Στοχαστής της 7ης τέχνης, ανατρεπτικός και πολιτικοποιημένος, ο Αλέν Ρενέ πέθανε το βράδυ του Σαββάτου στο Παρίσι στα 91 του χρόνια, λίγες εβδομάδες μετά τη βράβευση του κύκνειου άσματός του "Να αγαπάς, να πίνεις και να τραγουδάς" στο 64ο Φεστιβάλ Βερολίνου με την Αργυρή Άρκτο αλλά και το βραβείο Άλφρεντ Μπάουερ της Παγκόσμιας Ένωσης Κινηματογράφου. Φόρος τιμής αυτά τα βραβεία σε έναν από τους τελευταίους σπουδαίους του σινεμά, που με την τέχνη του έδωσε μια άλλη οπτική σκέψης πάνω στην αντίληψη για το σινεμά.
Ο δημιουργός ταινιών όπως οι "Χιροσίμα, αγάπη μου" (1959), "Πέρυσι στο Μάριενμπαντ" (1961), "Μuriel", "Ο Πόλεμος τελείωσε" (1966) και "Providence" (1977), κατέθεσε το δικό του σχόλιο πάνω σε μεγάλα ζητήματα που ανέδειξε η εποχή του.
Ο φασισμός, η ατομική βόμβα, η γαλλική αποικιοκρατία, ο φρανκισμός στην Ισπανία, οι επιστημονικές αναζητήσεις, ζητήματα μνήμης, αποτυπώθηκαν από τον φακό του με τον πιο εύγλωττο τρόπο αναδεικνύοντάς τον σε δεξιοτέχνη, δημιουργό που συνδύασε με τον αρτιότερο τρόπο τον στοχασμό με τη λαϊκή απήχηση του σινεμά.
Δημιουργικός έως το τέλος, πότισε με τη διεισδυτική ματιά και το ανήσυχο πνεύμα του τη μεγάλη οθόνη δίνοντας ταινίες όπως οι: "Σταβίσκι" (1974), "Προβιντάνς" (1977), ο "Θείος μου από την Αμερική" (1980), "Μελό" (1986), το δίπτυχο "Smoking" και "Non Smoking" (1993), "Αγριόχορτα" (2009), "Ακόμα δεν έχετε δει τίποτα" (2012), αλλά και τα ντοκιμαντέρ "Νύχτα και καταχνιά", εμβληματικό για τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, και "Βαν Γκογκ".
Ο Αλέν Ρενέ γεννήθηκε το 1922, συνδέθηκε με τη γαλλική Νουβέλ Βάγκ, ωστόσο δεν ταυτίστηκε μαζί της, παραμένοντας περισσότερο προσανατολισμένος στην αριστερή διανόηση της εποχής του και επιμένοντας στην πολιτική ματιά πάνω στην τέχνη του. Το χιούμορ, το διαρκώς διερευνών και ανήσυχο πνεύμα του τον κατέταξαν στους μεγάλους της τέχνης -και όχι μόνο της τέχνης του. Πέθανε πλήρης ημερών και πλήρης έργου πολλών διακρίσεων και μεγάλων διερευνήσεων. Η λεπτότητα και η ηθική, ο στοχασμός και η μεγάλη τέχνη συμπύκνωσαν τους καρπούς τους πάνω στην ντελικάτη φιγούρα του. Με το θάνατό του περιορίζεται ολοένα και περισσότερο ο κύκλος των σπουδαίων δημιουργών.
