Οκτώβρης, και πάει πάνω από έναν αιώνα από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση, αυτή τη βαθιά τομή στον 20ό αιώνα και στην Ιστορία. Μια επανάσταση που γέμισε προσδοκίες, όνειρα και ελπίδες την ανθρωπότητα. Στον κόσμο των βιβλιοθηκών, μέσα σε αυτή την επαναστατική περίοδο έλαμψε μία μορφή, η Ναντέζντα Κρούπσκαγια, σύζυγος και σύντροφος του Λένιν.
Στην προεπαναστατική Ρωσία οι βιβλιοθήκες ήταν σε κακή κατάσταση, κάποιες ήταν αποκλειστικά για τις ανώτερες τάξεις, κάποιες μόνο για τα μέλη/υπαλλήλους «εργατικών σωματείων» συγκεκριμένων εταιρειών κ.λπ. Επίσης, το υλικό που διέθεταν ήταν περιορισμένο στο πλαίσιο του τσαρικού καθεστώτος και της ορθόδοξης Εκκλησίας. Με την Επανάσταση τα πράγματα δεν άλλαξαν ούτε γρήγορα ούτε άμεσα, καθώς τα χρήματα για την ανάπτυξη των βιβλιοθηκών ήταν λιγοστά, δεν υπήρχε ενδιαφέρον από βιβλιοθηκονόμους να εργαστούν κ.ά.
Ετσι, η Κρούπσκαγια αποφάσισε να προχωρήσει το νέο κράτος σε μια απογραφή των βιβλιοθηκών και να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα. Παρότρυνε τις βιβλιοθήκες να ανοίξουν τις πόρτες τους στο ευρύ κοινό, οι βιβλιοθηκονόμοι να αναζητήσουν τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων σε βιβλία, να οργανώσουν τις συλλογές τους με τρόπους που εξυπηρετούν καλύτερα τους εργαζόμενους. Σε ένα συνέδριο βιβλιοθηκονομίας δήλωνε: «Έχουμε έναν γελοίο αριθμό βιβλιοθηκών και τα αποθέματά τους σε βιβλία είναι ακόμα πιο ανεπαρκή. Η ποιότητά τους είναι κακή και η πλειοψηφία του πληθυσμού δεν ξέρει πώς να τις χρησιμοποιεί και δεν ξέρει καν τι είναι μια βιβλιοθήκη». Ως μαρξίστρια, η Κρούπσκαγια θεωρούσε πως κάθε στοιχείο της δημόσιας εκπαίδευσης ήταν ένα βήμα προς τη βελτίωση της ζωής του λαού και γι’ αυτόν τον λόγο έπρεπε να δοθεί σε όλα τα άτομα πρόσβαση στην εκπαίδευση και στις βιβλιοθήκες, απαιτήσεις απαραίτητες για την οικοδόμηση μιας καλύτερης ζωής. Και διέκρινε αυτά τα δύο βασικά εργαλεία: δημόσια εκπαίδευση και βιβλιοθήκες.
Ετσι, ξεκίνησε μια εφαρμοσμένη πολιτική για τη βελτίωση των υπηρεσιών βιβλιοθήκης προς όφελος του λαού. Στήριξε τη δημιουργία σεμιναρίων βιβλιοθηκονομίας και της ανάπτυξης των δεξιοτήτων των βιβλιοθηκονόμων αντίστοιχων με αυτών στη Δύση. Δεξιότητες που δεν αφορούσαν μόνο τις καθαρά βιβλιοθηκονομικές εργασίες αλλά εκτείνονταν σε ένα βάθος για την ορθή πολιτική επιλογής υλικού στη βιβλιοθήκη, τον παιδαγωγικό ρόλο του βιβλιοθηκονόμου στην οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας, τη σημασία των βιβλιοθηκών στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη.
Οι βιβλιοθήκες έχουν τη δύναμη να μεταμορφώσουν τις κοινωνίες κι αυτό έγινε αντιληπτό. Είναι οι μόνοι θεσμοί που απευθύνονται σε όλους, χωρίς εξαιρέσεις, και παρέχουν πρόσβαση στη συλλογική γνώση και μνήμη. Στις συνθήκες της επαναστατικής Ρωσίας αυτό έγινε πλήρως αντιληπτό.
