Οι βιβλιοθήκες είναι θεσμοί που λειτουργούν μέσα στην κοινωνία και εμπλουτίζουν τις δράσεις τους συχνά σε ζητήματα που αφορούν την ίδια την κοινωνία που εξυπηρετούν. Έτσι, ανταποκρινόμενες στα βαθιά αισθήματα των ανθρώπων (μελών των κοινοτήτων που εξυπηρετούν) για δικαιοσύνη για τα θύματα των Τεμπών, οι περισσότερες βιβλιοθήκες (δημόσιες, δημοτικές και ακαδημαϊκές) είτε ανέστειλαν τη λειτουργία τους για κάποιες ώρες είτε έκλεισαν τελείως την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου.
Θεσμοί με ρίζες στα μέλη των κοινοτήτων τους, οι βιβλιοθήκες δεν θα μπορούσαν να είναι απούσες από την αγωνία του ελληνικού λαού να σταματήσει η συγκάλυψη του εγκλήματος που συντελέστηκε στα Τέμπη και οι υπαίτιοι αυτού, όσο ψηλά και αν βρίσκονται, να τιμωρηθούν όπως ορίζει ο νόμος.
Και ενώ έχει ξεκινήσει στη χώρα μας μια μεγάλη συζήτηση για τους θεσμούς, με ιδιαίτερη έμφαση στη Δικαιοσύνη, καθώς έχει εντυπωθεί σε μεγάλη μερίδα πολιτών ότι οι θεσμοί περνούν κρίση και αίρουν την εμπιστοσύνη τους σε αυτούς που θα έπρεπε να διαφυλάσσουν την αξιοπιστία τους, οι βιβλιοθήκες βρίσκονται στο πλευρό των ανθρώπων που αναζητούν την αλήθεια, που αναζητούν οξυγόνο μέσα σε αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα απαξίωσης.
Το κτίσιμο της εμπιστοσύνης προς έναν θεσμό χτίζεται με τα χρόνια και οι βιβλιοθήκες προσπαθούν να αναδείξουν αυτήν ακριβώς την πλευρά τους μέσα από τις συλλογές τους, τις υπηρεσίες τους και τη λειτουργία τους. Χωρίς κανενός είδους εμπόδιο παρέχουν πρόσβαση στις πληροφορίες, στη γνώση και στον πολιτισμό προς όλους, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, θρησκευτικών και πολιτικών πεποιθήσεων, οικονομικής κατάστασης, σεξουαλικού προσανατολισμού κ.λπ., εδραιώνοντας τον χώρο τους ως χώρο «ασφάλειας», «συμπερίληψης» και «αποδοχής». Έτσι στην πράξη κερδίζουν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που αποτελούν την κοινότητά τους και μπαίνουν στο κέντρο αυτής της κοινότητας ως αξιόπιστοι φορείς.
Ισως τελικά να είναι και αυτό που χρειάζεται η κοινωνία. Πέρα από την ίδια την κάθαρση του εγκλήματος που διαπράχθηκε και την τιμωρία των ενόχων, αυτό που χρειάζεται είναι μια επαναδιατύπωση του λόγου ύπαρξης των διαφόρων θεσμών στην ελληνική κοινωνία (από τη Δικαιοσύνη και την πολιτική, στην αστυνόμευση, στην Υγεία και την εκπαίδευση) ούτως ώστε αυτοί να ξανακερδίσουν την αξιοπιστία τους στα μάτια των πολιτών. Και αυτό θα γίνει με έργα, όπως κάνουν ήδη οι βιβλιοθήκες, και όχι με δηλώσεις, δελτία Τύπου και ανακοινώσεις.
Αυτά, άλλωστε, θα τα συγκεντρώσουν οι βιβλιοθήκες και τα αρχεία του μέλλοντος για να βρίσκονται στη διάθεση των τότε ερευνητών και μελετητών. Μέχρι τότε όμως η ελληνική κοινωνία χρειάζεται οξυγόνο, χρειάζεται έμπιστους και αξιόπιστους θεσμούς, χρειάζεται μια Δικαιοσύνη που να λειτουργεί.
