Το βιβλίο «Μην αφήνεις κενές σελίδες» είναι το συλλογικό έργο όσων συμμετείχαν στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής του MDA τη χρονική περίοδο 2022-2025. Το MDA Hellas είναι ο φορέας με πρωτοβουλία του οποίου έγινε το εργαστήρι, το οποίο κυοφόρησε και εντέλει έφερε στη ζωή αυτό το βιβλίο, ελπίζω και άλλα στο εγγύς μέλλον. Η ονομασία του προέρχεται από τα αρχικά Muscular Dystrophy Association και είναι ένα σωματείο φροντίδας ατόμων με νευρομυϊκές παθήσεις, περιλαμβάνοντας περισσότερα από 30 είδη γενετικών ασθενειών που προκαλούν μυϊκή αδυναμία με την πάροδο του χρόνου, ενώ κάποιες από αυτές οδηγούν στον θάνατο. Τώρα είμαι σίγουρος ότι έχω όλη την προσοχή σας.
Το σωματείο έρχεται να καλύψει τα κενά της Πολιτείας, προσφέροντας οπουδήποτε διαπιστώνεται έλλειψη, είτε είναι ιατροφαρμακευτική, θεραπευτική, εκπαιδευτική, κοινωνική και φυσικά ψυχαγωγική. Έτσι πρόσφερε στα μέλη του το εργαστήρι δημιουργικής γραφής. Περνούσαμε τα απογεύματά μας συζητώντας για την καθημερινότητά μας, πράγματα που διαβάσαμε και μας κίνησαν την περιέργεια και το ενδιαφέρον. Μπορεί να ήταν ένα βιβλίο, ένα ποίημα, ένας τίτλος περιοδικού ή εφημερίδας, ένα σύνθημα στον τοίχο ή σε κάποια διαδήλωση, όπως για το έγκλημα των Τεμπών ή τη γενοκτονία στη Γάζα. Η θεματολογία μας είναι ευρεία και αγγίζει κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής. Ας μην ξεχνάμε ότι η έλλειψη προσβασιμότητας καθιστά τέτοιες δράσεις ίσως τη μοναδική ευκαιρία για κάποιους να κοινωνικοποιηθούν.
Αυτό το βιβλίο δημιουργήθηκε από μια παρέα ανθρώπων που αγαπούν την ανάγνωση, τη γραφή, την επικοινωνία, τη συντροφικότητα, τη συμμετοχή, τις τέχνες, τη μουσική και τον δημιουργικό διάλογο. Κάνοντας μια μείξη όλων αυτών των συστατικών, προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε στον αναγνώστη τα συναισθήματά μας, τις ιδέες μας, την ανησυχία, τον φόβο, την πίκρα, τη χαρά, την αισιοδοξία, αλλά και την απογοήτευση για τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας, μα πάνω από όλα θέλουμε να μεταδώσουμε την αγάπη μας για ζωή. Για πολλούς από μας αυτά είναι τα πρώτα κείμενα που αποπειραθήκαμε να γράψουμε. Άνθρωποι δυσκολευόμενοι, όπως εμείς, έχουμε λιγότερες ευκαιρίες στην κοινωνία, μια κοινωνία επί το πλείστον αποστασιοποιημένη, απαθή, σκληρή, ατομικιστική. Και ενώ η Πολιτεία συστηματικά τις ψαλιδίζει, εμείς και κάποια μερίδα της βουλόμαστε διαφορετικά. Σε αυτή την προσπάθεια προσφέρουμε στο MDA και στην υπηρεσία όσων έχουν ανάγκη τα συγγραφικά μας δικαιώματα από το έργο.
Το βιβλίο αυτό περιέχει ιδέες, μηνύματα, συναισθήματα, λόγια βαθιά κρυμμένα στις ψυχές ανθρώπων «δίχως μέλλον», όπως μας έχουν αποκαλέσει κατά καιρούς. Κάποια γράφτηκαν ωμά, νέτα σκέτα, όπως λέγανε παλιά στην πιάτσα. Κάποια κρύφτηκαν επιτηδευμένα πίσω από λέξεις όμορφες μα και τραχιές, που σκοπό είχαν να κινητοποιήσουν τις ψυχές των αναγνωστών. Κάποιες από αυτές τις λέξεις ακροβατούν στα όρια της δημιουργικής ασάφειας του συγγραφέα τους. Αυτές τις ίδιες λέξεις τις ερωτεύομαι και ελπίζω να τις ανακαλύψετε και εσείς με τη δύναμη και τη διαισθητική αγάπη της λεπτής ψυχής σας.
* Ο Μιχάλης Μπαϊρακτάρης είναι γραφίστας εκδόσεων και περιοδικών, συγγραφέας-ποιητής
Η στάση*
Για άλλη μια φορά αναρωτήθηκε «μα ποιος ηλίθιος σκέφτηκε να φτιάξει στάση λεωφορείου χωρίς καθίσματα, άντε τώρα να περιμένουμε πότε θα έρθει το επόμενο και να στεκόμαστε όρθιοι σαν τους πελεκάνους». Για να περάσει η ώρα έβαζε στο μυαλό του έναν αριθμό αυτοκινήτων που θα περνούσαν πριν έρθει το λεωφορείο. Μάταια όμως μετρούσε αυτοκίνητα, τίποτα δεν εμφανιζόταν στον ορίζοντα. Τότε γύρισε προς τη στάση και άρχισε να διαβάζει τα εκατοντάδες διαφημιστικά αυτοκόλλητα που ήταν κολλημένα επάνω της για να περάσει η ώρα. Βέβαια, έτσι δε θα έβλεπε αν έρχεται λεωφορείο αλλά σίγουρα θα το άκουγε, δεν υπήρχε περίπτωση να το χάσει.
Κάποια στιγμή κουράστηκε να διαβάζει και γυρίζοντας προς τη μεριά του δρόμου βλέπει ακριβώς από πίσω του ένα νεαρό άνδρα, ήταν δεν ήταν 20 ετών, να στέκεται και να τον κοιτάει. Ήταν μετρίου αναστήματος, με μαύρα μαλλιά που έπεφταν στο κούτελό του. Φορούσε ένα κόκκινο μπουφάν που έφτανε κάτω από τη μέση, κόκκινη φόρμα και λευκά αθλητικά παπούτσια. Τον κοίταξε και εκείνος για μια στιγμή, μα ύστερα γύρισε το βλέμμα του και έσυρε το βήμα του λίγα μέτρα πιο πέρα. Ο περίεργος εκείνος άνθρωπος συνέχιζε να τον ακολουθεί με τα μάτια του κι έκανε μισό βήμα πλησιάζοντάς τον χαιρετώντας τον με δυνατή και χαρούμενη φωνή!
-Γεια σου!
-Γεια, του αποκρίθηκε και εκείνος χαμηλόφωνα!
-Τι κάνεις;
Γνωριζόμαστε κι από παλιά και μου απευθύνεις τον λόγο, σκέφτηκε αλλά απάντησε σχεδόν φιλικά.
-Καλά, εσύ;
-Είμαι χαρούμενος!
-Μπράβο, απάντησε κι εκείνος, χωρίς όμως να ρωτήσει το λόγο αφού αυτή η συζήτηση ήταν ήδη παράξενη από την αρχή, δεν υπήρχε νόημα να γίνει ακόμα περισσότερο.
-Είσαι φίλος μου;
* Απόσπασμα από το διήγημα «Η στάση», που εμπεριέχεται στον συλλογικό τόμο «Μην αφήνεις κενές σελίδες», εκδόσεις 24 γράμματα
