Οι Notowns αρχικά ήταν το μέσο δύο φίλων για να υπερβούν την απραξία και την πλήξη της καραντίνας, στη συνέχεια προστέθηκε ένας τρίτος και το αποτέλεσμα της σύμπραξής τους ήταν το πρώτο album τους, το «Joyride» του ’23, που εντυπωσίασε με το πώς εκσυγχρόνιζε έναν «ρετρό» στη βάση του ηλεκτρονικό ήχο αλλά και με την επιθετική, κοινωνική διάσταση των στίχων του. Δύο χρόνια μετά, τον Ιούνιο του ’25, επανήλθαν με το «Vicious little world», πιο ώριμοι ως άνθρωποι και μουσικοί, έχοντας εμπλουτίσει και εξελίξει περαιτέρω την ηχητική παλέτα τους και με την ορμή και την οργή τους να εστιάζουν με ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια στους λόγους από τους οποίους αυτές πηγάζουν
Το πρώτο album σας δημιουργήθηκε μέσα και από τη συνθήκη της πανδημίας. Ποια ήταν αυτή της δημιουργίας του νέου και ποιες οι ιδιαιτερότητές της;
Η σύνθεση των κομματιών του δεύτερου δίσκου ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την ολοκλήρωση του πρώτου και με πολλή όρεξη για κάτι νέο. Όμως η ηχογράφησή του μας βρήκε υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Ένας από μας απόκτησε παιδί, ο άλλος έπιασε δουλειά στη Νορβηγία και ο τρίτος πήγε στρατό. Θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο, αλλά στην περίπτωσή μας είναι η αλήθεια (γέλια). Σημασία έχει ότι τελικά τα καταφέραμε.
Υπάρχει κάποιος λόγος που υπογράφετε τα πάντα συλλογικά και κυρίως για το ότι δεν αποκαλύπτετε τα ονόματά σας ή απλώς συνεχίζετε όπως ξεκινήσατε;
Εξαρχής ήταν μια συνειδητή απόφαση την οποία σκοπεύουμε να τηρήσουμε για όσο θα υπάρχει το γκρουπ. Επιλέγουμε να λειτουργούμε ως ένα ενιαίο σύνολο και έτσι πορευθήκαμε από την αρχή, δεν θέλουμε να δημιουργήσουμε κάποιο «μυστήριο». Το ποιοι είμαστε δεν έχει τελικά σημασία. Όποιος-α θέλει να μας γνωρίσει μπορεί να το κάνει σε μια συναυλία μας.
Οι επιρροές στο νέο album εξακολουθούν να προέρχονται από την ίδια περίοδο, το πρώτο μισό των 80s και κατά κύριο λόγο στην Αγγλία, αλλά έχουν μετατοπιστεί από τον αμιγώς ηλεκτρονικό ήχο στο λεγόμενο industrial funk. Τι σας ελκύει τόσο πολύ σε αυτή την αρκετά μακρινή εποχή και στο συγκεκριμένο ιδίωμα;
Η αλήθεια είναι πως δεν είπαμε ότι θα κάνουμε έναν δίσκο industrial funk, post funk ή όπως αλλιώς μπορεί να λέγεται. Οι επιρροές προέρχονται από ανομοιογενή ιδιώματα και μπορεί να είναι από το βρετανικό ska μέχρι την italo disco και τη σκηνή του Μάντσεστερ τη δεκαετία του ’90. Όποιες επιρροές έχει καθένας μας δεν βγαίνουν συνειδητά στον ήχο μας, είναι αποτέλεσμα πολύχρονης ενασχόλησης και πάθους για τη μουσική. Δουλεύουμε κάθε κομμάτι μας ξεχωριστά μέχρι να φτάσει στο σημείο που θέλουμε, χωρίς να μας ενδιαφέρει η ταμπέλα.
Γιατί οι κιθάρες ήταν πιο «συγκρατημένες» στον πρώτο δίσκο και πώς και γιατί «απελευθερώθηκαν» αυτή τη φορά;
Οπως προαναφέραμε, προσπαθούμε να αφήσουμε κάθε ιδέα να μας πάει μόνη της χωρίς να την περιορίζουμε σε κάποιο συγκεκριμένο στιλ ή μανιέρα. Οι τωρινές συνθέσεις δεν θα λειτουργούσαν με κιθάρες όπως αυτές του προηγούμενου δίσκου και το αντίστροφο.
Ο ρυθμός, βέβαια, είναι και πάλι στο επίκεντρο και, φυσικά, είναι και ακούγεται ηλεκτρονικός. Τι σας έκανε, λοιπόν, να τον ενισχύσετε -και μάλιστα με έναν επιπλέον μουσικό- με ντραμς και κρουστά;
Πιστεύαμε ότι η προσθήκη ντραμς θα έδινε στην παραγωγή αυτό το επιπλέον «boost» για να φτιάξουμε έναν δίσκο που θα κάνει τον-την ακροατή-τρια να χορέψει, θα κινητοποιήσει το σώμα του-της.
Ποιος ακριβώς είναι ο «μοχθηρός κόσμος» του τίτλου, εξωτερικός ή εσωτερικός; Και γιατί είναι μικρός και όχι ευρύτερος και μεγάλος;
Ο μοχθηρός μικρός κόσμος που ζούμε όλοι και όλες μας δίχως καμία εξαίρεση. Πλέον, χρόνος και χώρος έχουν συρρικνωθεί τόσο πολύ που δημιουργούν μια ασφυκτική αίσθηση. Οι δυνατότητες και οι επιλογές φαίνεται να είναι περισσότερες, αλλά τελικά τα προσωπικά όριά μας παραβιάζονται συνεχώς.
Ο θυμός, ίσως και η οργή που υπάρχουν στα τραγούδια σας προκαλούνται συνολικά από τον περιβάλλοντα κόσμο ή από συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις;
Τα πρόσωπα δημιουργούν τις καταστάσεις, οπότε ναι, θα λέγαμε ότι ο θυμός δημιουργείται κυρίως από αυτά και τις πολιτικές που επιβάλλουν, έμμεσα ή άμεσα.
Δεδομένου και του punk παρελθόντος σας, θα λέγατε ότι, έστω και διά μέσου της κοινωνικής διάστασής τους, τα τραγούδια σας είναι εντέλει πολιτικά;
Οι άνθρωποι είμαστε έτσι κι αλλιώς πολιτικά όντα. Πάντα οι άνθρωποι καθορίζουν τις εξελίξεις, άσχετα αν αυτό γίνεται λόγω ανοησίας ή άγνοιας ή, αντίστοιχα, με πρόθεση και δόλο. Αναπόφευκτα, λοιπόν, καθοριζόμαστε κι εμείς, πολιτικά και κοινωνικά, από τις πράξεις μας.
Ο σαρκασμός που χρησιμοποιείτε τόσο πολύ μπορεί να ξεκινά από οτιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό μας; Το φοβάστε αυτό και, όπως και αν έχει, το εφαρμόζετε;
Αν ο σαρκασμός δεν ξεκινάει από τον ίδιο σου τον εαυτό, μπορεί να σε κάνει πικρόχολο και μικροπρεπή. Είναι ένα πολύτιμο όπλο αυτοκριτικής και βελτίωσης. Αν τον χρησιμοποιείς με επιτυχία πέρα από τον εαυτό σου, είναι ένας καλός τρόπος όχι μόνο για να μην τρελαθείς, αλλά επίσης και για να το… διασκεδάσεις!
Το «να μην παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά, αλλά πολύ σοβαρά αυτό που κάνεις» είναι μια φράση η οποία έχει νόημα για σας;
Σαφώς. Είναι κάτι που θα μπορούσαμε να το γράψουμε και στον ομαδικό τάφο μας, έστω και αν δεν αναγράφονται τα ονόματά μας! (γέλια)
Αν μπορούσατε να επιλέξετε, ποια θα ήταν το μέρος και κυρίως ο χώρος της ιδανικής συναυλίας των Notowns;
Μια hacienda (σ.σ.: ονομασία των αγροκτημάτων στο Μεξικό και στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ) θα ήταν τέλεια, αλλά στην πραγματικότητα την ιδανική συναυλία τη φτιάχνουν από κοινού το κοινό και το γκρουπ.
Και ποια θα είναι η συνέχεια μετά την κυκλοφορία του δίσκου και ίσως και λίγο πιο μακροπρόθεσμα;
Από τον Οκτώβριο οπωσδήποτε θα πραγματοποιήσουμε μερικές συναυλίες, ενώ παράλληλα δουλεύουμε κάποιες νέες ιδέες. Άλλωστε, όσα συμβαίνουν παντού στον κόσμο μάς προμηθεύουν συνεχώς αφορμές για τη δημιουργία νέου υλικού.
Οπως και με σαρκασμό και οργή, που σίγουρα θα βρουν δημιουργική διέξοδο σε αρκετές ακόμα εργασίες των Notowns.
