Ενα ποτήρι από γυαλί χρειάζεται αιώνες ιστορίας μέχρι να φτάσει στα χέρια μας. Χρειάζεται μόχθο, φαντασία, εφευρετικότητα, εμπιστοσύνη, ειρηνική συνύπαρξη με τη φύση και τους άλλους. Ένα ποτήρι για να το κρατήσεις στο χέρι σου χρειάζεται την ανθρωπότητα ολόκληρη. Η καταστροφή ενός ποτηριού, από την άλλη, χρειάζεται μια απλή κίνηση, το σπρώχνεις από το τραπέζι (που κι αυτό χρειάστηκε την αιωνιότητα και την ανθρωπότητα για να φτιαχτεί), το ποτήρι πέφτει και καταστρέφεται. Χρειάστηκε μόνο μια στιγμή. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο απλό από τη φρίκη της καταστροφής.
Αν αυτό συμβαίνει με ένα ποτήρι, ας φανταστούμε τι χρειάστηκε να ξοδευτεί μέχρι να γεννηθεί ένας άνθρωπος σήμερα. Πόσο άπειρο κύλησε κάτω από τις γέφυρες, πόση ασύλληπτη ύλη πάνω από τους πλανήτες, πόσος ανείπωτος «αήρ δικαίου» φύσηξε τον άυλο συγκλονισμό για να μην σταματήσει να δημιουργεί ασίγαστα τον άνθρωπο. Κι αφού αυτό συμβαίνει, ας φανταστούμε πόση φρίκη καταστροφικής απλούστευσης είναι ο φόνος ενός ανθρώπου, ενός και μόνο ανθρώπου. Μια απλή κίνηση και, σήμερα, απλώς μια μετακίνηση δακτύλου στη σκανδάλη ή μια υπογραφή σε μια συμφωνία θανάτου για να καταστραφεί διά παντός μια καθολική δυνατότητα του όντος.
Αυτό το ήξερε πολύ καλά ο μεγάλος Πολωνός ποιητής Τσέσλαφ Μίλος (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1980) όταν άρχιζε το ποίημά του «Η πτώση» με τον εξής στίχο: «Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι όπως η πτώση ενός σπουδαίου έθνους». Κι αφού ο θάνατος ενός και μόνο ανθρώπου είναι «όπως η πτώση ενός σπουδαίου έθνους», τότε η γενοκτονία του παλαιστινιακού έθνους που συνεχίζεται στη Γάζα είναι η πτώση ολόκληρης της ανθρωπότητας, ο πνιγμός της σε έναν ωκεανό αίματος. Τόσο ασύλληπτα απλά, τόσο απίστευτα τραγικά. Τόσο που στη φρίκη του να μην χωρούν ούτε οι αριθμοί της. Μέσα σε ενάμιση χρόνο σφαγιάστηκαν 53.000 άνθρωποι, στη συντριπτική τους πλειονότητα γυναίκες και παιδιά. Υπολογίζεται ότι άλλοι 10.000 βρίσκονται νεκροί κάτω από τα ερείπια. Κι εδώ αριθμός ερειπωμένων σπιτιών, νοσοκομείων, σχολείων, υποδομών δεν υφίσταται. Δεν υπάρχουν πια ερείπια, η φρίκη του ερειπίου από βομβαρδισμό δεν υφίσταται, γιατί το ίδιο το χώμα είναι πια το ερείπιο. Έχει καταστραφεί, έχει δολοφονηθεί κάθε ίχνος παλαιστινιακού εδάφους. Έχει καταστραφεί το νερό, ούτε φως. Ακόμα κι εκείνος ο στίχος του Γιάννη Ρίτσου από τη «Ρωμιοσύνη», «δεν υπάρχει νερό, μονάχα φως», μοιάζει σβησμένος μπροστά στη μανία της γενοκτονίας από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ.
Μην φανταστεί κανείς πως συμβαίνει κάτι πολύπλοκο. Απλώς συμβαίνει σφαγή. Και όλη η φρίκη της απλότητας μπορεί να χωρέσει μόνο μέσα στο στόμα των τεράτων που, αφού καταπίνουν ανθρώπους, καταπίνουν μαζί και τη γλώσσα των ανθρώπων και από το έρκος των οδόντων τους ξεχύνονται μονάχα όξος και χολή που σπαταλάνε και κατασπαράζουν όλες τις γλώσσες, όπως ακριβώς τις κατασπαράσσει η Αγιελέτ Σακέντ, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ, που είχε δηλώσει στο παρελθόν (θα πρόσθετα «ξεδιάντροπα», αλλά η ξεδιαντροπιά στη σημερινή ηθική και πολιτική κατάντια του ισραηλινού κράτους είναι τέτοια που μοιάζει με ανθρωπιστική πολυτέλεια): «Πρέπει να σκοτώσουμε τις Παλαιστίνιες μανάδες, ώστε να μην γεννηθούν νέα μικρά φίδια. Πρέπει να πεθάνουν και τα σπίτια τους να εξαφανιστούν. Έτσι δεν θα δουν το φως νέοι τρομοκράτες, είναι εχθροί μας και το αίμα τους πρέπει να χυθεί στα χέρια μας. Το ίδιο ισχύει και για τις μανάδες των νεκρών τρομοκρατών […]».
Αυτή είναι η «μεγάλη Δυτική Δημοκρατία της Μέσης Ανατολής», αυτές είναι «οι δύσκολες στιγμές της» κατά τη θηριώδη δήλωση του Άδωνη Γεωργιάδη, που άνοιξε και δεν λέει να κλείσει τον οχετό της σήψης του, από το «περήφανος για το Ισραήλ» μέχρι το ανήκουστο «σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη δείχνει το Ισραήλ, όχι η Γάζα».
Δεν είναι λοιπόν χωρίς εξήγηση οι ατιμωτικοί για όλους μας ταπεινωτικοί χαριεντισμοί του Μητσοτάκη με τον καταζητούμενο Νετανιάχου πάνω από τα πτώματα των σφαγμένων παιδιών ούτε η ατιμωτική σιγή θανάτου της Ελλάδας τώρα που κάτι μοιάζει να σαλεύει στη διεθνή κοινότητα. Και το ερώτημα είναι: «Τοιούτος γαρ ημίν έπρεπεν αρχιερεύς;». Φοβάμαι την απάντηση.
