Μία από τις σημαντικότερες απώλειες όχι μόνο της παραδοσιακής αλλά συνολικά της ελληνικής μουσικής ήταν αυτή του μέγιστου δεξιοτέχνη του κλαρίνου Πετρολούκα Χαλκιά.
Ο Πετρολούκας Χαλκιάς γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1934 στο Δελβινάκι Πωγωνίου. Η οικογένειά του συνδεόταν διπλά με την παραδοσιακή μουσική: Ο πατέρας του ήταν δεξιοτέχνης του κλαρίνου και η οικογένεια της μητέρας του ήταν αυτή του θρυλικού Κίτσου Χαρισιάδη, του μουσικού που θεωρείται ο θεμελιωτής της σύγχρονης παράδοσης του ηπειρώτικου κλαρίνου. Δεν είναι παράξενο λοιπόν ότι -παρά τις αρχικές αντιρρήσεις του πατέρα του- ο Πετρολούκας από έντεκα ετών ταύτισε τη ζωή του με το κλαρίνο. Έτσι, πολύ σύντομα ήρθε στην Αθήνα, όπου μαζί με τον πατέρα του και τον αδελφό του Αχιλλέα που έπαιζε βιολί άρχισε να εργάζεται επαγγελματικά ως μουσικός.
Το 1960 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου έζησε και εργάστηκε για σχεδόν είκοσι χρόνια λειτουργώντας ως πρεσβευτής της ηπειρώτικης μουσικής. Εκεί γνώρισε και τον σπουδαίο jazz συνθέτη και ενορχηστρωτή και επίσης βιρτουόζο του κλαρινέτου Benny Goodman, που εκφράστηκε με θαυμασμό για το παίξιμο του.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1979 και ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα, πρώτιστα συναυλιακή αλλά και δισκογραφική. Η μακρόχρονη παραμονή του στις ΗΠΑ τον είχε κάνει να επικοινωνεί, αυθόρμητα και βιωματικά, με πολλά διαφορετικά ιδιώματα. Η Ελένη Καραΐνδρου, για παράδειγμα, διηγείται πως όταν συνεργάστηκαν, τη ρώτησε τι να παίξει και εκείνη του είπε απλά να ακούσει ό,τι είχε ηχογραφηθεί μέχρι τότε και να παίξει όπως ένιωθε. Αυτό έκανε, και το αποτέλεσμα ήταν εκείνο ακριβώς που χρειαζόταν, σαν να του είχε δώσει παρτιτούρα!
Αργότερα, τη δεκαετία του ’80, πρωτοστάτησε στις εκδηλώσεις «Έλληνες και Ινδοί», συμπράξεις μουσικών από τις δύο χώρες πάνω στην κοινή βάση της πεντατονίας αμφότερων των παραδόσεων και επίσης συνεργάστηκε με αρκετούς μουσικούς της ελληνικής jazz.
Ευτύχησε η υγεία του να είναι αρκετά καλή και έτσι παρέμεινε ενεργός μέχρι το τέλος. Τα τελευταία χρόνια βίωνε μια δημιουργική «αναγέννηση» μέσα από τη συνεργασία του με τον Ηπειρώτη δεξιοτέχνη του λαούτου Βασίλη Κώστα, ο οποίος επίσης διαπρέπει στις ΗΠΑ.
Εφυγε από τη ζωή στην Αθήνα, περίπου έναν μήνα πριν συμπληρώσει τα ενενήντα ένα χρόνια του, με την εκτίμηση και την αγάπη των κριτικών αλλά και του κόσμου όχι μόνο από την Ήπειρο, αλλά από ολόκληρη την Ελλάδα.
