Οι Θεσσαλονικείς Jane Doe ενέγραψαν μια πολύ καλή υποθήκη για το μέλλον ήδη με το ντεμπούτο τους του 2008 «Heaven For Dogs» και τράβηξαν για τα καλά την προσοχή μας με το εξαιρετικό περυσινό «The Enormous Head Of King Splendid». Μετά από λίγο περισσότερο από ένα χρόνο όμως ο τραγουδιστής και στιχουργός Moss Doe, οι κιθαρίστες Antonis Doe και Alkis Doe, ο μπασίστας Dionisis Doe και ο ντράμερ Stratos Doe επανέρχονται όχι με έναν αλλά με δύο (!) δίσκους, το «Revolution Diaries» που ήδη κυκλοφορεί σε CD και το «Recipes For Refugees» που θα ακολουθήσει μέσα στο καλοκαίρι μόνο σε ψηφιακή μορφή (αλλά με πρόβλεψη να διατίθεται δωρεάν σε όσους έχουν αγοράσει το «Revolution Diaries»). Παρ' όλη όμως την υπέρ-δραστηριότητα του κουιντέτου ο Moss Doe βρήκε τον χρόνο και την ενέργεια να εκδηλώσει και το συγγραφικό ταλέντο του εκδίδοντας – ως Πρόδρομος Doe – το πρώτο του βιβλίο «Μαύρο Χιόνι» (το οποίο μάλιστα ήταν υποψήφιο για το βραβείο νέου συγγραφέα λογοτεχνικού περιοδικού!) και δείχνοντας έτσι για άλλη μια φορά ότι τόσο ο ίδιος όσο και το συγκρότημα του είναι όντως διαφορετικά από τις περισσότερες άλλες ελληνικές μπάντες. Και μια ακόμα απόδειξη γι' αυτό ήταν η ειλικρινής συζήτηση που είχαμε μαζί του...
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Δύο albums και μάλιστα μόλις ένα χρόνο μετά το προηγούμενο, ασυνήθιστα παραγωγικοί για σημερινό συγκρότημα και μάλιστα ελληνικό. Σε τι οφείλεται αυτό;
Η αλήθεια είναι πως δεν θέλαμε να περιμένουμε άλλα πέντε χρόνια για τον επόμενο- δίσκο μας - όπως συνέβη μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου - οπότε περάσαμε ένα σχεδόν χρόνο στο στούντιο μας με τρεις και τέσσερις πρόβες την εβδομάδα και οι ιδέες απλά έρχονταν. Δεν είχαμε στο μυαλό μας τόσα τραγούδια, απλά έτσι συνέβη και δεν το αρνηθήκαμε.
Και γιατί δεν κυκλοφορήσατε απλά ένα διπλό δίσκο αλλά ο δεύτερος φετινός θα έρθει λίγο αργότερα και μόνο σε ψηφιακή μορφή; Οικονομικοί λόγοι; Και πόσο διαφορετικό θα είναι από το «Revolution Diaries»;
Το «Recipes For Refugees» είναι πολύ διαφορετικό από το «Revolution Diaries» και δεν θα ταίριαζαν καθόλου τα μουσικά «χνώτα» τους, ενώ σε αυτό που ήδη κυκλοφόρησε υπάρχει εξωστρέφεια, οργή και ένταση στον επόμενο κλεινόμαστε στον εαυτό μας, τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά. Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος αλλά νομίζω ότι ηχητικά θα ήταν αταίριαστες κάτω από τον ίδιο τίτλο.
Ο ήχος αυτή την φορά όντως πλησιάζει πολύ εκείνον των συναυλιών σας, κατά πόσον οφείλεται αυτό στον Νίκο Λογιωτατίδη και πόσο συνεισέφερε γενικά στο τελικό αποτέλεσμα;
Ο Νίκος έχει ένα ένοχο παρελθόν με τους 2 By Bukowski και ξέρει να διαχειρίζεται την ένταση. Ήταν απόφαση του συγκροτήματος να κινηθεί και στον δίσκο προς τη συναυλιακή του ταυτότητα με περισσότερο νεύρο, περισσότερο «γκάζι». Ο Νίκος ταίριαξε ιδανικά σαν τελευταίο κομμάτι του παζλ που το ανακαλύπτεις ξαφνικά κάτω από το χαλί, μέχρι τότε δεν βλέπαμε την εικόνα που θέλαμε.
Από την δική σας πλευρά υπήρξαν διαφορές ως προς την προσέγγιση (συνθετική, ενορχηστρωτική και εκτελεστική) του υλικού σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο;
«Διαφορετικό», αυτή είναι η λέξη κλειδί...Θέλαμε να αφήσουμε πίσω και το «Heaven For Dogs» που ήταν πιο σκοτεινό και ακατέργαστο και το «The Enormous Head Of King Splendid» που ήταν πιο λυρικό και πολυσυλλεκτικό. Δέσαμε τα κομμάτια επαναλαμβάνοντας τα στις πρόβες ξανά και ξανά (μέχρι που τα...σιχαθήκαμε!) και φροντίσαμε να κρατηθούν στη λογική του κιθάρες – μπάσο - τύμπανα.
«Ημερολόγια Επανάστασης»...Πρέπει να εκλάβουμε τον τίτλο με την κυριολεκτική έννοια του ή μεταφορικά, αναφέρεται δηλαδή σε μία πιο προσωπική και «εσωτερική» διάσταση της επανάστασης;
Οι αποτελεσματικές επαναστάσεις ξεκινούν από μέσα μας, επανάσταση χωρίς αυτοκριτική καταλήγει σε καινούργιες δικτατορίες ή λουτρά αίματος. Τα «Ημερολόγια..» αναφέρονται στη δική μου προσπάθεια να αποτινάξω από πάνω μου πράγματα όπως η οργή και το μίσος, η θλίψη και η παραίτηση. Είναι ένας δίσκος που υψώνει τη φωνή του γυρεύοντας άλλες φωνές για να ενωθεί μαζί τους.
Όπως και αν έχει, ενάντια σε τι ακριβώς επαναστατείτε και γιατί;
Σε όλα τα παραπάνω και στο φόβο ότι δεν είμαστε αντάξιοι της ελευθερίας και καλά κάνουν κάποιοι και μας τη στερούνε.
Θα μπορούσε το album αυτό να θεωρηθεί το σχόλιο αλλά και η αντίδραση σας – μέσα από τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεστε δημιουργικά – στην υπερτετραετή κρίση που μαστίζει την χώρα μας και σε αυτούς, Έλληνες και μη, οι οποίοι την προκάλεσαν;
Είναι μουσική που γεννήθηκε αυτή την εποχή οπότε αναπόφευκτα έχει ρίζες και σε αυτήν. Όμως το αίτημα για «επανάσταση» δεν είναι σημερινό, δεν είναι μόνο ελληνικό. Το «Revolution Diaries» θέλουμε να είναι σημείωση και υπενθύμιση πως πρέπει να παλεύεις για την ελευθερία και την επιβίωση των άλλων ακόμα και αν είσαι ευτυχισμένος και χιλιόμετρα μακριά από τα πραγματικά προβλήματα. Η μεγαλύτερη μου θλίψη - και νομοτελειακό αξίωμα της ανθρώπινης φύσης - είναι πως όταν όλα αυτά θα έχουν περάσει θα προσπαθήσουμε απλά να ξεχάσουμε χωρίς να έχουμε διδαχτεί τίποτα.
Από με την προσωπική σας εμπειρία η Θεσσαλονίκη βιώνει την κρίση το ίδιο, περισσότερο ή λιγότερο δεινά από την Αθήνα;
Όλοι κινούμαστε σε βαλτώδη νερά. Στη Θεσσαλονίκη ίσως δεν έχει ξεχυθεί στους δρόμους τόσο πολύ η αδιαφορία και το μίσος και το «να επιβιώσω εγώ και να ψοφήσει ο διπλανός».
Ο τίτλος του επερχόμενου album («Συνταγές Για Φυγάδες») με προκαλεί να σας ρωτήσω αν πιστεύετε ότι μέσα σε τόσο άσχημες συνθήκες υπάρχει αλληλεγγύη σήμερα στην Ελλάδα, γενικά μέσα στην κοινωνία και ειδικότερα εντός της μουσικής σκηνής.
Αλληλεγγύη υπάρχει, αν δεν υπήρχε θα είχα φτιάξει μια θηλιά και θα είχα κρεμαστεί από το ψηλότερο κλιματιστικό! Ακόμα και αν το κλίμα που φτιάχνεται στην τηλεόραση ή το Internet δείχνει έναν τόπο που φλέγεται από το θυμό και την πόλωση συναναστρέφομαι με ανθρώπους που λειτουργούν συλλογικά για να βοηθήσουν και να βοηθηθούν. Στη μουσική, τουλάχιστον στο δικό μας μικρόκοσμο, είναι πολλά περισσότερα αυτά που μας ενώνουν από αυτά που μας χωρίζουν, αν και υπάρχουν και τούτα.
Ικανοποιημένοι από τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών, τόσο των δημοτικών όσον αφορά στον τόπο όπου ζείτε όσο και των ευρωεκλογών σχετικά με την χώρα μας;
Για τη Θεσσαλονίκη θεωρώ καλή περίπτωση τον Μπουτάρη. Έχουμε ηρεμήσει κάπως από όλο αυτό τον χριστιανοδεξιό συρφετό που με το ένα χέρι έκανε το σταυρό του, το άλλο το άπλωνε πάνω στη δημόσια περιουσία (όχι μόνο κλέβοντας χρήματα...) και με το στόμα του καλλιεργούσε τη συντήρηση και την κουλτούρα του πατρίς – θρησκεία - οικογένεια. Για τις ευρωεκλογές…ξέρω ‘γω, έχουμε τον Ζαγοράκη υπεύθυνο πολιτισμού και παιδείας στην ευρωβουλή, πόσο χειρότερα πια να πάει;
Πιστεύετε ότι τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών ή κάτι άλλο, οτιδήποτε άλλο, αρχίζουν να δείχνουν μια διέξοδο από την κρίση; Είστε αισιόδοξοι ότι μια τέτοια διέξοδος υπάρχει και θα την δούμε στο άμεσο μέλλον;
Δεν πιστεύω σε θαύματα. Οι τύχες των κρατών είναι τόσο άμεσα συνδεδεμένες με τη μοίρα οικονομικών (και μόνον) επιλογών που γίνονται από χώρες - εταιρείες (ή απλά εταιρείες) ώστε οι εκλογές δεν αφήνουν περιθώρια για αισιοδοξίες. Θέλει λίγη ωριμότητα, λίγο καθαρό μυαλό (που έχει χαθεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας) και διαφορετική προσέγγιση της πραγματικότητας από τον πολιτικό κόσμο.
Σου προέκυψε έτσι ξαφνικά η συγγραφή ή έγραφες από καιρό και απλά τώρα κυκλοφόρησε το πρώτο σου βιβλίο; Ποια ήταν η έμπνευση για το «Μαύρο Χιόνι» και ποιο θα έλεγες ότι είναι το θέμα του;
Διαβάζω πολύ, γράφω τους στίχους του συγκροτήματος και απλά προέκυψε το βιβλίο. Το «Μαύρο Χιόνι», μέσω μιας ελαφρώς σουρεαλιστικής ιστορίας, πραγματεύεται πράγματα όπως η ελευθερία, ο φόβος και η δικαιοσύνη. Είναι η ιστορία ενός απλού ανθρώπου και η προσπάθεια του να γίνει κάτι περισσότερο από απλός άνθρωπος...
Σε εξέπληξε το γεγονός ότι προτάθηκες για το Βραβείο Νέου Λογοτέχνη του περιοδικού Κλεψύδρα, πώς αισθάνεσαι για αυτό και τι σημαίνει για εσένα;
Εντάξει, επειδή το βιβλίο κυκλοφόρησε από έναν μικρό εκδοτικό οίκο και μάλιστα της Θεσσαλονίκης σίγουρα ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Είναι ωραίο ότι κάποιοι άνθρωποι ασχολούνται με τέτοια πράγματα και προσέχουν τι γίνεται στο κόσμο της λογοτεχνίας. Το «θα το σηκώσουμε, δεν θα το σηκώσουμε», ήταν μια όμορφη εμπειρία...
Αλήθεια τέτοιοι χαλεποί καιροί είναι κατάλληλοι για να κάνει κανείς μουσική ή να γράφει βιβλία;
Οι καιροί οι στρωμένοι αγκάθια είναι κατάλληλοι για δημιουργία. Οι εποχές που οι μάσκες πέφτουν και οι κοινωνίες φαίνονται όπως είναι, αφτιασίδωτες, και γυμνές, είναι εκείνες που εκλιπαρούν τους ανθρώπους να τις ιστορήσουν.
Και τα προσεχή σχέδια σας, πριν και μετά την κυκλοφορία του «Recipes For Refugees»;
Όλα θα γίνουν μετά την κυκλοφορία του «Recipes For Refugees», λίγη ξεκούραση (έχουμε και δύο φοιτητές που έχουν τις εξεταστικές τους!) και μετά «στον δρόμο» και ίσως ένας ακόμα δίσκος. Ίσως…
Και όταν η ανάπαυση δεν συνεπάγεται και δημιουργική επανάπαυση ή, ακόμα χειρότερα, ραθυμία δεν μπορεί παρά να εγκυμονεί μιαν ακόμα καλύτερη συνέχεια...
