Στο μεταξύ, και ενώ η Ελλάδα κάθε άλλο παρά ταξιδεύει, παραδίπλα μας η Γάζα ολοένα ταξιδεύει προς τον θάνατο. Η σφαγή και η γενοκτονία συνεχίζονται κανονικά, λες και το καθεστώς Νετανιάχου (ένα βαθύ καθεστώς, που δεν είναι -κάθε άλλο μάλιστα- το αποκύημα μόνο ενός φασίστα δολοφόνου και των ομοίων του), ολοένα και πιο μεθυσμένο από το αίμα και τον όλεθρο που προκαλεί, δεν ησυχάζει ούτε μετά τους 50.000 σφαγμένους και τους απροσμέτρητους για πάντα χαμένους κάτω από τα ερείπια, δεν ησυχάζει ούτε μετά την ασύλληπτη ισοπέδωση των πάντων, αλλά, αντιθέτως, όσο πιο βαθιά βυθίζεται σ’ αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας τόσο περισσότερο μοιάζει να θέλγεται από αυτό.
Η πραγματικότητα στη Γάζα, διευρυμένη εκρηκτικά από τη συνεπικουρία των ΗΠΑ υπό την προεδρία Τραμπ, είναι ό,τι πιο αποτρόπαιο μπορεί να γεννήσει στις μέρες μας η απώλεια των ανθρώπινων χαρακτηριστικών από την αχαλίνωτη ισχύ. Κι όταν λέμε ότι είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, σημαίνει ότι η ανθρωπότητα τελεί υπό απειλή, τελεί εν κινδύνω. Αν δεν καταφέρει η ανθρωπότητα -όση ανθρωπότητα τέλος πάντων…- να σταματήσει αυτή την αιματοβαμμένη παράκρουση, θα υπάρξουν εξελίξεις που σήμερα ούτε μπορούμε να τις φανταστούμε. Ή μάλλον ανατριχιάζουμε ακόμα και στη σκέψη ίχνους έστω φαντασίας.
Ανθρωποι που θέλουν να μετατρέψουν σε τόπο διακοπών τη Γάζα πάνω στα πτώματα των σφαγιασμένων, και μάλιστα με σχέδιο, είναι ικανοί να αιματοκυλίσουν ολόκληρο τον κόσμο. Τα πράγματα έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο, που όποιος δεν είναι εναντίον τους είναι μαζί τους. Η αδιαφορία μπροστά στην εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους που δεν απηχεί ούτε μια στάλα δικαιοσύνης (πώς θα μπορούσε άλλωστε) είναι ο εθισμός στον όλεθρο, που σημαίνει απώλεια του ενστίκτου επιβίωσης. Το έγκλημα στη Γάζα είναι γενοκτονία γιατί είναι γενοκτονία της ανθρωπότητας της ίδιας. Έχει σκεπάσει πια, έχει θάψει κάτω από βουνά ερειπίων, κάτω από βουνά πτωμάτων κάθε εθνοτικό χαρακτηριστικό, κάθε φυλετική διαφορά, ακόμα και κάθε εδαφική διαφιλονικία. Δεν υπάρχουν πια χαρακτηριστικά. Υπάρχουν από τη μια μεριά αποχαλινωμένα δίποδα κτήνη που σφάζουν κι από την άλλη άνθρωποι που πολεμούν για να συνεχίσουν να ανασαίνουν.
Αυτή τη στιγμή ο λαός της Παλαιστίνης είναι η πρώτη γραμμή της ανθρωπότητας που μάχεται για να μπορέσει να συνεχίσει να υπάρχει. Αυτή τη στιγμή ο λαός της Παλαιστίνης είναι η εμπροσθοφυλακή της μαχόμενης ανθρωπότητας. Πολεμάει «για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι» όπως λέει και ο Γιάννης Ρίτσος. Αυτός είναι ο «μικρός λαός που πολεμά». Αυτός είναι ο μικρός παγκόσμιος λαός. Γιατί ναι, όταν ένας λαός πολεμάει έτσι εβδομήντα ολόκληρα χρόνια, διώκεται ασύστολα εβδομήντα ολόκληρα χρόνια και τώρα απειλείται με εξαφάνιση, τότε αυτός ο λαός αποκτά παγκόσμια χαρακτηριστικά, είναι ένας παγκόσμιος λαός. Και μαζί ένας λαός της παγκόσμιας Ιστορίας όλων των λαών μιας ανθρωπότητας που τόσες και τόσες φορές τσακίστηκε και έχυσε ποτάμια αίματος για να μην σβήσει το φως του ανθρώπου πάνω στη Γη.
Το φως του ανθρώπου είναι που τρεμοσβήνει με κάθε παιδί που σφάζεται στη Γάζα. Το φως του ανθρώπου είναι που χάνεται όταν η ζωή καταπλακώνεται από τα ερείπια των βομβαρδισμών. Το φως του ανθρώπου είναι που πνίγεται μέσα στον χείμαρρο των δακρύων που χύνονται στη Γάζα. Το φως του ανθρώπου είναι που γίνεται ανεμοστρόβιλος φωτιάς, ένας ανεμοστρόβιλος έτοιμος να καταστρέψει απείρως περισσότερα, αφού πρώτα καταστρέψει ολοκληρωτικά το έδαφος της Γάζας και την Παλαιστίνη από τις συνειδήσεις. Ακριβώς αυτό είναι το τελευταίο χαράκωμα: οι συνειδήσεις. Στις συνειδήσεις στοχεύουν η σιωπή και η χυδαία δικολαβία της Ιστορίας.
Στις συνειδήσεις της ανθρωπότητας ενεδρεύει ο παγωμένος θάνατος όλων - όχι μόνο της Παλαιστίνης. Εδώ ας σταθούμε λοιπόν: στη συνείδηση της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς. Πιο πίσω δεν έχει. Η μάχη να μην χαθεί η συνείδηση του ανθρώπου είναι η έσχατη μάχη. Κερδήθηκε πολλές φορές. Πρέπει να κερδηθεί και τώρα.
