θα καταθέτουν το όποιο ποσό δηλώνοντας ταυτόχρονα την κομματική προτίμησή τους, χωρίς όμως να γίνεται αυτό γνωστό στο προτιμώμενο κόμμα. Από το ποσό αυτό ένα μέρος, ας πούμε το 50%, θα κατευθυνόταν μέσω του δημόσιου οργανισμού στο συγκεκριμένο κόμμα, ενώ το υπόλοιπο 50% θα κατανεμόταν στα λοιπά κόμματα ανάλογα με την εκλογική δύναμή τους. Έτσι, και την άμεση σύνδεση χρηματοδότη και χρηματοδοτούμενου θα αποφεύγαμε σε μεγάλο βαθμό, και η χρηματοδότηση των κομμάτων θα έπαιρνε πιο δημόσιο και πιο δίκαιο χαρακτήρα. Γιατί δεν το σκέφτονται; Διότι το μυαλό τους είναι αλλού...
Ολίγη... πολιτική οικονομία
Όπως και να 'χει, για τα κόμματα που θέλουν να έχουν σχέση εξάρτησης από τους εργαζόμενους και τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα κι όχι από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ένας ουσιαστικά δρόμος υπάρχει: η οργάνωση, η πολιτική θεμελίωση και η ανάπτυξη της στήριξής τους στα λίγα χρήματα που μπορούν να διαθέσουν οι πολλοί. Τα οποία γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο μπορούν να γίνουν όχι απλώς πολλά, αλλά και υπεραρκετά, όταν η σχέση ενός κόμματος με αυτά τα στρώματα είναι ειλικρινής και στενή, σχέση εμπιστοσύνης.
Η λεγόμενη «οικονομική» δουλειά των κομμάτων αυτού του τύπου ποτέ δεν αποσκοπούσε ούτε αφορούσε μόνο τη συγκέντρωση των αναγκαίων χρημάτων. Πολλαπλασίαζε, ταυτόχρονα, τις δυνατότητες που παρέχουν τα αποκτούμενα μ' αυτόν τον πολιτικό τρόπο χρήματα με έναν σημαντικό πολιτικό πολλαπλασιαστή, που διευρύνει σημαντικά και τις πολιτικές και τις οικονομικές δυνατότητες όποιου κόμματος της Αριστεράς απευθύνεται για οικονομική ενίσχυση στις λαϊκές τάξεις. Γιατί έτσι δημιουργεί άμεσους και στέρεους πολιτικούς δεσμούς μαζί τους. Αυτού του τύπου τους δεσμούς τα αστικά κόμματα επιχειρούν να τους στιγματίσουν και να τους ανακόψουν. Και το επιχειρούν και μ' αυτό το νομοσχέδιο.
*Από το άρθρο του Χαράλαμπου Γεωργούλα, 14.09.2014
