Όταν σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι τα γκολ τα βάζει ο «Θεός της Ελλάδος».
Όταν πάψουμε να συνδέουμε την καλή μπάλα με την «ελληνική ψυχή».
Όταν καταλάβουμε πως καμιά νίκη και καμιά πρόκριση δεν είναι «απ' τα κόκαλα βγαλμένη».
Ουδεμία σχέση έχουσα δε με περικεφαλαίες και με χλαμύδες.
Καθότι τι δουλειά έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο;
Όταν χαιρόμαστε ένα καλό αποτέλεσμα μόνο σαν τέτοιο που είναι.
Και δεν είναι καθόλου λίγο.
Τότε ναι, ίσως υπάρχει ελπίδα.
Δεν ξέρω αν η Ελλάδα έγινε, γίνεται, θα γίνει πύλη εισόδου της Κίνας προς την Ευρώπη.
Αυτό θα το δούμε.
Το βέβαιο είναι πως έχει γίνει πύλη εισόδου της ηρωίνης προς την Ευρώπη.
Κι αυτό δεν μπορεί να μας το αμφισβητήσει κανείς, με τίποτα.
Όσο για τις ποσότητες, τους χιλιάδες τόνους που διακινούνται από τ' άγια χώματά μας, τους ακούς και ζαλίζεσαι.
Για να κυριολεκτήσουμε, επί τω ακούσματι μαστουρώνεις.
Πάντως δεν μπορείς να πεις, έχουμε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.
Πολυδιάστατη, πολυμερή, και πληθωρική τη λες.
Από τη μια δίνουμε τα πάντα όλα στους Κινέζους κομμουνιστές.
Λιμάνια, τραίνα, αεροδρόμια, τα πάντα όλα, σου λέω.
Κι από την άλλη, χαρίζουμε ακτές και παραλίες στη βασιλική οικογένεια της Ολλανδίας.
Κάπου στο Πόρτο Χέλι, στην Ερμιόνη, κάπου εκεί.
Έτσι είμαστε εμείς, κιμπάρηδες άνθρωποι.
Και, προπαντός, ακομπλεξάριστοι.
Τι κομμουνιστές και τι βασιλιάδες, αυτά είναι μόνο ταμπέλες.
Που στηρίζονται σε ιδεοληψίες του παρελθόντος.
Εμείς εδώ, στον δρόμο για τη «Νέα Ελλάδα», δεν έχουμε τέτοια κολλήματα.
Εμείς εδώ, πάρε, κόσμε.
Τ' αφεντικό τρελάθηκε, δεν πουλάει, χαρίζει.
«Ποτέ δεν χτύπησα άνθρωπο στο ψαχνό», δήλωσε έμπλεος υπερηφανείας, στο «Βήμα», ο Ανδρέας Λοβέρδος.
Α μπα, υπουργέ μου; Και οι οροθετικές εκδιδόμενες γιατί πονάνε ακόμη;
Ακριβώς εκεί που λες, στο ψαχνό.
Πλακώνονται, λέει, Καραμανλικοί και Γιωργοπαπανδρεϊκοί, για το ποιος ευθύνεται περισσότερο για την κρίση.
Τον στίχο του ποιητή ότι «βλάπτουν και οι δύο την Συρίαν το ίδιο», δεν τον έχουν ακουστά;
Έτσι, για να ηρεμήσουν δηλαδή.
Εκεί δε που «κύκλοι» διευκρινίζουν ότι δεν ενδιαφέρει η Προεδρία τον Καραμανλή.
Σαφέστατα υπονοώντας πως είναι γι' άλλους ρόλους, πιο υπεύθυνους.
Ε, λοιπόν, εκεί δοκιμάζεται ακόμη και το χιούμορ σου.
Ο Σαμαράς δεν ξέρω αν διατηρεί το χιούμορ του εν προκειμένω.
Για τη «μικρή ΔΕΗ» ενίσταται η προοδευτική συνείδηση των Πασόκων.
Για τους «μεγάλους λογαριασμούς» της ΔΕΗ δεν είδα να ιδρώνει το αυτί τους.
Ούτε για το «μεγάλο χαράτσι» της ΔΕΗ.
Το οποίο εξάλλου αποτελεί έργο των χειρών του αρχηγού τους, μην ξεχνιόμαστε.
Πανηγυρίζουμε που φέτος θα δεχτούμε, λέει, τα εκατομμύρια ξένους τουρίστες.
Δεν άκουσα και πολλούς πάντως να συγκινούνται που, φέτος, τρεις στους τέσσερις Έλληνες δεν μπορούν να κάνουν διακοπές.
Από στοιχεία του ΙΝΚΑ τα σχετικά, όχι του κεφαλιού μας.
Και ο ένας στους τέσσερις, μη νομίζεις, μίζερες διακοπές, τσουρούτικες, καμιά βδομάδα και αν.
Μωρέ καλώς τα παιδιά τα δικά μας.
Για τους «58» λέω, που ξανασκάσανε μύτη.
Και οι οποίοι δηλώνουν απαρηγόρητοι με την όλη κυβερνητική εικόνα.
Όχι τίποτα άλλο, διευκρινίζουν, αλλά έτσι χάλια που τα πάνε οι Σαμαροβενιζέλοι, θά 'ρθει ο ΣΥΡΙΖΑ και θα τρέχουμε.
Θα το ξαναπώ, στην Ελλάδα έχουμε και την Κεντροαριστερά που μας αξίζει.
Οι δικαστές έκριναν αντισυνταγματικές τις περικοπές στις συντάξεις των δικαστών!
Οι δικαστές είχαν, προ καιρού, κρίνει αντισυνταγματικές τις περικοπές στους ένστολους.
Οι δικαστές έκριναν, μόλις πρόσφατα, πως καλώς απολύθηκαν οι καθαρίστριες.
Εμ κι αυτές οι χριστιανές δεν ακούνε.
Να φορέσουνε καμιά στολή, μπας και δούνε προκοπή.
Καμιά τήβεννο, έστω...
