Ο Δημήτρης Μεσημέρης γεννήθηκε στη Λευκωσία της Κύπρου από γονείς που έχουν σχέση με τη μουσική. Δεν είναι παράξενο, λοιπόν, ότι ασχολήθηκε από πολύ μικρός μαζί της και στη συνέχεια ήταν το αντικείμενο των σπουδών του στην Αγγλία. Το όργανό του είναι η κιθάρα και γράφει τη μουσική των περισσότερων τραγουδιών που ερμηνεύει. Μετά τον πρώτο δίσκο του «Έχω του κόσμου ποιήματα» του 2020 τον Μάιο κυκλοφόρησε ο δεύτερος, το «Τικ τακ», που έχει ως -υπόρρητο ίσως- θέμα του τον χρόνο. Στα 31 του είναι πια ώριμος να μιλήσει τόσο γι’ αυτόν όσο και για την αλληλεπίδρασή του με τη δημιουργία του
Αν και σπούδασες στην Αγγλία, έχεις ελάχιστες επιρροές από τη διεθνή μουσική και, αντίθετα, πάρα πολλές από την ελληνική. Πώς και γιατί συνέβη αυτό;
Μεγάλωσα με το λαϊκό, το παραδοσιακό και το ρεμπέτικο τραγούδι που άκουγα στο σπίτι από τον πατέρα μου, ο οποίος τραγουδά και παίζει μπουζούκι. Αν και η μητέρα μου διδάσκει κλασικό πιάνο, το τραγούδι και κυρίως με λαϊκές επιρροές με κέρδισε από παιδί. Οι σπουδές στην Αγγλία δεν επηρέασαν την αγάπη μου γι’ αυτό το ιδίωμα, αντιθέτως μου έδωσε το βήμα να πειραματιστώ και να το συνδυάσω με διάφορα άλλα στοιχεία που με ενδιαφέρουν δημιουργικά.
Από την παραδοσιακή κυπριακή μουσική, που σίγουρα άκουγες καθώς μεγάλωνες, θεωρείς ότι έχουν περάσει κάποια στοιχεία στη δική σου;
Ναι, φυσικά. Ρυθμοί, λέξεις, μελωδίες… Η κυπριακή μουσική είναι μέσα μου, άλλοτε φανερά και άλλοτε υπόγεια. Είναι ένα μέρος του τρόπου που νιώθω και γράφω.
Υπάρχουν μουσικοί από την Κύπρο που εκτιμάς ιδιαίτερα, ακόμα και αν αυτό που κάνουν είναι περισσότερο ή λιγότερο διαφορετικό από ό,τι κάνεις εσύ;
Πολλοί. Εκτιμώ όσους δημιουργούν με ειλικρίνεια, ακόμα και αν εκφράζονται διαφορετικά. Δεν κολλάω σε κατηγορίες, ιδιώματα και όρους. Σέβομαι και παρακολουθώ καινούργια και παλιά πράγματα, ειδικά όταν οι δημιουργοί τους βασίζονται σε βαθιά αγάπη γι’ αυτό που κάνουν.
Ποιες θα έλεγες ότι είναι οι κυριότερες διαφορές ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο άλμπουμ σου;
Το πρώτο είχε περισσότερο αυθορμητισμό και αντίστοιχα το δεύτερο περισσότερη ωριμότητα. Στο «Τικ τακ» όλα μπήκαν στη θέση τους, συνειδητά και με αφορμή το ομότιτλο τραγούδι. Αυτό έκανε τον δίσκο ένα concept album. Το κοινό μεταξύ τους είναι ότι και οι δύο δίσκοι είναι πλουραλιστικοί ως προς τα στοιχεία των επιρροών μου που φέρουν.
Ποια και πόση σημασία έχει για σένα ο χρόνος ώστε η στιχουργική έμπνευση και θεματολογία όλων των τραγουδιών του δίσκου να σχετίζονται με αυτόν;
Ο χρόνος καθώς περνά αφήνει εμπειρίες, στιγμές, όνειρα, σκέψεις, λύπες, χαρές και πολλά άλλα που θα βρούμε στη διάρκεια της ζωής μας. Σε αυτόν τον δίσκο κάθε τραγούδι έχει το δικό του θέμα που αντανακλά έναν από τους σταθμούς της ζωής. Ένας διάλογος με τον εαυτό μας, ένας αναστοχασμός για το τι κρατήσαμε και τι αφήσαμε στο πέρασμα του χρόνου.
Πώς επιλέγεις τους-τις στιχουργούς που θα συνεργαστείς μαζί τους, αλλά και τους συγκεκριμένους στίχους τους κάθε φορά;
Πολλές φορές επικοινωνώ προβληματισμούς και σκέψεις μου σε στιχουργούς που συνεργάζομαι μαζί τους και βρίσκουμε κοινό έδαφος στο θέμα και στον τρόπο που ένας στίχος θα καταφέρει να δημιουργήσει εικόνες. Είναι πολύ σημαντικό για μένα να μπορώ να νιώσω το περιεχόμενο των στίχων.
Υπάρχει ένα βαθύτερο νόημα του «Ο θεός είναι γυναίκα» και ποιο είναι αυτό;
Είναι ένα ευαίσθητο τραγούδι σε μουσική του Γιώργου Δημητρίου και στίχους του Ανδρέα Παράσχου. Είναι ο σταθμός της αναγνώρισης στο μεγαλείο της γυναίκας. Είναι η μάνα που δίνει ζωή, ο έρωτας, η ομορφιά της φύσης και αυτή η τεράστια δύναμη της θηλυκής πλευράς. Αν δεν είναι η γυναίκα θεός, τότε τι είναι;
Στον δίσκο υπάρχουν και κάποια τραγούδια τα οποία έχουν γράψει άλλοι. Είναι φίλοι σου και τα αισθάνεσαι εξίσου «δικά σου» όσο και αυτά που έχεις γράψει ο ίδιος;
Φυσικά. Αν δεν τα ένιωθα δικά μου, δεν θα τα ερμήνευα. Η φιλία και η συνεργασία παίζουν σημαντικό ρόλο, αλλά το κυριότερο είναι να με εκφράζουν.
Στις ενορχηστρώσεις έχεις συνεργαστεί και με τον Λευτέρη Μουμτζή, έναν Κύπριο μουσικό που όμως τόσο με τους Trio Teke όσο και ακόμα περισσότερο στην προσωπική διαδρομή του κινείται σε ένα εντελώς διαφορετικό ιδίωμα από το δικό σου. Πρόκειται για προσωπική σχέση ή άλλος είναι ο λόγος γι’ αυτό;
Ο Λευτέρης είναι εξαίρετος μουσικός και πολύ καλός φίλος. Εκτιμώ απεριόριστα το μουσικό του σύμπαν και ας είναι διαφορετικό. Αρκετές «πινελιές» από αυτό το σύμπαν μού κάνουν τρομερή αίσθηση και ήθελα να τις προσθέσω ενορχηστρωτικά στα δικά μου τραγούδια.
Ποιοι και ίσως ποιες θα έλεγες ότι έχουν διαμορφώσει το ερμηνευτικό ύφος σου;
Οι Αλκίνοος Ιωαννίδης, Γιώργος Νταλάρας, Παντελής Θαλασσινός αλλά και η Χάρις Αλεξίου θεωρώ ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτό.
Αν γινόσουν γνωστότερος στην Ελλάδα, θα σκεφτόσουν να μετοικίσεις εδώ;
Η Αθήνα είναι η δεύτερη πόλη μου. Ήδη από τον Οκτώβριο αρχίζουμε κάποιες εμφανίσεις με αφορμή την παρουσίαση του δίσκου. Από την άλλη, βάση μου είναι όπου με πάει η μουσική. Σημασία έχει να δημιουργώ και να επικοινωνώ τη μουσική μου, όπου κι αν βρίσκομαι.
Και τα προσεχή σχέδια σου, άμεσα και ίσως λίγο πιο μακροπρόθεσμα;
Το καλοκαίρι υπάρχουν αρκετές συναυλίες, κυρίως στην Κύπρο, ενώ παράλληλα ετοιμάζω την παρουσίαση του δίσκου τον Οκτώβριο στην Αθήνα. Γράφω ήδη νέα τραγούδια, άλλωστε είναι κάτι που δεν σταματώ ποτέ να κάνω.
Θα ευχηθώ στον Δημήτρη Μεσημέρη να συνεχίσει να έχει την ίδια διάθεση αλλά και την ίδια ανάγκη για δημιουργία γιατί αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να προχωράς και να εξελίσσεσαι.
