Ειρήνη Δερμιτζάκη στην ΑΥΓΗ / Η ευαλωτότητα της παιδικής ηλικίας

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3’

08.12.25 22:50

Αλεξάνδρα Χριστακάκη

Η σκηνοθέτρια της θεατρικής παράστασης Ruby Moon, Ειρήνη Δερμιτζάκη, μιλά για την παράσταση στο θέατρο «Αγγέλων Βήμα»

Αντάμωσα την Ειρήνη Δερμιτζάκη την Κυριακή το βράδυ στο φουαγιέ του θεάτρου «Αγγέλων Βήμα» στην Ομόνοια, μετά την παράσταση, όπου ήταν παρούσα και η πρέσβυς της Αυστραλίας στην Ελλάδα, καθώς ο συγγραφέας του έργου, Mat Cameron, είναι Αυστραλός. Ένα έργο που μας αφορά όλους, καθώς πραγματεύεται το θέμα της ευαλωτότητας της παιδικής ηλικίας και της ευθύνης όλων ημών και υμών για να μην μετατραπεί σε τραύμα ή σε απώλεια. Πόσα παιδιά δεν εξαφανίζονται και αποτελούν είδηση στα δελτία. Γιατί άραγε φεύγει ή εξαφανίζεται ένα παιδί είτε ζει σε εμπόλεμη ζώνη είτε σε ήρεμη και «κανονική» ζωή; Γιατί οι ενήλικες συνθλίβουν την παιδική ηλικία και την παιδική αθωότητα; Γιατί πολλοί επιλέγουν την σιωπή μπροστά στην εξαφάνιση ενός παιδιού. Ποια ενοχή τούς κυριεύει; Το κείμενο αυτό αποτελεί σχολική ύλη στην Αυστραλία, εδώ στην Ελλάδα πολλοί φοβούνται ακόμη και να αγγίξουν το θέμα. Γιατί; Η σκηνοθέτης απαντά στις ερωτήσεις μας.

Γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο έργο;

Όταν η καλλιτεχνική διευθύντρια του θεάτρου Αγγέλων Βήμα μού μίλησε για το φετινό αφιέρωμα στο Αυστραλιανό Θέατρο, μου έδωσε να διαβάσω τα επιλεγμένα έργα κι αμέσως ξεχώρισα το Ruby Moon. Είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα πιο καλογραμμένα έργα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια και με κέρδισε το παιχνίδι που κάνει ο συγγραφέας με τις εναλλαγές χαρακτήρων. Δυο ηθοποιοί ερμηνεύουν τέσσερις ρόλους ο καθένας, κι αυτή η επιλογή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πλοκή της ιστορίας.

Το έργο του Mat Cameron μας έρχεται από την Αυστραλία. Ποιο είναι το θέμα του και κατά πόσο αφορά το ελληνικό κοινό;

Ένα κοριτσάκι φεύγει για να πάει στη γιαγιά του που μένει δυο τετράγωνα πιο κάτω, αλλά δεν επιστρέφει ποτέ. Ζει; Την απήγαγαν; Ποιος μπορεί να την πήρε; Τι ξέρουν και τι είδαν οι γείτονες, και κατά πόσο είναι διατεθειμένοι να πουν την αλήθεια; Το έργο έρχεται από τη μακρινή Αυστραλία αλλά οι εξαφανίσεις παιδιών είναι ένα οικουμενικό και διαχρονικό θέμα. Στις μέρες μας χάνονται ένα σωρό προσφυγόπουλα. Και μόνο που λέω τη λέξη «σωρό» νιώθω άσχημα που «τσουβαλιάζω» τις υπάρξεις τους. Μπορούμε να πάμε όμως και πιο πίσω, να θυμηθούμε να την εξαφάνιση του Άλεξ ή της μικρής Μάντλιν. Αλλά και ακόμα πιο πίσω, στα παιδιά που χάθηκαν στον ελληνικό Εμφύλιο, στο λεγόμενο παιδομάζωμα ή επί δικτατορίας Φράνκο στην Ισπανία. Τα παιδιά είναι ευάλωτα και γι’ αυτό γίνονται εύκολος στόχος. Αυτό νομίζω θέλει να πει και το έργο. Ναι μεν, μιλά για εξαφάνιση αλλά νομίζω το κύριο θέμα, είναι η ευαλωτότητα της παιδικής ηλικίας και πόσο εύκολα συνθλίβεται.

Πώς συνδυάζεται το στοιχείο του ρεαλισμού με το φανταστικό στην παράσταση;

Το κείμενο ακροβατεί ανάμεσα σε αυτές τις δυο ποιότητες οπότε έγινε και οδηγός για τη σκηνοθετική μου προσέγγιση. Κατά τη διάρκεια των προβών επικράτησαν οι αυτοσχεδιασμοί με τους ηθοποιούς, τον Αλέξανδρο Καναβό και την Αγγελική Παναγιωτοπούλου. Η διαθεσιμότητα και η ευελιξία των ηθοποιών ήταν καθοριστικά για να σχηματοποιηθούν οι διαφορετικοί χαρακτήρες και η ατμόσφαιρα του έργου. Ευτυχώς, γεννήθηκαν και στιγμές με αρκετό χιούμορ, για να ισορροπήσει κι ο συναισθηματικός κόσμος του έργου. Οι βιντεοπροβολές, η μουσική της MELATONINI, τρυφερή και απόκοσμη ταυτόχρονα, μαζί με τους φωτισμούς του Γ. Αγγιανίτη συναίνεσαν στο να φτιαχτεί ο κόσμος του έργου, που θυμίζει θρίλερ και παραμύθι μαζί.

Ποια είναι μέχρι τώρα η αντίδραση του κοινού;

Έχουμε κλείσει σχεδόν έναν μήνα παραστάσεων. Χθες είχαμε τη χαρά να είναι μαζί μας η Πρέσβειρα της Αυστραλίας και άλλα μέλη της Αυστραλιανής κοινότητας στην Ελλάδα, οπότε η παράσταση είχε και αγγλικούς υπέρτιτλους. Αυτό που εισπράττουμε είναι ότι το πείραμα πέτυχε. Το κοινό γελάει, συγκινείται, ακολουθεί την αγωνιώδη προσπάθεια των ηρώων να μάθουν τι απέγινε το παιδί τους. Απορεί, ξαφνιάζεται με τις ανατροπές του έργου. Έχουμε εισπράξει πολύ θερμές κριτικές και αγάπη από τον κόσμο που έρχεται να μας δει. Είναι άνθρωποι με διαφορετικές ηλικίες. Δεν έχουμε πολλά παιδιά και εφήβους γιατί ίσως τρομάζει τους γονείς το θέμα του έργου. Βέβαια το Ruby Moon στην Αυστραλία είναι επιλεγμένο κείμενο για τη σχολική ύλη. Εγώ πρωτίστως θεωρώ ότι πρέπει να το δουν παιδιά και έφηβοι, κι έπειτα οι ενήλικες.