Αν όντως επήλθε συμφωνία ανάμεσα στην τρόικα και την κυβέρνηση να περιοριστεί η Ενιαία Τιμή Βιβλίου μόνο στα λογοτεχνικά και να ισχύει μόνο για την πρώτη τους έκδοση, τότε αποχαιρέτα την Ενιαία Τιμή...
Είναι όντως ένας εύσχημος τρόπος από πλευράς κυβέρνησης να καταργήσει τον νόμο με τον οποίο το βιβλίο προστατεύεται ως πολιτιστικό αγαθό από τις ανταγωνιστικές διαθέσεις της αγοράς. Και κατ' αυτόν τον τρόπο το βιβλίο εξισώνεται με οποιοδήποτε άλλο καταναλωτικό προϊόν, ο εκδότης περιορίζει τον κύκλο εργασιών του σε περιβάλλοντα ικανά να τον συντηρήσουν ιδιαίτερα στη σημερινή οικονομική πραγματικότητα, και το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς αδυνατεί να ανταγωνιστεί τις μεγάλες αλυσίδες βιβλιοπωλείων και άλλους εύρωστους χώρους πώλησης.
Όσο για τον ίδιο τον συγγραφέα, αφήνεται εντελώς ανίσχυρος να δημιουργεί σε ένα περιβάλλον εχθρικό προς κάθε πνευματική δημιουργία, αβέβαιος αν το έργο του θα βρει οδό πρόσβασης προς τον αποδέκτη του, σε μια συνθήκη που τον προσανατολίζει, αν δεν του επιβάλλει, να ακολουθεί τις συνταγές του εύπεπτου αναγνώσματος. Υπ' αυτή τη συνθήκη ανενόχλητα, πλέον, τα συμφέροντα που επέβαλαν την κατάργηση της Ενιαίας Τιμής αναμένεται να ενισχυθούν σε μια άναρχα διαμορφωμένη αγορά στην οποία υπερισχύει η οικονομίστικη αντίληψη και όχι η ελεύθερη διακίνηση ιδεών.
Η ηγεμονία του ευπώλητου, του εύπεπτου, του αναγνώσματος που νανουρίζει αντί να αφυπνίζει είναι προ των πυλών, για να μην πούμε ότι έχει περάσει ήδη το κατώφλι μας.
Η αρχική πρόταση της κυβέρνησης που αφορούσε την κατάργηση της Ενιαίας Τιμής στα σχολικά και ξενόγλωσσα βιβλία δεν έγινε δεκτή από τους εκπροσώπους της τρόικας. Ο υπουργός Πολιτισμού, παρ' ότι διαλαλούσε την αντίθεσή του, ως φαίνεται δεν θέλησε να συγκρουστεί με τον ομόλογό του της Ανάπτυξης και διά της σιωπής του άφησε έρμαιο το βιβλίο στην τύχη του.
Ο κόσμος του βιβλίου δεν εισακούστηκε. Το χειρότερο σενάριο φαίνεται πως επιβεβαιώνεται. Αρκεί η φωτιά της ελεύθερης αγοράς για να κάνει στάχτη όσα ο νους και η ψυχή του ανθρώπου έχει κατακτήσει. Ευλόγως η Ένωση Ελληνικού Βιβλίου χαρακτηρίζει "λύση εμπαιγμού" τη συγκεκριμένη πρόταση και αναρωτιέται: "Η κυβέρνηση καταλαβαίνει τι κάνει; Χτυπάει τον πολιτισμό, τη γνώση, τον πλουραλισμό, τη δημοκρατία". Μήπως εν τέλει αυτό είναι το ζητούμενο; Η ίδια η δημοκρατία;
Πόλυ Κρημνιώτη
