Με καταβολές στη λαϊκή μουσική μας, καθώς από πολύ νεαρή ηλικία εργαζόταν παίζοντας μπουζούκι και τραγουδώντας σε νυχτερινά κέντρα, ο Μπάμπης Βελισσάριος σπούδασε υποκριτική και στη συνέχεια κλασικό τραγούδι. Τενόρος υψηλών επιδόσεων, ανήκει εδώ και χρόνια στο δυναμικό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, με πρωταγωνιστικούς και μη ρόλους σε πολλές παραγωγές της. Παράλληλα όμως έχει συμπράξει σε πολλές ζωντανές παραστάσεις και σε κάποιες δισκογραφικές δουλειές με εκλεκτές συνεργασίες και ρεπερτόριο που περιλαμβάνει σχεδόν όλο το φάσμα του ελληνικού τραγουδιού, από λαϊκό και ρεμπέτικο μέχρι «ελαφρό». Ξεχωριστή στιγμή στη διαδρομή του, ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Κάπτεν Αχάμπ στη musical εκδοχή του Δημήτρη Παπαδημητρίου για το εμβληματικό μυθιστόρημα του Χέρμαν Μέλβιλ «Μόμπι Ντικ». Πριν από λίγο καιρό, με αφορμή τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη, κυκλοφόρησε τον δίσκο «Από τη γειτονιά των αγγέλων στις γειτονιές του κόσμου», με δέκα τραγούδια συν ένα οργανικό του κορυφαίου δημιουργού σε παραγωγή και ενορχήστρωση του αληθινού δεξιοτέχνη του μπουζουκιού και συνθέτη Βαγγέλη Μαχαίρα. Συζητήσαμε με τον Μπάμπη Βελισσάριο για τη σημασία που είχε και έχει το έργο του Μίκη Θεοδωράκη για τον ίδιο αλλά και για το αν και πώς μπορεί να «μιλήσει» στο σημερινό κοινό.
Γνωρίζοντας ότι ξεκίνησες την επαγγελματική ενασχόλησή σου με τη μουσική παίζοντας μπουζούκι, η εκτελεστική επαφή σου με το έργο του Μίκη Θεοδωράκη χρονολογείται από τότε;
Καθώς είχα επιρροές από πολύ μικρός, ο μουσικός σπόρος είχε ήδη φυτευτεί από νωρίς. Μου έχουν περιγράψει ένα περιστατικό, σε ηλικία 4 ετών να τραγουδώ ασταμάτητα το «Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή», άρα «ανεπίσημα» η επαφή μου με το έργο του Θεοδωράκη ανάγεται σε πολλά χρόνια πριν.
Στη συνέχεια ποια ήταν η ερμηνευτική σχέση σου με το έργο του μέχρι την ηχογράφηση αυτού του δίσκου;
Πάντα είχα πολύ στενή επαφή με το ρεπερτόριο της μεγαλοφυΐας που ονομαζόταν Μίκης Θεοδωράκης, μέχρι το 2017, όταν ήρθαν η πρώτη γνωριμία και η συνεργασία μαζί του για τη μεγαλειώδη συναυλία τότε προς τιμήν του στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο. Έκτοτε προετοιμάζομαι γι’ αυτό το αφιέρωμα, τον δίσκο «Από τη γειτονιά των αγγέλων…» που είναι και ο πρώτος προσωπικός μου.
Εχοντας και ο ίδιος εμπειρία από το μπουζούκι, τι εκτιμάς περισσότερο στο παίξιμο αλλά και στο ενορχηστρωτικό ύφος του Βαγγέλη Μαχαίρα;
Ο Βαγγέλης, πέρα από σημαντικός μπουζουξής, είναι πολύ αξιόλογος συνθέτης και τα τελευταία χρόνια έχει μπει δυναμικά και στον χώρο της παραγωγής. Το παίξιμο του Βαγγέλη και η ενορχηστρωτική προσέγγισή του χαρακτηρίζονται από ευθύτητα και καθαρότητα στον ήχο, χωρίς φιοριτούρες. Έτσι ακριβώς όπως πρέπει να προσεγγίζουμε τη μουσική αλλά και την ποίηση.
Η ιδέα για τον δίσκο ήταν δική σου ή του Βαγγέλη Μαχαίρα; Πες μου δυο λόγια για το πώς ξεκίνησε και υλοποιήθηκε αυτό το project.
Η ιδέα προέκυψε όταν άκουσα τη διασκευή του Βαγγέλη στο σπουδαίο τραγούδι του Μίκη «Μενεξεδένια τα βουνά», ερμηνευμένο μοναδικά από τη Δέσποινα Ραφαήλ. Τότε του πρότεινα να κάνουμε μαζί ένα single, το «Χάθηκα», επίσης σε μουσική Μίκη και ποίηση Γιάννη Θεοδωράκη. Εκεί ήταν που μας άνοιξε για τα καλά η όρεξη και έναν μήνα μετά κυκλοφορήσαμε το «Παράπονο» σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου. Έτσι δώσαμε τα χέρια και συμφωνήσαμε ενόψει των εκατό χρόνων από τη γέννηση του Μίκη να φτιάξουμε έναν ολοκληρωμένο δίσκο-αφιέρωμα στο έργο του.
Ποιες ήταν για εσένα οι μεγαλύτερες προκλήσεις όταν ερμήνευες αυτό το υλικό;
Η πρόκληση ήταν μόνο μία, να αναδείξουμε μια σειρά από τραγούδια μέσα από την απλότητα της ερμηνείας μου και του «αληθινού» ήχου του τρίχορδου -αυθεντικού δηλαδή σε αντίθεση με το μεταγενέστερο τετράχορδο- μπουζουκιού του Βαγγέλη.
Η επιλογή των δέκα τραγουδιών έγινε με κριτήριο τη συγκίνηση που σας προκαλούσε η μουσική του Θεοδωράκη σε κάποια από αυτά ή το στιχουργικό περιεχόμενό τους;
Αμφότερα έπαιξαν ρόλο στις επιλογές μας, αλλά και κάτι ακόμα: θέλαμε τραγούδια που να μπορούν να ηχογραφηθούν με μια κιθάρα κι ένα μπουζούκι, αρχικά χωρίς επιπλέον όργανα.
Οι ενορχηστρώσεις είναι του Β. Μαχαίρα, αλλά υποθέτω πως εκφράζει κι εσένα η πολύ λιτή άποψη με το ολιγομελές σχήμα των πέντε ακουστικών οργάνων.
Καταρχήν ηχογραφήσαμε όπως παλιά. Καθίσαμε σαν παρέα ο Γιώργος Μάκρας (του οποίου η συνεισφορά ήταν ανεκτίμητη) με την κιθάρα του, ο Βαγγέλης με το μπουζούκι του κι εγώ κάπως μεταξύ των δύο. Παίξαμε χωρίς μετρονόμο το ίδιο τραγούδι οκτώ-εννέα φορές και κρατήσαμε την καλύτερη εκτέλεση σχεδόν χωρίς καμία παρέμβαση ή διόρθωση. Πάνω σ’ αυτή τη βάση έχτισε ο Βαγγέλης την ενορχήστρωση με τρία-τέσσερα όργανα επιπλέον.
Από στιχουργικής πλευράς πιστεύεις ότι αυτά τα τραγούδια «μιλούν» εξίσου στο σημερινό κοινό όσο και σε εκείνο της εποχής τους;
Οσο κι αν αλλάζουν οι εποχές και οι συνήθειες των ανθρώπων, ένα όμορφο τραγούδι με δυνατό στίχο έχει πάντα θέση στην καθημερινότητα, στη διασκέδαση και στο γλέντι αλλά και στις στιγμές της περίσκεψης.
Θα παρουσιάσετε ζωντανά αυτό το υλικό ή απλώς θα το ενσωματώσεις στις καλοκαιρινές συναυλίες σου;
Εχουμε σκοπό να παρουσιάσουμε τον δίσκο το φθινόπωρο. Μέχρι τότε έχω προγραμματίσει μια σειρά από καλοκαιρινές συναυλίες-αφιερώματα στον Μίκη Θεοδωράκη, όπου προφανώς θα ερμηνεύσω και κάποια από τα τραγούδια του δίσκου.
Εχεις μιλήσει για την πρώτη τηλεοπτική εμπειρία σου ως ηθοποιός στη σειρά της ΕΡΤ «Η Μαρία που έγινε Κάλλας», αλλά πώς αισθάνθηκες ως ερμηνευτής, και μάλιστα λυρικός, συμμετέχοντας σ’ αυτή;
Αισθάνομαι εξίσου όμορφα με την ιδιότητα του ηθοποιού χωρίς απαραίτητα να πρέπει να ερμηνεύσω ένα τραγούδι. Ωστόσο, η Όλγα Μαλέα βρήκε τον τρόπο να εκμεταλλευθεί σε κάποιον βαθμό και τις άλλες δύο ιδιότητές μου, του ερμηνευτή και του μουσικού.
Και τα σχέδιά σου μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, για το καλοκαίρι αλλά και για την επόμενη χειμερινή σεζόν;
Συναυλίες το καλοκαίρι, άλλοτε για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη κι άλλοτε για τα πενήντα χρόνια από τον θάνατο του αγαπημένου μου ποιητή των μακρινών ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων, του Νίκου Καββαδία. Τον Σεπτέμβριο το πρόγραμμα θα έχει και ένα μεγάλο ταξίδι στην Κίνα. Όλο και κάπου θα συναντηθούμε λοιπόν…
Είτε υπηρετώντας το λυρικό είτε το καλό λόγιο αλλά και λαϊκό τραγούδι, ο Μπάμπης Βελισσάριος αξιοποιεί το ταλέντο και τις μεγάλες δυνατότητές του για να τα αναδείξει, κι αυτό είναι ένα από τα πράγματα που χαρακτηρίζουν έναν αληθινά σπουδαίο ερμηνευτή που δεν επαναπαύεται στα κεκτημένα του.
