Ο Χρήστος Κούρτογλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βέροια, όπου και σπούδασε μουσική και αργότερα υποκριτική. Τραγουδά, παίζει κιθάρα, πιάνο και γιουκαλίλι, και από μια στιγμή και μετά άρχισε αυθόρμητα να γράφει τραγούδια και, μετά τη μετοίκησή του στην Αθήνα, να τα δημοσιοποιεί. Το album «Στον πλανήτη Ουρανό», που κυκλοφόρησε στο τέλος της περσινής χρονιάς, είναι η πρώτη ολοκληρωμένη εργασία του. Τα τραγούδια του αρθρώνουν έναν χαρούμενο και πολύχρωμο κόσμο όχι γιατί είναι αφελής ή ονειροπόλος, αλλά γιατί έτσι θέλει να μετασχηματίσει τον σε πολύ μεγάλο βαθμό άσχημο στον οποίο ζούμε, και γι’ αυτό τα ερμηνεύει με ανάλογο, κεφάτο αλλά και δυναμικό τρόπο. Γνήσια αλλά και ρεαλιστικά αισιόδοξος, πιστεύει στο καλό που ενυπάρχει στους ανθρώπους και αυτό είναι η πηγή, κάποτε ακόμα και η έμπνευση για τη δημιουργία του. Μίλησα με τον Χρήστο Κούρτογλου για την πίστη του σε ένα καλύτερο και πιο όμορφο αύριο και για το πόσο εύκολο είναι να τη διατηρεί
Σε ποια ηλικία άρχισες να γράφεις τραγούδια και ποια ήταν η ανάγκη ή το έναυσμα που σε οδήγησε σε αυτό;
Ξεκίνησα να γράφω συνειδητά τραγούδια το 2018. Μέχρι τότε η ευθύνη αυτή με τρόμαζε. Τελικά, το τόλμησα γιατί ένιωσα την ανάγκη να πω τις δικές μου ιστορίες και να αποτυπώσω τον κόσμο μου, αλλά ταυτόχρονα με βοήθησε να μοιραστώ το βάρος του.
Πιστεύεις ότι οι θεατρικές σπουδές σου βοήθησαν τη δημιουργική και κυρίως την ερμηνευτική μουσική πλευρά σου ή είναι δύο εντελώς ανεξάρτητα πράγματα;
Ναι! Πιστεύω ότι όλες οι τέχνες συνδέονται. Κάτι που με γοητεύει πολύ στο θέατρο είναι ότι τις εμπεριέχει όλες. Έμαθα πως ένας/μία περφόρμερ οφείλει να νοιάζεται και να μεταφέρει την ιστορία του, την αμεσότητα και τη φροντίδα που πρέπει να της δίνει.
Αν και κατάγεσαι από μια σχετικά μικρή πόλη της περιφέρειας, τα τραγούδια σου έχουν άρωμα και χρώμα αστικό, μητροπολιτικό. Αυτό οφείλεται στην παραμονή σου στην Αθήνα ή προκύπτει αυτόματα;
Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση… Δεν το έχω ξανασκεφτεί, είναι σίγουρα κάτι αυτόματο, νομίζω ότι με ακολουθεί ανέκαθεν. Ίσως οφείλεται στην τάση που έχω να κοιτάω πάντα προς τα έξω από εκεί που βρίσκομαι και μετά προς τα μέσα!
Αντίθετα με τους περισσότερους δημιουργούς της νέας σκηνής, τα τραγούδια σου έχουν μια εξωστρέφεια, για να μην πω και λελογισμένη αισιοδοξία. Είναι κάτι που πηγάζει αυθόρμητα από την προσωπικότητά σου ή επιδιώκεις να υπάρχει;
Νομίζω είναι ένας συνδυασμός των δύο. Θέλω να είμαι αισιόδοξος αν και δεν είναι πολύ εύκολο. Ωστόσο, έχω αυτή την τάση/ανάγκη και μάλλον αποτυπώθηκε στον δίσκο. Χρειάζομαι την αισιοδοξία ακόμα και ως ακροατής. Τελευταία δεν διανύω μια πολύ αισιόδοξη περίοδο, αλλά χαίρομαι που υπάρχει το album και θα μπορέσουμε να μοιράσουμε λίγο φως στις συναυλίες και στην καθημερινότητά σας/μας!
Ακόμα μία διαφοροποίησή σου από τους περισσότερους σύγχρονους ομοτέχνους σου είναι ότι οι επιρροές σου προέρχονται πολύ περισσότερο από τη διεθνή μουσική παρά από την ελληνική. Οφείλεται σε ακούσματά σου από πολύ νεαρή ηλικία ή ήταν μια συνειδητή απόφαση για άλλους λόγους;
Καθαρά από τα ακούσματά μου. Πάντα άκουγα διεθνή μουσική. Η ελληνική μπήκε πολύ αργότερα στη ζωή μου, όταν ήμουν έτοιμος να συνδεθώ μαζί της και να την αγαπήσω.
Υπάρχουν, όμως, κάποιοι/ες από την ελληνική σκηνή που τους νιώθεις υπό μια έννοια αισθητικά «συγγενείς» σου;
Σίγουρα! Νιώθω μια συγγένεια με τους/την Παύλο Παυλίδη, Κ. Βήτα, Vassilikos, Κωστή Μαραβέγια, Νατάσσα Μποφίλιου, αλλά και με νεότερους/ες, όπως οι Σκιαδαρέσες, οι Usurum, το Παιδί Τραύμα, η Sophie Lies και άλλους/ες.
Δεν εμπιστευόσουν τον εαυτό σου και ανέθεσες την ενορχήστρωση στον Δημήτρη Σιάμπο, χωρίς μάλιστα να συμμετέχεις καν εκτελεστικά ενώ παίζεις κιθάρα και πιάνο;
Δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης, το ξέρω ότι δεν είμαι έτοιμος ακόμα. Ήταν μεγάλο φορτίο ο πρώτος δίσκος. Στον επόμενο ίσως να αναμειχθώ περισσότερο και σε άλλα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής.
Θα έλεγες ότι οι στίχοι σου είναι πάντα και αμιγώς ερωτικοί ή κάποιες φορές ο έρωτας είναι μεταφορά ή και συμβολισμός για να μιλήσεις και για άλλα πράγματα; Ο πλανήτης Ουρανός αλήθεια είναι το ουράνιο σώμα ή ό ίδιος ο ουρανός;
Εχω τραγούδια με καθαρά ερωτική θεματολογία, αλλά είναι φορές που πράγματι ο έρωτας είναι το μέσο για να μιλήσω για άλλα θέματα, όπως το «Τι πάει αγάπη να πει», που στην πραγματικότητα το θέμα του είναι η προσωπική εξέλιξη. Ο πλανήτης Ουρανός είναι ό,τι θέλουμε και αυτή είναι η μαγεία του. Για μένα είναι το ξεκίνημα προς το άγνωστο.
Ερεθίσματα από το κοινωνικό περιβάλλον σε εμπνέουν ή έστω σε κινητοποιούν για να γράψεις και, αν ναι, πώς περνάνε στα τραγούδια σου;
Ναι. Περνάνε ως προβληματισμοί, προσπάθειες να «ξορκίσω το κακό» και ταυτόχρονα να αισιοδοξώ για το μέλλον μας ώστε να το φτιάξουμε όπως ονειρευόμαστε.
Γεννήθηκες και μεγάλωσες σε μια περιοχή σχετικά κοντά στα Τέμπη και υποθέτω ότι έχεις χρησιμοποιήσει αρκετές φορές τον σιδηρόδρομο. Πώς ένιωσες λοιπόν μόλις έμαθες για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών;
Πάγωσε το αίμα μου. Δέκα μέρες πριν την τραγωδία έκανα αυτή τη διαδρομή για πολλοστή φορά, δύο μέρες πριν την έκανε η κολλητή μου φίλη. Χρόνια επέστρεφα στην πόλη μου με αυτό το τρένο. Δεν το πίστευα και όμως ήταν αλήθεια. Δεν έχω ξαναμπεί σε τρένο από τότε…
Συμμετείχες στις δύο μεγάλες κινητοποιήσεις για το θέμα και ειδικά αυτήν της 28ης Φεβρουαρίου;
Ναι, συμμετείχα στην τελευταία μεγάλη κινητοποίηση. Παρά τον πόνο και τον θυμό, ένιωσα ξανά ελπίδα για τον συνάνθρωπό μου, είδα φως, πήρα δύναμη. Έχουμε χρέος να στεκόμαστε μαζί σε αυτούς τους αγώνες. Είναι δικοί μας. Ξέρω καλά ότι από τύχη δεν βρισκόμουν σε αυτό το τρένο. Αυτό με κάνει να νιώθω ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη.
Ως ένας νέος άνθρωπος που κάνει μουσική στην Ελλάδα σήμερα, είσαι αισιόδοξος για τον εαυτό σου αλλά και για ολόκληρη τη χώρα;
Προσπαθώ. Δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά προσπαθώ με όση δύναμη έχω. Η μουσική ήταν πάντα δίπλα μου και ελπίζω μέσω αυτής να προσφέρω και εγώ έστω στιγμές ελπίδας σε όποιον/α καταφέρει να φτάσει τα τραγούδια μου.
Ετοιμάζεις μια συνολική παρουσίαση του δίσκου και στη συνέχεια θα το κάνεις με μια σειρά συναυλιών, είτε σε κάποιους κλειστούς χώρους είτε με κάποια περιοδεία σε διάφορες περιοχές το καλοκαίρι;
Φυσικά. Προσπαθώ μέσω αυτής της παρουσίασης να επανέλθω στις θεατρικές ρίζες μου και να συνδυάσω όσα αγαπώ σε μία παράσταση. Θέλω να λειτουργήσει σαν καθρέφτης που θα ανακλά τόσο τους φόβους όσο και το φως μας. Θα ξεκινήσουμε από Αθήνα, με βλέψεις να φτάσουμε όπου είναι δυνατό!
Και τα επόμενα σχέδιά σου;
Εστιάζω στο να επικοινωνήσω τον δίσκο. Ωστόσο, ήδη έχω αρχίσει να γράφω νέα μουσική και βρίσκω ξανά την έμπνευση κοιτώντας γύρω μου. Το ταξίδι προς το άγνωστο μόλις ξεκίνησε!
Θα έλεγα ότι αξίζει να τον συντροφεύσουμε σε αυτή τη σαγηνευτική περιπέτειά του…
