ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΤΕΡΖΗΣ
Την Ηρώ Σιαφλιάκη την γνωρίζουμε χρόνια, καθώς έχει μια αξιοσημείωτη διαδρομή στο ντοκιμαντέρ, ανάμεσα σε Αθήνα και Παρίσι, είτε συνυπογράφοντας ταινίες με τον σύντροφό της Τίμωνα Κουλμάση (η τελευταία τους δουλειά, το 2009, ήταν ένα εξαιρετικό πορτρέτο του Νίκου Παπατάκη) είτε βάζοντας τη δική της υπογραφή στα θέματα που την ενδιαφέρουν, όπως τώρα, που έφερε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την ταινία «Genevieve Clancy, Στιγμές της ζωής», πορτρέτο της Γαλλίδας ποιήτριας και φιλοσόφου Ζενεβιέβ Κλανσί: «Η Κλανσί δεν ξεχώριζε το προσωπικό από το δημόσιο, διατηρούσε σε όλη της τη ζωή συνέπεια μεταξύ έργου και δράσης», μας είπε η Ηρώ Σιαφλιάκη. Και το κύριο ερώτημα φυσικά είναι, πώς το έργο της Γαλλίδας φιλοσόφου, που έφυγε από τη ζωή το 2005, μπορεί να εμπνεύσει δράσεις σήμερα, στον καιρό της κρίσης: «Πρέπει να προτείνουμε μια άλλη ανάγνωση της Ιστορίας, να διαρρήξουμε τον χαρακτήρα της κρίσης ως παντοδύναμης και αμετακίνητης, να κάνουμε μια διαφορετική πρόταση γι' αυτά που τώρα αποσιωπούνται», απάντησε η Ηρώ Σιαφλάκη. Και για τον ρόλο των διανοούμενων σήμερα, στον καιρό της κρίσης, η σκηνοθέτιδα επισήμανε ότι, σε αντίθεση με τη γενιά του Μάη του '68, όταν η διανόηση έπαιρνε ενεργά θέση, σήμερα «δεν είναι τόσο φανερή η θέση της». «Έχουμε την ανάγκη της διανόησης, όχι για να δώσει λύσεις, αλλά για να εκφράσει την αλλαγή, τη ρήξη που πρέπει να γίνει».
«Τα όνειρα της δημοκρατίας» του Ιρανού Μορτέζα Τζαφάρι είναι ένα ντοκιμαντέρ για επτά Ιρανούς μετανάστες που αναζητούν μια διαφορετική ζωή στην Ευρώπη, με πρώτο σταθμό την Ελλάδα και συγκεκριμένα τη Θεσσαλονίκη, συνειδητοποιώντας όμως ότι η δημοκρατία που φαντάζονταν προτού ξεκινήσουν το ταξίδι είναι πολύ διαφορετική... Ο σκηνοθέτης είχε ως αφετηρία τη δική του προσωπική εμπειρία, αφού και ο ίδιος έφυγε από το Ιράν με πρώτο σταθμό την Ελλάδα. «Δεν ήρθα εδώ για να κάνω σινεμά, αλλά για να γλιτώσω τη ζωή μου». Οι ήρωές του είχαν το ίδιο κίνητρο, την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, αλλά φυλακίστηκαν και εγκλωβίστηκαν στη χώρα μας. Σήμερα, ωστόσο, ζουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης και χάρη στο ντοκιμαντέρ έχουν αναγνωριστεί ως πρόσφυγες.
