Ο Faizal Diaa Al Aidy είναι Παλαιστίνιος πρόσφυγας που ζει με την οικογένειά του στην Κύπρο από το 2018 μετά από περιπλάνηση και προσφυγιά στη Συρία. Είναι φοιτητής στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κύπρου. Το προσφυγικό του βίωμα μα και τον θυμό του για τη γενοκτονία των ομοεθνών του στη Γάζα τα μεταβολίζει σε ποίηση.
Τον συναντήσαμε στη Λευκωσία, όπου πήγε να ανταμώσει τη Μάγδα Φύσσα η οποία επισκεπτόταν στην Κύπρο. Μας έδωσε ανέκδοτα ποιήματά του που συνοδεύονται από τα παρακάτω λόγια:
«Ζω ακόμη στην Παλαιστίνη, μέσα από τις ιστορίες που μου έλεγε ο παππούς μου. Θέλω να επιστρέψω στο σπίτι που μεγάλωσα και να το “αγκαλιάσω”. Ακούω και τις ιστορίες των Κυπρίων προσφύγων που λένε το ίδιο για τα σπίτια τους στα Κατεχόμενα. Έζησα στη Δαμασκό γιατί εκεί ήταν πρόσφυγες οι γονείς μου. Μου λείπουν οι δρόμοι της που ήταν γεμάτοι από ανθρώπους και η αίσθηση ότι και εγώ ανήκω κάπου. Όταν ήρθα στην Κύπρο το 2018, ένιωθα μόνος μου. Κατέφυγα στην ποίηση. Σήμερα γράφω γιατί ζητάω να ξαναβρούμε τον ανθρωπισμό μας που χάθηκε στη Γάζα. Η λέξη “προσφυγιά” ποτέ δεν ήταν ξένη λέξη για μένα. Η πρώτη ελληνική λέξη που έμαθα ήταν “πρόσφυγας”. Έτσι με έλεγαν, “πρόσφυγας”. Ξέρω τι σημαίνει να αφήνεις τα πάντα πίσω ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή. Αυτή η πορεία έγινε μέρος του εαυτού μου.
Μπορεί η λέξη “πρόσφυγας” να ήταν η πρώτη που έμαθα φεύγοντας από την Παλαιστίνη, αλλά δεν ήταν η τελευταία, ευτυχώς. Έμαθα τι σημαίνει ελευθερία. Έμαθα ότι τα όνειρα πραγματοποιούνται. Έγινα φίλος με τον Καβάφη. Ο Ρίτσος μού έδειξε τον δρόμο για τον λυτρωμό, η Κατερίνα Γώγου να παραμένω άνθρωπος. Γράφω ποιήματα μήπως γλιτώσει άλλος Φαϊσάλ. Ζούμε σε μια τερατογόνα εποχή, μια εποχή παραμορφωμένη από την τοξική κληρονομιά της κλασικής ιμπεριαλιστικής κατάκτησης, εμπλουτισμένη όμως με σύγχρονες αντιφάσεις. Σήμερα οι νέοι αυτοκρατορικοί κατακτητές δεν έχουν μονοπώλιο στην πληροφορία, γεγονός που κάνει πιο δύσκολη την αυθαίρετη καταγραφή της Ιστορίας. Η λογοκρισία δεν έχει εξαφανιστεί· έχει μεταλλαχθεί. Στον νεοφιλελεύθερο κόσμο η λογοκρισία είναι αρετή, όχι επιβαλλόμενη από την εξουσία, αλλά εφαρμοσμένη πρόθυμα από τον “καλό” φιλελεύθερο πολίτη που καταπνίγει κάθε εναλλακτική αφήγηση προς όφελος των ισχυρών. Η καχυποψία κυριαρχεί στην εποχή της πληροφορίας. Όταν κάθε πηγή αμφισβητείται, η κυρίαρχη φωνή γίνεται η μοναδική αλήθεια.
Ομως η ουσία του ιμπεριαλισμού παραμένει αμετάβλητη. Οι παλιοί μηχανισμοί -μαζικές δολοφονίες, πείνα, γενοκτονία- εμφανίζονται ξανά μεταμφιεσμένοι ως άμυνες απέναντι σε ανύπαρκτες απειλές. Αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη σήμερα είναι ένα δυσοίωνο μείγμα: το τζιν του κλασικού αποικισμού μαζί με τον νεοφιλελευθερισμό. Η επιδίωξη του Τραμπ να αποκομίσει κέρδη από τη Γάζα θυμίζει τις θηριωδίες των ναζί. Η προσπάθεια του Νετανιάχου να ξαναγράψει την ιστορία του Ολοκαυτώματος, κατηγορώντας τους Παλαιστίνιους, είναι εξίσου αποτρόπαια με τον πόλεμο του όπιου της Αγγλίας στην Κίνα. Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται· μεταλλάσσεται, και γίνεται όλο και πιο αποκρουστική. Το μελάνι της Ιστορίας όλο και πιο κόκκινο, μέχρι να μην μείνει αίμα να γεμίσει τις σελίδες της».
Ποίημα
Τίτλος:
«Μέρες του 2025»
7 Μαΐου 2025, ένας ταραγμένος άντρας κρατάει ένα πεινασμένο, ορφανό παιδί στην κατασκήνωση Χαν Γιούνις και φωνάζει τα εξής πριν πεθάνουν και οι δύο:
Πες στη Χιντ να μην νιώθει μόνη,
Πες της ότι έρχεται η μαμά της
Πες της ότι έρχονται και οι φίλες της από το σχολείο
Πες της ότι τις είδα να φεύγουν
Πες της ότι θα έρθω να τη δω σύντομα
Πες της
Πες της ότι μου λείπει πολύ
Μην της πεις ότι με είδες να κλαίω
Δεν με είδε ποτέ να κλαίω
Της είπα ψέματα, της είπα ότι όλα θα πάνε καλά
Μην της πεις ότι σε κράτησα στην αγκαλιά μου
Είναι η κόρη μου και ξέρω πόσο ζηλεύει
Αλλά πες στον Θεό να της δώσει πολλά σταφύλια στον παράδεισο
Αγαπάει τα σταφύλια
Πες του να της δώσει πολλές κούκλες
Και αν σου δοθεί η ευκαιρία να μιλήσεις στον Θεό σε παρακαλώ
Ρώτα τον
Ρώτα τον γιατί μας εγκατέλειψε.
Ο άντρας στη συνέχεια τύλιξε το παιδί με μια γκρίζα κουβέρτα της UNICEF και πέθανε λίγες στιγμές αργότερα…
