Πάντως δεν πρέπει να παραπονιόμαστε! Όλα γίνονται βάσει νόμου. Και όπως έχει καταστήσει σαφέστατο η όλη διακυβέρνηση της Ν.Δ. και του επιτελικού κράτους, ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό. Ακόμα κι αν κάτι βοά ότι είναι αντισυνταγματικό ή μαχητό από το νομικό μας σύστημα, εν τω «άμα και το θάμα»: «Αλά ούνα αλά ντούε αλά τρε» με επιδεξιότητα συνοικιακού ταχυδακτυλουργού και το ψάρι βαφτίζεται κρέας. «Νόμιμο, νόμιμο» αποφαίνεται η Κοινοβουλευτική Αρμάδα (και όχι Ομάδα) της Ν.Δ. και «όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας». Η καταστροφή, από βαθιά σήψη, της χώρας μπορεί να συνεχιστεί απρόσκοπτα με όλες τις νόμιμες τιμές. Φυσικά, υπό τα χειροκροτήματα προς τον μεγάλο μάγιστρο μιας δράκας ενεργούμενων που ατιμάζουν την ύψιστη δημοκρατική τιμή του νομοθέτη την οποία τους εμπιστεύτηκε ο ελληνικός λαός. Το έργο, αν δεν ήταν τρομακτικό, θα ήταν ανιαρό από την αδιάκοπη επανάληψή του.
Νέτα σκέτα το διατύπωσε η Μαρία Καρυστιανού με την παραπομπή-όνειδος του υπαίτιου για το έγκλημα των Τεμπών: «Ξεπλύθηκε από 157 αδίστακτους βουλευτές ο Κώστας Καραμανλής (υπερψήφισαν και 3 ανεξάρτητοι). Ο “άνθρωπος” που, αντί να έχει το κεφάλι σκυφτό, χαμογελούσε τη στιγμή που 57 σπίτια είχαν κλείσει εξαιτίας του». Και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Το ίδιο πράγμα διατύπωσε και ο πολύπλαγκτος Άδωνης Γεωργιάδης σαλτάροντας σαν γάτος στην έννοια της νομιμότητας σχετικά με τις υπουργικές ευθύνες στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ κατά την Ευρωπαία εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι. Παπάρες (με το συμπάθιο) είναι αυτά που λέει η κυρία εισαγγελέας σύμφωνα με τα λεγόμενά του. Το ποιος υπουργός είναι ένοχος και ποιος όχι το αποφασίζει η Βουλή ή, καλύτερα, η πλειοψηφία της. Πλειοψηφία έχουμε εμείς..., αθώος ο κατηγορούμενους. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Γιατί είναι φυσικός νόμος ότι η καταστροφή είναι απείρως απλούστερη της δημιουργίας. Αυτή την καταστροφή ζούμε. Αυτή η καταισχύνη της ολοκληρωτικής, αδίστακτης και ανεμπόδιστης καταστροφής συντελείται μπροστά στα μάτια μας με άμεμπτη εξαχρείωση των θέσμιων, με ανεπίληπτη εξάχνωση των συνταγματικών προβλέψεων. Αυτή η παρέλαση μιας φρικώδους λεηλατικής νομιμότητας, χωρίς την παραμικρή ρωγμή στην αρπακτική της μανία, που έχει τόση σχέση με τη δικαιοσύνη όση σχέση έχει μια μπάντα επαρχιακής στρατιωτικής μονάδας του μετεμφύλιου με τη συμφωνική ορχήστρα Utopia που παρακολουθήσαμε μαγεμένοι πριν από λίγες μέρες στην Επίδαυρο.
Το παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό για να κατανοήσουμε, όπως μόνο η Τέχνη, και μάλιστα η μεγάλη Τέχνη μπορεί να το κάνει, τη διαφορά ανάμεσα στη «νομιμότητα» της καταστροφής και στο μεγαλείο της δικαιοσύνης, που είναι ο κόσμος της δημιουργίας, ο μόνος κόσμος που μας έλαχε και είναι «ο κόσμος ο μικρός μέγας», ο κόσμος της εφικτής ουτοπίας.
Από τη μία, λοιπόν, η νομιμότητα του Πλεύρη, που προσβάλλει την ιερή έννοια της τροφής για τους πρόσφυγες, και του Μητσοτάκη, που προσβάλλει καθετί ανθρώπινο -πάντοτε μαζί με την Κοινοβουλευτική του Αρμάδα- απαγορεύοντας τις αιτήσεις για άσυλο όσων έρχονται από τη Λιβύη. Από την άλλη, αυτό το φοβερό μουσικό κοινόβιο που έστησε και διευθύνει ο Θεόδωρος Κουρεντζής, που σε κάνει να πιστέψεις ότι, ναι, η ουτοπία της ανθρώπινης συνύπαρξης είναι εφικτή και είναι η ύψιστη αρμονία. Από τη μία οι άθλιες «νομικές» αιτιάσεις για ανθρώπους που έρχονται τσακισμένοι κουβαλώντας στην ψυχή και πολλές φορές στα χέρια τα νεκρά τους παιδιά και από την άλλη ο θρίαμβος της σιωπής και του σεβασμού στον ανθρώπινο πόνο όπως ανάβλυσε στον βραδινό ουρανό του αργολικού θεάτρου από τα «Τραγούδια για τα νεκρά παιδιά» του Μάλερ σε ποίηση Φρίντριχ Ρίκερτ. Από τη μία, η θορυβώδης νομιμότητα τυχάρπαστων εντέλει υποκειμένων που επιβραβεύουν κάνοντας νόμιμη τη φρίκη. Από την άλλη, το ουρανομήκες χειροκρότημα από χιλιάδες κόσμο σε μια ορχήστρα που δεν φεύγει από τον χώρο και σαν προέκταση του κόσμου αγκαλιάζεται, φιλιέται, αλληλοσυγχαίρεται, δείχνει την περηφάνια για το κατόρθωμά της, που δεν ήταν μόνο η ερμηνεία στην 4η του Μάλερ, αλλά το κοπιαστικό κατόρθωμα της αληθινής συνύπαρξης.
Ναι. Ήμασταν κι εμείς μέσα στη μουσική. Εμείς που για μια στιγμή «συμφωνήσαμε» ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Η δικαιοσύνη δεν είναι ουτοπία. Είναι η συμφωνία του μέλλοντός μας.
