"Τρικυμία στον βάλτο" θα μπορούσε να είναι ο τίτλος των πρόσφατων εξελίξεων στον χώρο του κινηματογράφου, μετά την συνέντευξη που έδωσε την περασμένη Παρασκευή στην Ευάννα Βενάρδου, στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", ο σκηνοθέτης και εκδότης Γιάννης Σολδάτος. Εκεί, εκτός των άλλων, ανακοίνωσε ο ίδιος πως έχει αναλάβει χρέη άτυπου και άμισθου συμβούλου του υφυπουργού Κώστα Τζαβάρα για θέματα κινηματογράφου, και προανήγγειλε σαρωτικές αλλαγές σε θεσμικό επίπεδο. Χρησιμοποίησε μάλιστα και "νοσοκομειακές" παρομοιώσεις για την κατάσταση του κινηματογράφου μας, που παραπέμπουν σε αλήστου μνήμης εποχές: «Ο νόμος Γερουλάνου είναι ανελαστικός για αλλαγές. Σας θυμίζω πως η Ελλάδα εν τω μεταξύ χρεωκόπησε. Αν, λοιπόν, το πόδι έχει γάγγραινα, το κόβεις».
Πού ακριβώς, αλήθεια, βρίσκεται η γάγγραινα στον κινηματογραφικό χώρο; Γιατί όλοι γνωρίζουν πως τα τελευταία τρία χρόνια η ελληνική πολιτεία δεν εφαρμόζει ούτε καν τα όσα προβλέπει η νομοθεσία για τις επιστροφές φόρου και την οικονομική ενίσχυση του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, με αποτέλεσμα αυτό να έχει μεταβληθεί σε ημιθανή οργανισμό. Εάν, λοιπόν, η κυβέρνηση του Α. Σαμαρά, ο οποίος εξάρει τον ελληνικό πολιτισμό μονάχα όταν βρίσκεται στην Κίνα, αναζητεί έναν νεκροθάφτη για να ρίξει έναν ζωντανό - νεκρό στον ήδη ανοιχτό λάκκο, το σενάριο του έργου είναι πολύ προχειρογραμμένο και δεν αντέχει σε καμιά κριτική. Οπουδήποτε στην Ευρώπη η κινηματογραφική πολιτική υλοποιείται μέσα από κρατικούς ή ενισχυόμενους από το κράτος οργανισμούς, πουθενά δεν αφήνονται "αυτορυθμιζόμενες" οι δυνάμεις της αγοράς. Άλλωστε αυτό ακριβώς το νόημα έχει ο μεγάλος αγώνας των κινηματογραφιστών για την "πολιτιστική εξαίρεση" που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη στην Ευρώπη.
Οι Έλληνες κινηματογραφιστές και δημιουργοί, που υπηρετούν το σινεμά αξιώσεων και όχι του εύκολου ή βεβιασμένου γέλιου ή των τηλεοπτικών σταρ, απέδειξαν τα τελευταία χρόνια ότι με ελάχιστη ενίσχυση μπορούν να κάνουν θαύματα και να διακριθούν σε όλο τον κόσμο. Μια ολοκληρωμένη, εθνική αναπτυξιακή πολιτική για τον κινηματογράφο (που ποτέ δεν υπήρξε στη χώρα μας) θα μπορούσε όχι μόνο να δημιουργήσει θέσεις εργασίας αλλά και να προσφέρει κύρος στην καταρρακωμένη εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας, με τον εντελώς άγνωστο στο εξωτερικό (και υποτιμημένο) σύγχρονο πολιτισμό. Εάν νομίζουν οι υπουργοί του κ. Σαμαρά και οι συμβουλάτορές τους ότι με πληρωμένες διαφημιστικές καμπάνιες μπορούν να "μακιγιάρουν" το πρόσωπο μιας χώρας, αντί να αφήσουν τον πολιτισμό της να μιλήσει και να αφήσει το στίγμα του, είναι βαθιά γελασμένοι. Βέβαια, μετά τον θόρυβο που προκάλεσε η συνέντευξη Σολδάτου, είχαμε μια αναδίπλωση, ωστόσο μένει να δούμε τι μορφή και τι περιεχόμενο θα έχει ο "διάλογος - εξπρές" για τον ελληνικό κινηματογράφο "που πρέπει να ολοκληρωθεί μέσα σε δέκα ημέρες, ώστε αρχές Ιουνίου να συσταθεί επιτροπή για την επεξεργασία του νέου νόμου και τον Αύγουστο να έχει περάσει από τη Βουλή".
Κ.Τ.
