Η Λουίζα Σοφιανοπούλου γεννήθηκε σε μια καλλιτεχνική οικογένεια, με πατέρα σκηνοθέτη, μητέρα χορογράφο και μια θεία πολύ ιδιαίτερη τραγουδοποιό και ερμηνεύτρια. Σπούδασε πιάνο και τραγούδι, αν και στη σκηνή ανέβηκε για πρώτη φορά ως ηθοποιός, σε μια σχολική παράσταση σε ηλικία 14 ετών. Από νωρίς έκανε πολλές και εκλεκτές συνεργασίες, αλλά όταν ήρθε η στιγμή να κυκλοφορήσει την πρώτη προσωπική εργασία της, το EP «Dragons», το 2016, υιοθέτησε το ψευδώνυμο Lou Is, το οποίο χρησιμοποιεί έκτοτε. Συνεχίζοντας να δοκιμάζει διαφορετικά πράγματα (ανάμεσά τους και το να είναι μία από τους/τις πέντε φιναλίστ για την εκπροσώπηση της χώρας μας στον διαγωνισμό της Eurovision το 2022), η προσωπική της διαδρομή πέρασε από το άλμπουμ «Fall in your sky» το 2022 πριν φτάσει στον νέο δίσκο της «Χρώματα», που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό. Συνομιλήσαμε για το πού τελειώνει η Λουίζα και πού αρχίζει η Lou Is.
Το ότι πριν απ’ όλα είσαι μουσικός σίγουρα επηρέασε την υποκριτική πλευρά σου. Αντίστοιχα, έχει επηρεάσει η ηθοποιός την τραγουδοποιό και ερμηνεύτρια;
Το θέατρο ήταν αυτό που με ανέβασε στη σκηνή από πολύ νωρίς, πριν ακόμα καταλάβω ότι έχω καλή φωνή και μπλέξω με τη μουσική. Δεν είμαι ηθοποιός, όμως μου αρέσει να διηγούμαι ιστορίες με τα τραγούδια, είτε είναι δικά μου είτε άλλων, και πάντα αντιμετωπίζω την ερμηνεία ως σύνολο περιεχομένου και απόδοσής του.
Πώς είναι το να έχεις θεία μια πολύ ξεχωριστή τραγουδοποιό και ερμηνεύτρια, όπως η Μελίνα Τανάγρη; Έχεις δεχτεί επίδραση από εκείνη;
Σίγουρα με έχει επηρεάσει, παρά το γεγονός ότι διαφέρουμε αρκετά ως προς το πώς λειτουργεί η καθεμία. Επειδή είναι αληθινά ξεχωριστή, πιστεύω ότι ενέπνευσε και σε εμένα την ανάγκη να εκφράσω τον εαυτό μου με τον δικό μου τρόπο και να μην επιθυμώ να μοιάσω με οποιαδήποτε άλλη.
Ποιες από τις πολλές συνεργασίες σου ξεχωρίζεις και γιατί;
Θέλω να ξεχωρίσω τη συνεργασία μου με τα δύο αγαπημένα μου κορίτσια, τη Nalyssa Green και τη Sugahspank!, για το αφιέρωμα στον Leonard Cohen. Είμαστε πολύ διαφορετικές, αλλά συμπληρώνουμε, θαυμάζουμε και στηρίζουμε η μία την άλλη. Όταν οι γυναίκες μοιραζόμαστε τη δύναμή μας, γίνονται πιο εύκολα τα πράγματα και τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.
Πόσο διαφέρει η Lou Is από τη Λουίζα;
Δεν διαφέρει, είναι απλώς όψεις του ίδιου ανθρώπου. Προσωπικά αλλά και δημιουργικά έχω πολλές πλευρές, ποικίλα ενδιαφέροντα, μουσικά και όχι μόνο, οπότε η Lou Is είναι η ταυτότητα που μου δίνω όταν νιώθω εξωστρεφής και ανεβαίνω στη σκηνή.
Η «εμφάνιση» της Lou Is σηματοδότησε το να αρχίσεις να γράφεις αγγλικό στίχο και να ασχολείσαι περισσότερο με διεθνές παρά με ελληνικό ρεπερτόριο. Δεν είναι λίγο παράδοξο λοιπόν στον τρίτο δίσκο σου ως Lou Is να επιστρέφεις και πάλι εξολοκλήρου στον ελληνικό στίχο;
Πάντα τραγουδούσα διεθνές ρεπερτόριο παράλληλα με το ελληνικό και ποτέ δεν θέλησα να περιοριστώ. Η Lou Is υπήρχε, απλώς με την παραγωγή ενός δίσκου με αγγλικό στίχο χρειαζόμουν και ένα όνομα εύηχο και εύκολο για όλους. Τίποτα δεν είναι παράδοξο σε μια δημιουργική και εκφραστική διαδρομή. Ζω μέσα στη μουσική, πειραματίζομαι και ακολουθώ την καρδιά μου. Η Lou Is είμαι εγώ και κάνω ό,τι μου αρέσει και έρχεται από μέσα μου.
Συνήθως όταν οι τραγουδοποιοί συνεργάζονται με άλλους/ες είναι στο μουσικό σκέλος και όχι στο, πολύ πιο προσωπικό, στιχουργικό. Πώς αποφάσισες λοιπόν να συνεργαστείς με τον Κύριο Κ, που μάλιστα ως άντρας αναμφίβολα έχει για τα πράγματα διαφορετική οπτική;
Δεν το έχω παρατηρήσει αυτό. Θεωρώ πως είμαι πιο κοντά στη μουσική. Μελωδίες και μουσικές ιδέες μου έρχονται συνέχεια, αλλά ο στίχος με δυσκολεύει. Ο Κύριος Κ με παρότρυνε να γράψουμε μαζί ελληνικό στίχο. Μέσα από τη διαδικασία μοιραστήκαμε τις εμπειρίες μας από την αντίστοιχη πλευρά μας και καταφέραμε να μιλήσουμε με κοινό τρόπο. Ο Θοδωρής (Κοντάκος) είναι υπέροχος στιχουργός και με βοήθησε να εκφραστώ πληρέστερα.
Πιστεύεις, αλήθεια, ότι υπάρχει μια γυναικεία συνθετική και στιχουργική γραφή με τα δικά της χαρακτηριστικά, τα οποία είναι διαφορετικά από εκείνα της αντρικής;
Σίγουρα υπάρχει, αλλά δεν είναι απαραίτητα εμφανής σε κάθε τραγούδι. Η δημιουργία χρειάζεται βουτιά, οπότε το πού θα βουτήξεις για να κατανοήσεις κάτι ώστε να το εκφράσεις είναι δική σου επιλογή.
Θεωρείς πως το MeΤοο έχει να κάνει και με άλλους χώρους εκτός από αυτόν του θεάτρου; Ανεξάρτητα από αυτό, ως μουσικός και γυναίκα φυσικά αισθάνθηκες πως αφορούσε κι εσένα;
Συνέβαινε και συνέβη σε όλους τους χώρους. Απλώς στον καλλιτεχνικό χώρο είναι πιο δύσκολα τα πράγματα γιατί ευνοεί και το περιβάλλον την ανάρμοστη συμπεριφορά. Βέβαια με αφορούσε, ακόμα με αφορά, αλλά πλέον έχω ωριμάσει, έχω δει πολλά και ξέρω να τα αντιμετωπίσω. Δυστυχώς, οι πρώτες μου εμπειρίες στον χώρο με τρόμαξαν και κλείστηκα αρκετά στον εαυτό μου.
Το άλμπουμ «Χρώματα» είναι η ιστορία ενός έρωτα με κάποια ίσως μυθοπλαστικά στοιχεία ή η αφήγηση μιας εσωτερικής περιπλάνησης;
Είναι η ιστορία ενός έρωτα που τελειώνει και του πώς προχωράμε μετά. Οι πολύτιμες σχέσεις στη ζωή μας είναι αυτές που μας προχωρούν παραπέρα, μας βοηθούν να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και να ξεπεράσουμε τα εμπόδια που οι ίδιοι/ες βάζουμε στον εαυτό μας. Είναι μια εσωτερική περιπλάνηση με αρκετά μυθοπλαστικά στοιχεία.
Οσα συμβαίνουν στην κοινωνία γύρω μας περνούν με κάποιον τρόπο στα τραγούδια σου ή για εσένα η δημιουργία είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση;
Ομολογώ ότι μέχρι τώρα δεν έχω γράψει κάτι σχετικό, αν και με επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό. Ακόμα, φοβάμαι πως δεν έχω τη δημιουργική ικανότητα να τα εκφράσω όπως πρέπει και δεν θέλω να εκμεταλλευτώ μια κατάσταση για να πω «ακούστε με, δείτε με».
Πέρα από αυτό, πώς βλέπεις όσα συμβαίνουν πολιτικά και κοινωνικά στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια;
Με μεγάλη απογοήτευση και φόβο για το μέλλον. Μου είναι αδιανόητο ότι υπάρχουν άνθρωποι που κρυώνουν και πεινούν μέσα στο σπίτι τους, γυναίκες τις οποίες σκοτώνουν μπροστά στα μάτια της αστυνομίας, το ότι βλέπουμε καθημερινά τόση βία και πόνο και κανένα σύστημα και καμία πολιτική ηγεσία δεν μπορούν να τα σταματήσουν. Υπάρχουν στιγμές που απελπίζομαι και μουδιάζω.
Τι σήμαινε για εσένα το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών; Συμμετείχες στις μαζικές διαμαρτυρίες γι’ αυτό;
Θυμάμαι την πρώτη μαυρίλα όταν συνέβη, που διήρκεσε πολλές μέρες, όταν ήμασταν όλοι σαν σκιές του εαυτού μας. Ακόμα δεν το χωράει ο νους μου ότι επέτρεψαν να συμβεί. Φυσικά και συμμετείχα και θα συνεχίσω να το κάνω. Έχουμε μια ευκαιρία να διορθώσουμε μερικά από το πιο σοβαρά προβλήματα της χώρας και δεν πρέπει να τη χάσουμε.
Και τα προσεχή σχέδιά σου, μουσικά ίσως και υποκριτικά; Υπάρχουν ήδη ιδέες, ίσως και τραγούδια για τον επόμενο δίσκο;
Υποκριτικά σχέδια δεν έχω, αλλά θα ήθελα πολύ κάποια στιγμή να συμμετάσχω σε musical ή μουσική παράσταση. Με «γαργαλάνε» κάποιες ιδέες, αλλά μου φαίνεται νωρίς για να μπω στη διαδικασία υλοποίησής τους. Όταν ολοκληρώνεται ένας δίσκος, έρχεται μια χαλάρωση και δεν θέλω να τη χαλάσω ακόμα…
