Ο Τζέφρι Έπστιν δεν υπήρξε ποτέ επενδυτής, ούτε καν εξέχον μέλος της μπουρζουαζίας· απλώς αγόρασε τα εξωτερικά γνωρίσματα μιας καταρτισμένης ελίτ. Το αποτέλεσμα αυτής της ιδιότυπης πλαστοπροσωπίας ήταν άνθρωποι επιρροής να επιδιώκουν επίμονα τη συναναστροφή μαζί του σαγηνευμένοι από την έπαυλή του και το ιδιωτικό του νησί, παραβλέποντας την καταδίκη του για σωματεμπορία.
Πολλοί επώνυμοι της βιομηχανίας του θεάματος, όπως ο Κέβιν Σπέισι ή ο Μπρετ Ράτνερ (σκηνοθέτης του «Μελάνια»), πιθανότατα δεν υπήρξαν συνεργοί σε καμία εγκληματική δραστηριότητα εκμετάλλευσης. Από την άλλη, είναι προφανές ότι ο περίφημα αντικοινωνικός Γούντι Άλεν θα μπορούσε να ήταν πιο επιλεκτικός στις συναναστροφές του. Επίσης, ο Νόαμ Τσόμσκι δήλωσε ότι τον εντυπωσίαζε η ευφυΐα του Έπστιν και η ποιότητα των συζητήσεών τους. Με μια σύντομη περιήγηση σε e-mail που δόθηκαν στη δημοσιότητα προκύπτει ότι μετά βίας μπορούσε να συντάξει μια σωστή πρόταση, ενώ έκανε κραυγαλέα ορθογραφικά λάθη. Τα σχόλια του Έπστιν ήταν γεμάτα υπονοούμενα για σεξουαλικές πράξεις, χωρίς να κάνει ποτέ αναφορές σε πολιτισμικά ζητήματα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον ενός ατόμου υψηλής διανόησης. Πώς είναι δυνατόν καλλιτέχνες και διανοητές να υπέκυψαν στη γλοιώδη σαγήνη του;
Τα πεπραγμένα μιας ερμητικά κλειστής ελίτ
Η καθηγήτρια του Χάρβαρντ Ελάιζα Νιου σε ένα e-mail της το 2018, ανάμεσα στις ευχαριστίες της για τις εξυπηρετήσεις προς τον σύζυγό της Λάρι Σάμερς (πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ), αναφέρει: «Αγαπητέ Τζέφρι. Θα διαβάσω ξανά τη “Λολίτα”. Θα σου πρότεινα να διαβάσεις και το “Η Αν-τόνια μου” της Γουίλα Κάθερ που αφηγείται τη ζωή ενός άνδρα που τον καθορίζει ανεξίτηλα ένα νεαρό κορίτσι». Η «Λολίτα», την οποία ο Έπστιν χρησιμοποιούσε ως εγχειρίδιο αποπλάνησης, αφηγείται την ιστορία ενός κοινωνιοπαθούς που παθαίνει ερωτική εμμονή με ένα δωδεκάχρονο κορίτσι. Η κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος έγινε το 1963 από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ.
Το 1999 ο μυθικών διαστάσεων σκηνοθέτης παρέδωσε άλλη μια κινηματογραφική απόπειρα εξερεύνησης της σεξουαλικής εμμονής μέσω της πολύκροτης ταινίας «Μάτια ερμητικά κλειστά». Το ψυχαναλυτικό δράμα περιέγραφε την περιήγηση ενός μεγαλογιατρού στα άδυτα μιας τελετουργικής σεξουαλικής σέκτας που διοργάνωνε όργια με τη συμμετοχή ισχυρών ανδρών. Πρόσφατα η ταινία έχει αποκτήσει νέα ζωή λόγω των συνωμοσιών που έχουν αναδυθεί. Η επικρατέστερη είναι αυτή που θέλει την ταινία του Κιούμπρικ να είχε αρχικά μια εντελώς διαφορετική δομή και έκβαση, με το μοντάζ να έχει αλλάξει μεταθανάτια παρά τις αρχικές του προθέσεις. Είναι γεγονός ότι ο Κιούμπρικ έδειξε μια πρώιμη εκδοχή της ταινίας σε εκλεκτούς του στούντιο και μια εβδομάδα μετά βρέθηκε μυστηριωδώς νεκρός.
Σύμφωνα με την ταινία, ένας συζυγικός καβγάς θα πυροδοτήσει ψυχαναλυτικά μια επείγουσα αναζήτηση της ηδονής του ήρωα, ο οποίος θα γίνει αυτόπτης μάρτυρας της δράσης μιας σέκτας παιδόφιλων που βρίσκεται πίσω από το όργιο που βλέπουμε στην ταινία. Στο κυνικό φινάλε (που δεν βλέπουμε ποτέ), το ζευγάρι που υποδύθηκαν ο Τομ Κρουζ και η Νικόλ Κίντμαν θα συμφωνήσει να παραδώσει την ανήλικη κόρη του στο δίκτυο των παιδεραστών στο κατάστημα παιχνιδιών με αντάλλαγμα τη ζωή τους. Με άλλα λόγια, η συνωμοσία θέλει τον Κιούμπρικ να εκπέμπει σήμα προειδοποίησης για ανάλογα κυκλώματα υπεράνω νόμου, κάτι που το συνένοχο Χόλιγουντ δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτρέψει.
Πέραν της συνωμοσιολογίας, ο Έπστιν ήθελε διακαώς να σαγηνεύει άτομα της βιομηχανίας του θεάματος. Εντόπιζε τις αδυναμίες ισχυρών εκπροσώπων του δελεάζοντάς τους με διαστροφικές βόλτες σε κήπους των απολαύσεων, με την εκμετάλλευση γυναικών να λειτουργεί συμπληρωματικά στις φιλοδοξίες του, καθιστώντας σαφές τι επιδιώκουν ουσιαστικά οι πλούσιοι και ισχυροί σαν αυτόν: την κυριαρχία και την επιβολή. Και αυτή είναι η έσχατη απόδειξη τόσο της ευφυΐας όσο και της βαθιάς ανοησίας αυτής της ερμητικά κλειστής ελίτ.
