Στο τέλος της περσινής χρονιάς κυκλοφόρησε ένας δίσκος με τον παράξενο τίτλο ««83 ναυτικά μίλια» και περιεχόμενο κάποια ιδιαίτερα, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, τραγούδια με επίσης πολύ προσωπική ερμηνεία. «Δράστης», ο τραγουδοποιός και ερμηνευτής -και επιχειρηματίας στο επάγγελμα- Αλέξανδρος Αργύρης, που μας συστήθηκε με αυτόν τον ξαφνικό και «αθόρυβο» τρόπο. Ο σαρανταοκτάχρονος… εξ αγχιστείας Πειραιώτης δημιουργός μιλά για τη διαδραστική σχέση του με τη θάλασσα και την αναμέτρησή του με τον πανδαμάτορα χρόνο, αφήνοντας σε αυτόν τα δικά του «σημάδια» όπως και εκείνος κάνει στον ίδιο
Πιστεύεις ότι δεν υπάρχει όριο αναμονής ή και ηλικίας μέχρι ένας δημιουργός να δημοσιοποιήσει τη δουλειά του;
Οπως και αν το δεις, αυτό το θέμα νομίζω πως θα είναι για κάποιους λόγους λάθος και για κάποιους άλλους σωστό. Αν είχα δημοσιοποιήσει το υλικό μου όταν ήμουν δεκαεννέα ετών, σήμερα θα θεωρούσα ότι δεν με αντιπροσωπεύει. Ο λόγος που δεν το έκανα ήταν επειδή ένιωθα ότι δεν είχα φτάσει εκεί που ήθελα ή ένιωθα άνετα. Αν όμως το είχα κάνει, αν είχα δείξει δηλαδή πριν είκοσι πέντε χρόνια έστω την ελάχιστη εξωστρέφεια, δεν ξέρω ποια θα ήταν η διαδρομή μου ως μουσικός αλλά και άνθρωπος. Ταιριάζει πολύ εδώ αυτό που λένε, «είμαστε οι επιλογές μας».
Θα έλεγες ότι είσαι η επιτομή του ερασιτέχνη, με την κυριολεκτική έννοια;
Μεγάλη κουβέντα αυτή… Είμαι εραστής της Τέχνης από πολλές πλευρές, αλλά καλλιτέχνη με την τυπική έννοια δεν θεωρούσα τον εαυτό μου μέχρι πρόσφατα. Κάποια «βαριά» ονόματα του χώρου μού το ψιθύρισαν και με έκαναν να το πιστέψω και παράλληλα να αυτοανακηρυχθώ καλλιτέχνης. Ομολογώ πως μου αρέσει αυτό, είναι η καινούργια μου ταυτότητα.
Το ότι, αν και γεννήθηκες στην Αθήνα, μεγάλωσες στον Πειραιά επηρέασε με κάποιον τρόπο το πώς γράφεις τραγούδια;
Η θάλασσα με επηρέασε. Ήμουν συνέχεια δίπλα και μέσα στη θάλασσα όλα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια. Θα ακουστεί ίσως τρελό, πιθανό και μελό, αλλά η θάλασσα, αν βλέπεις πέρα από τα προφανή, είναι ζωντανή και σου μιλάει. Αλλάζει συνέχεια χρώματα και μορφές, βγάζει ήχους, της μιλάς και σου μιλάει και ας είσαι παιδί. Όταν μάθεις και πού μπορεί να σε ταξιδέψει, η σχέση αυτή «ενηλικιώνεται».
Τα «83 ναυτικά μίλια» είναι μια συγκεκριμένη απόσταση και ποια ή αναφέρεται σε κάτι ιδιαίτερο; Υπάρχει κάποια σχέση της θάλασσας με τη μουσική, ίσως και τους στίχους των τραγουδιών σου;
Τα 83 ναυτικά μίλια όντως είναι μια συγκεκριμένη απόσταση. Ένα τραγικό γεγονός με έκανε κάποια στιγμή να το «μετρήσω», όχι με το πόσο έκλαψα ή το πόσο επηρέασε τη ζωή μου, αλλά με το πόσο μακριά βρισκόμουν όταν συνέβη. Ίσως ήταν ένας τρόπος άμυνας. Κατέληξε και τίτλος του δίσκου… Όπως προανέφερα, η θάλασσα με επηρεάζει σε όλα, ακόμα και ως πηγή έμπνευσης. Έχει δημιουργηθεί από τα παιδικά μου χρόνια ένα μυστήριο μέσα μου σε σχέση με τη θάλασσα. Όποια ιστορία και αν ακούω και όποια και αν θέλω να διηγηθώ παίρνει μέσα μου άλλη διάσταση όταν εμπλέκεται η αγαπημένη θάλασσα.
Οταν απομακρύνεσαι από μιαν ακτή, κοιτάζεις προς τα πίσω, στην ξηρά, ή μπροστά, στην ανοιχτή θάλασσα;
Υπέροχη ερώτηση! Κάνω και τα δύο, κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά. Ζυγίζω τις αποστάσεις και κάνω υπολογισμούς, κοιτώντας πότε-πότε την ακτή που άφησα. Όσοι και όσα βρίσκονται σε αυτή συνεχίζουν να ζουν χωρίς εμένα. Οι αγαπημένοι-ες με σκέφτηκαν για λίγο, όσο έβλεπαν να απομακρύνομαι, αλλά τώρα πια καθένας και καθεμία ασχολείται και πάλι με τη ζωή του-της. Όσο για αυτούς και αυτές που δεν με γνώρισαν, δεν κατάλαβαν ότι έφυγα γιατί δεν ήξεραν ότι ήμουν εκεί. Κάπως έτσι όσον αφορά και τη θάλασσα που ανοίγεται μπροστά μου, κάπου υπάρχει μια στεριά που αν αράξω, ίσως αλλάξει κάτι, είτε όσον αφορά τον χώρο είτε μέσα μου. Ίσως πάλι να μην αλλάξει και τίποτα...
Προσωπικά, δυσκολεύτηκα να εντοπίσω τις επιρροές σου. Σίγουρα δεν έχεις καθόλου από τη λαϊκή μουσική και θα έλεγα ούτε πολλές από την ελληνική λόγια μουσική, αλλά μάλλον από τη διεθνή και κυρίως τη «σχολή» της ιδιωματικής ερμηνείας-αφήγησης κάποιων folk τραγουδοποιών, ξεκινώντας από τον πρώιμο Bob Dylan. Έχω άδικο; Μήπως σωστά διέκρινα και τον Διονύση Σαββόπουλο στην πρώτη επίσης περίοδό του;
Σαββόπουλος, Μούτσης, Λοΐζος αλλά και Θεοδωράκης και Χατζιδάκις και αργότερα Γερμανός. Απλώς ποτέ δεν ήμουν «οπαδός» οποιουδήποτε, ποτέ δεν κόλλησα στις ίδιες κασέτες. Οι επιρροές μου φαίνονται περισσότερο στις δουλειές που δεν εκδόθηκαν ποτέ, στους τέσσερις δίσκους που ηχογράφησα από το 1995 έως το 2015 και μετά έκλεισα στο συρτάρι. Όταν θεώρησα ότι βρήκα αυτόν τον, ας πούμε, «δικό μου» ήχο, αποφάσισα να κυκλοφορήσω για πρώτη φορά τραγούδια μου.
Ο ήχος του δίσκου είναι εξίσου «παιδί» του Κώστα Παρίσση και δικό σου; Και γιατί σε ένα album, όπου σαφώς κυριαρχούν οι ακουστικές και ηλεκτρικές κιθάρες, υπάρχει και η μάλλον ασυνήθιστη για μουσική σαν τη δική σου τρομπέτα;
Εχω την άποψη ότι ο ενορχηστρωτής, ο Κώστας σε αυτή την περίπτωση, είναι συνδημιουργός. Για την τρομπέτα πιστεύω ότι είναι από τα όργανα που πλησιάζουν από πολλές πλευρές την ανθρώπινη φωνή!
Υποθέτω ότι η κόρη σου, η Πηνελόπη Αργύρη, έχει κλίση στη μουσική ή άλλος είναι ο λόγος που αποφάσισες να ερμηνεύσεις ένα τραγούδι ντουέτο μαζί της; Και γιατί συγκεκριμένα το «Περιζήτητη»;
Καθώς έγραφα αυτό το τραγούδι, κλεισμένος στο σπίτι μου στο Κουκάκι στη διάρκεια της καραντίνας, η δεκάχρονη τότε κόρη μου παρακολουθούσε την εξέλιξή του καθημερινά. Όταν πλέον ένιωσα ότι ολοκληρώθηκε, μου ζήτησε η ίδια να το ηχογραφήσουμε μαζί. Αυτή ήταν και η μοναδική πρόχειρη ηχογράφηση που είχα, οπότε την έδωσα στον Κώστα για να το ακούσει. Αποφασίσαμε να είναι η βάση της εκτέλεσης που υπάρχει στον δίσκο με σημαντικότερο στοιχείο τη συμμετοχή της Πηνελόπης. Αυτή η ηχογράφηση ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία και για τους δυο μας.
Το «Ο δράκος του Φιλοπάππου» είναι κάποιου τύπου απολογία εκ μέρους ενός είδους παραβατικών ανθρώπων ή έχει μιαν άλλη, μεταφορική έννοια;
Το όμορφο με αυτό το τραγούδι είναι ότι είναι από εκείνα στα οποία καθένας και καθεμία δίνει το δικό του-της νόημα και μέχρι τώρα κανένα δεν μου φαίνεται λάθος. Είναι τόσες οι απόψεις που έχω ακούσει ώστε σχεδόν έχω ξεχάσει τι ήθελα να πω εγώ! Αν θυμάμαι καλά λοιπόν, και αν έχει και κάποια σημασία, ήθελα να αναδείξω μεταφορικά κάποιες πτυχές του εαυτού μου που είτε καταπιέζονταν είτε δεν έβρισκαν τρόπο και χώρο για να εκφραστούν. Ήθελα να τις αποκαλύψω και μετά να τις «δολοφονήσω» μία-μία για να κλείσει ο κύκλος.
Τελικά, είμαστε καταδικασμένοι-ες να χάνουμε τη μάχη με το πέρασμα του χρόνου ή ανάλογα με το πώς επιλέγουμε να ζούμε μπορούμε να την κερδίζουμε μέρα με τη μέρα;
Κοινότοπο ίσως, αλλά νομίζω και μεγάλη αλήθεια ότι ο χρόνος είναι σχετικός. Επιλέγω, λοιπόν, τον δεύτερο τρόπο σκέψης και επικεντρώνομαι στο τώρα. Ίσως συνδέεται και με το προς τα πού κοιτάμε όταν απομακρυνόμαστε από μιαν ακτή. Ίσως τελικά να πρέπει να επικεντρωθούμε στο ίδιο το ταξίδι και μόνο σε αυτό…
Θα υπάρξουν και άλλες ζωντανές εμφανίσεις εκτός από τις λίγες που πραγματοποίησες μετά την κυκλοφορία του δίσκου;
Εχω υποσχεθεί στον εαυτό μου και στους συνεργάτες μου, και δεσμεύομαι και δημοσίως ότι οι εμφανίσεις μας από τον Σεπτέμβριο θα είναι συχνότατες!
Ποια θα ήθελες να είναι ιδανικά η αίσθηση που θα είχε κάποιος-α για σένα ως δημιουργό αλλά και ως άνθρωπο αφού άκουγε τα τραγούδια σου;
Να μια ερώτηση που θα μπορούσε να έχει κάνει ο ψυχολόγος μου και θα την ακολουθούσαν πέντε λεπτά σιωπής. Η απάντησή μου είναι πως θα ήθελα ο-η ακροατής-τρια να με καταλάβει. Έτσι θα αγγίζαμε την απόλυτη μορφή επικοινωνίας, εκείνη διά μέσου της Τέχνης. Αν γινόταν αυτό, δεν έχει σημασία ποια αίσθηση θα ήθελα εγώ να έχει, θα είχε καταλάβει ποιος είμαι.
Και τα προσεχή σχέδιά σου; Το ότι ο τίτλος του επόμενου δίσκου σου θα είναι «29 ναυτικά μίλια» είναι αστείο ή αλήθεια και θα συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε ο πρώτος;
Το «29 ναυτικά μίλια» είναι ένα εντελώς καινούργιο ταξίδι, σε πιο μικρή απόσταση αλλά με πολύ πιο έντονες στιγμές. Ανέβηκαν στο σκάφος νέα πρόσωπα και όλα άλλαξαν. Το υλικό είναι έτοιμο και ηχογραφείται με ρυθμούς καλοκαιρινής ραστώνης. Προχωρεί, όμως, και είμαι ενθουσιασμένος με το αποτέλεσμα…
Θα εμπιστευθούμε, λοιπόν, το δημιουργικό ένστικτο του Αλέξανδρου Αργύρη και θα το αναμένουμε με ενδιαφέρον.
