"Ήταν άνοιξη του 2000 όταν πρωτοπήγαμε για γυρίσματα στο σπίτι της οδού Άγρας 20. Οι κληρονόμοι θα προχωρούσαν σε κάποιες εργασίες ανακαίνισης και θέλαμε να προλάβουμε να αποτυπώσουμε τον χώρο όπως ήταν όταν ζούσε ο Σεφέρης.
Τότε, ξεχασμένα στα ράφια κάποιας βιβλιοθήκης, ανακαλύψαμε τα 'Τετράδια '72', το περιοδικό που έβγαζαν παράνομα οι πολιτικοί κρατούμενοι των φυλακών Κορυδαλλού την περίοδο της χούντας. Ήταν το τεύχος το αφιερωμένο στον ποιητή που κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά τον θάνατό του, και που με χίλια βάσανα κατάφερε ο Νίκος Γιανναδάκης -κρατούμενος κι αυτός- να βγάλει από τις φυλακές, ώστε να φτάσει στα χέρια της Μαρώς Σεφέρη. Έτσι, 30 χρόνια μετά, έφτασε και στα δικά μας χέρια και θα γινόταν το ένα κλειδί που θα άνοιγε την ταινία. Το άλλο κλειδί προέκυψε αναζητώντας τους συντάκτες του εντύπου, που τότε είχαν υπογράψει -για ευνόητους λόγους- μόνο με τα αρχικά τους και από τους οποίους μάθαμε πως υπήρχαν και φωτογραφίες τους της εποχής, μέσα στα κελιά, αλλά δεν ήξεραν αν σώζονταν. Τις φωτογραφίες είχε τραβήξει κρυφά με μια μικρή μηχανούλα ο Χρήστος Ρεκλείτης -επίσης κρατούμενος- και είχαν βγει στο εξωτερικό για να χρησιμοποιηθούν στην καμπάνια κατά της χούντας. Αποδέκτης ήταν ο Νίκος Μπανιάς, χάρη στην προνοητικότητα του οποίου σώθηκαν τα αρνητικά και έφτασαν ως τις μέρες μας.
Η προσπάθεια λοιπόν κάποιων ανθρώπων, σε οριακές στιγμές της ζωής τους, να αναζητήσουν αλλά και να χρησιμοποιήσουν ως όπλο την ποίηση, θα όριζε και για μένα τη ματιά προσέγγισης της ταινίας. Και νομίζω πως αυτή η ματιά κάνει και σήμερα επίκαιρη την ταινία και προπαντός την ποίηση αναγκαία".
