O Π.Ι.Ε.Β. (Παναγιώτης Ι.Ε. Βασιλείου) σπούδασε υποκριτική και, εκτός από την ηθοποιία, ασχολείται επίσης με τη σκηνοθεσία και την πεζογραφία. Ξεχωριστή θέση, όμως, στις δραστηριότητές του έχει και το spoken word, δηλαδή η προφορική ποίηση, με βασικό εκφραστικό όχημά του την κολεκτίβα Bad Poetry Social Club, της οποίας είναι ιδρυτικό μέλος. Παράλληλα έχει διαγράψει και την προσωπική διαδρομή του στο spoken word, με πιο πρόσφατο μέρος της το album «Detroit» σε παραγωγή του Viktoras, που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο από την ανεξάρτητη δισκογραφική πατρινή εταιρεία Inner Ear. Μιλά για το spoken word, τι σημαίνει για εκείνον και πώς εκφράζει διά μέσου του όσα βιώνει και αντιλαμβάνεται στην Αθήνα του σήμερα
Λειτουργείς εντελώς διαφορετικά όταν ερμηνεύεις έναν ρόλο και όταν κάνεις spoken word ή το ένα υπεισέρχεται και επηρεάζει το άλλο;
Η υποκριτική απέχει πολύ από την ποίηση. Είναι δύο μορφές τέχνης που αγαπώ βαθύτατα, αλλά την ποίηση την έχω κρατήσει για την καθημερινότητά μου και την υποκριτική για πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις πια. Σε αμφότερες δημιουργώ κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη και η τελευταία, όμως δεν μπορώ να πω πώς ακριβώς διότι λειτουργώ με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή.
Το «Detroit» είναι κάτι άλλο από ό,τι κάνεις με τους Bad Poetry Social Club ή μέρος του αλλά απλώς με το δικό σου όνομα;
Οι Bad Poetry Social Club είναι το σπίτι μου, η παρέα μου, η ομάδα μου και το «Detroit» ο τελευταίος προσωπικός μου δίσκος. Spoken word κάνω, όπως κάθε φορά, βέβαια με πιο έντονα ρυθμικά και μελωδικά σημεία και σίγουρα ο ρόλος της μουσικής είναι πιο κυρίαρχος από παλαιότερες δουλειές μας, ήδη από τη μίξη μπορείς να το καταλάβεις. Μιλάμε πλέον για έναν μουσικό δίσκο με spoken word και όχι για το αντίστροφο.
Πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του Viktoras στον δίσκο; Η συμβολή του ήταν μόνο μουσική ή είχε επίδραση και στα κείμενα ή έστω στην performance σου;
Ο Viktoras είναι ο πρώτος που δεν μου έδωσε μουσική, ούτε καν κάναμε μουσική μαζί, αλλά λειτούργησε σαν αυτό που λέμε και εννοούμε με τη λέξη «παραγωγός». Η συμβολή του ήταν κυρίως μουσική, αλλά σίγουρα ήθελα να του αρέσουν τα κείμενα και να τον εκφράζουν. Υπήρξαν σημεία που συζητήσαμε για το πώς να σπάει το spoken word και να γίνει πιο μελωδικό, για το πού να χωρίζεται το ποίημα σε κουπλέ και ρεφρέν, αλλά κυρίως ήταν μια δημιουργική διαδρομή στην οποία και οι δύο εμπιστευθήκαμε την έμπνευση, μα και την παρόρμηση της στιγμής χωρίς να το σκεφτόμαστε πάρα πολύ.
Το έντονα ρυθμικό, συχνά και πολύ χορευτικό ύφος της μουσικής προέκυψε αυθόρμητα ή θεωρείς ότι ήταν το μόνο που μπορούσε και έπρεπε να συνοδεύει τους συγκεκριμένους στίχους σου;
Οταν ξεκινάει η δημιουργική διαδικασία του σύμπαντος ενός δίσκου, συνήθως το καταλαβαίνω γιατί αλλάζω και εγώ σε έναν βαθμό. Με τον Viktoras μιλούσαμε γι’ αυτό το project αρκετό καιρό πριν, ακόμα και η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι τρία χρόνια παλαιότερη. Αρχικά, δεν ήξερα τι θα γίνει με αυτήν, αλλά ήμουν σίγουρος ότι κάπως θα τη χρησιμοποιούσα. Ακούγαμε πολύ αυτή τη μουσική εκείνη την περίοδο, χορευτική και σκοτεινή, εγώ μερικές φορές επίσης έπαιζα τέτοια μουσική ως DJ. Οπότε όταν ήρθε η στιγμή, ξεκινήσαμε με κουβέντες γύρω από κάποιες playlists που του έστειλα και με κάποια ποιήματα-κείμενα τα οποία στην πορεία προσάρμοσα στις μουσικές. Όλα ξεκινούν αυθόρμητα, αλλιώς δεν έχει νόημα.
Στο album υπάρχουν ασυνήθιστα πολλές ερμηνευτικές συμμετοχές. Πιστεύεις ότι αυτοί και αυτές ταιριάζουν τόσο στα κομμάτια που συμμετέχουν και τα συμπληρώνουν ή απλώς είναι φίλοι και φίλες σου που ήθελες να συνεργαστείς μαζί τους;
Εχουν, βέβαια, υπάρξει και εργασίες με πολύ περισσότερες… Για μένα ο δίσκος που με ενέπνευσε διαχρονικά περισσότερο είναι το «Οδός ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, οπότε το να συμμετέχουν πολλοί άνθρωποι που δίνουν χρώματα στον καμβά μου, χρώματα τα οποία δεν ξέρω να χρησιμοποιώ ή θα τα έβαζα με άλλον τρόπο, είναι εξαιρετικά σημαντικό. Έτσι προκύπτει το δημιουργικό σύμπαν, με εμπιστοσύνη σε αρκετούς άλλους ανθρώπους. Αλλά δεν υπάρχει κανένας και καμία στον δίσκο επειδή είναι φίλος-η μου, αντίθετα η Fâné, συνεργάτιδά μου στο Bad Poetry Social Club και από τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους, δεν συμμετέχει γιατί δεν ταίριαζε με τα συγκεκριμένα κομμάτια. Συμμετέχει, όμως, στο τελευταίο μας single, το «Daisuki», που κυκλοφόρησε στο τέλος Αυγούστου και θα περιλαμβάνεται στην deluxe έκδοση του album, η οποία έρχεται τον Οκτώβριο.
Κάποιες «ακατάλληλες» για το ευρύ κοινό λέξεις βρίσκονται εκεί γιατί ήθελες να προκαλέσεις και έτσι να τραβήξεις περισσότερο την προσοχή σε αυτά που λες ή προκύπτουν αυθόρμητα στον τρόπο που γράφεις;
Ακατάλληλος είναι ο τρόπος που σκέφτονται κάποιοι άνθρωποι.
Κοιτάζεις το παρελθόν νοσταλγικά ή μόνο θέλοντας να κάνεις μια ψύχραιμη αποτίμησή του;
Σίγουρα μεγαλώνεις με πράγματα που τα θεωρείς βάσεις μετά από χρόνια, είτε θέλεις είτε όχι, το ζήτημα είναι να μην γίνεις ό,τι απεχθανόσουν όταν ήσουν μικρός, να μην γίνεις μπουμεράς, οι γονείς σου, οι δάσκαλοί σου, ο παπάς, ο γείτονας. Γιατί εκείνος που κυνηγά να σκοτώσει το «κτήνος», έναν μεγάλο κίνδυνο διατρέχει, να γίνει ο ίδιος κτήνος. Άκουσα κάποτε ότι η νοσταλγία είναι το πιο δυνατό δηλητήριο και δεν μπορώ να πω ότι διαφωνώ. Πόσο ψύχραιμη κριτική μπορείς να κάνεις σε κάτι όταν οι αναμνήσεις μας δεν είναι καν αντικειμενικές; Αν ζήσουμε εγώ και εσύ κάτι μαζί απόψε, εγώ θα το θυμάμαι διαφορετικά από εσένα αύριο γιατί θα έχω αισθανθεί άλλα πράγματα. Προσπαθώ, λοιπόν, να θυμάμαι το παρελθόν και να μην ξεχνάω, μέσα σε αυτόν τον τεράστιο όγκο πληροφορίας και στη διάσπαση προσοχής που επιφέρει, διότι μόνον αν γνωρίζεις το παρελθόν σου μπορείς να δημιουργήσεις το μέλλον σου.
Είναι ένα καθαρά «αστικό» album, αν δηλαδή δεν ζούσες και εργαζόσουν στην Αθήνα αλλά σε ένα άλλο, μικρότερο μέρος στην περιφέρεια, θα ήταν διαφορετικό;
Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι η Αθήνα για μένα δεν είναι επιλογή, είναι μονόδρομος. Γράφω ποιήματα στα ελληνικά, αυτό κυρίως κάνω, άρα δεν μπορώ να ζήσω σε καμία άλλη πόλη του κόσμου, προς το παρόν τουλάχιστον.
Ποια είναι η σχέση σου με τον χρόνο και το πέρασμά του και πόσο επηρεάζει τη γραφή σου;
Ο χρόνος είναι κάτι που υπάρχει, δεν είναι εφεύρεσή μας, όπως μας αρέσει να λέμε πολλές φορές «κουλτουριάρικα» και μελοδραματικά. Παλαιότερα ασχολιόμουν πολύ μαζί του, τελευταία όχι τόσο. Τη γραφή μου νομίζω δεν την επηρεάζει ή έστω έτσι θέλω να ελπίζω διότι τα θέματά μου είναι ζητήματα που πάντα θα μας αφορούν. Προσπαθώ να μην ασχολούμαι με την επικαιρότητα και αυτό ίσως να μην μου κάνει τόσο καλό επαγγελματικά, αλλά με ωφελεί πολύ δημιουργικά.
Θα έλεγες ότι η ποίησή σου είναι κοινωνική και βιωματική ή έχει και μια πολιτική διάσταση;
Είμαι πολιτικό ον, αλλά δεν γράφω πολιτικά. Γράφω αυτά που βιώνω και όσα φαντάζομαι, και μέχρι εκεί. Τώρα τι καταλαβαίνει ο κόσμος και πώς και σε τι το μεταβολίζει αυτό είναι μία πολύ μεγάλη συζήτηση. Συχνά, όμως, βλέπεις δεν μιλάμε όλοι-ες την ίδια γλώσσα, ακόμα και αν τυπικά είναι η ελληνική.
Θα υπάρξει μια συνολική ζωντανή παρουσίαση του album με όλους-ες τους-τις συμμετέχοντες-ουσες;
Ναι. Την Παρασκευή 21 Νοεμβρίου θα παρουσιάσουμε ζωντανά στο ΠΛΥΦΑ το «Detroit» με παρόντες-ούσες όλους και όλες που συμμετέχουν, και όχι μόνο. Η βραδιά θα ξεκινήσει με μια ωριαία καταστασιακή performace. Θα μεταφέρουμε την έντονη ατμόσφαιρα που κέντρου της Αθήνας σε περίοδο αναταραχών, μία δεκαπενταετία πριν, σπασμένα αυτοκίνητα και περιπολικά, καπνός και θόρυβος, και αυτό θα καταλήξει σε ένα μεγάλο πάρτι λύτρωσης. Εκτός από μένα και τον Viktoras, στη σκηνή θα είναι ο Νικηφόρος Nugent των Kepler Is Free στα keyboards και ο DJ των Λόγος Τιμής, ο Sativa. Τη σκηνογραφία υπογράφουν ο The Krank και η Ολυμπία Θεοδωρίδου και την παραγωγή η R2D2.
Και τα προσεχή σχέδιά σου αναφορικά με όλες τις δραστηριότητές σου;
Γράφουμε συνεχώς νέο υλικό, αν και έχουμε ήδη αρκετό, και όπως προανέφερα θα κυκλοφορήσει και η deluxe έκδοση του album. Από συναυλιακής πλευράς, υπάρχουν εμφανίσεις στο Φεστιβάλ Σαρδάμ στη Λεμεσό της Κύπρου 25-28 Σεπτεμβρίου και στην Πάτρα στις 4 Οκτωβρίου. Επίσης, ετοιμάζω το νέο μου βιβλίο και θα κάνω και φέτος ιδιαίτερα και ομαδικά workshops ποίησης-spoken word ζωντανά στην Αθήνα και διαδικτυακά στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Ο Π.Ι.Ε.B. θα συνεχίσει να αποδεικνύει ότι δεν είναι απαραίτητο η σύγχρονη ποίηση να παρουσιάζεται μόνο σε έντυπες συλλογές.
